Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
Τι είναι το Bookia;   ·   Blog   ·                     ·   Επικοινωνία  
BookiaTV!
Πως γράφω κριτική; Είμαι Συγγραφέας Είμαι Εκδότης Είμαι Βιβλιοπώλης Live streaming / Video
Το Βιβλίο στη Βιβλιοθήκη μου
Η αίθουσα χορού
Βιβλίο Αγγλική πεζογραφία - Μυθιστόρημα >> Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή
Συγγραφέας: Hope, Anna ()
Μεταφραστής: Ισμυρίδου, Παλμύρα (Ismyridou, Palmyra)
Εκδότης: Κλειδάριθμος
ISBN Εκδότης Έτος έκδοσης
978-960-461-786-9 Κλειδάριθμος 2017
Σχήμα Τόμοι Σελίδες
21χ14 - 384
Τους χωρίζουν ψηλοί τοίχοι και καγκελόφραχτα παράθυρα.
Όμως μία φορά την εβδομάδα είναι ελεύθεροι να χορεύουν.

Αγγλία, 1911: Στο άσυλο Σάρστον, όπου άντρες και γυναίκες κρατούνται χωριστά πίσω από ψηλούς τοίχους και καγκελόφραχτα παράθυρα, υπάρχει μια πανέμορφη αίθουσα χορού.
Κάθε Παρασκευή, οι τρόφιμοι συγκεντρώνονται εκεί και χορεύουν.
Ο Τζον και η Έλλα -δυο άνθρωποι που δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονται εκεί- συναντιούνται σ\' αυτή την αίθουσα και ο χορός αλλάζει τη ζωή τους για πάντα.
Ο Τζον αρχίζει να της γράφει γράμματα, αγνοώντας ότι η Έλλα δεν ξέρει ανάγνωση. Εκείνη βρίσκει μια φίλη να της τα διαβάζει και τα λόγια του γίνονται η δύναμή της.
Οι Παρασκευές, που περιμένουν με λαχτάρα ν\' αγγίξουν ο ένας τον άλλον, γίνονται ο λόγος για να συνεχίσουν να ζουν. Και η αγάπη που θεριεύει ανάμεσά τους γίνεται εξέγερση και επιβεβαίωση της ανθρωπιάς που τους αρνούνται.

Εμπνευσμένη από μια πραγματική ιστορία "Η αίθουσα χορού"\' θα σας συγκινήσει και θα αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές σας.

Συζήτηση γενικά για το βιβλίο
χαρά δελλή
27/11/2018 15:43

Έψαχνα κάτι διαφορετικό και με κέρδισε από το εξώφυλλο… Το οπισθόφυλλο, απλά με επιβεβαίωσε… Γιατί ο έρωτας δε θέλει πολλά. Μόνο λίγο χώρο και θα βρει το δρόμο του. Ακόμα κι όταν είναι έγκλειστος στους τοίχους ενός άσυλου ανιάτων, σε μελανές εποχές…

Η Αίθουσα χορούΥπέροχη η γραφή της Anna Hope. Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες διαμονής/εγκλεισμού/κράτησης (επιλέξτε εσείς την πιο ορθή λέξη) στο άσυλο Σάρστον, σε ανθρώπους που μάλλον στερούνται αρκετά πράγματα με κυριότερο την ελευθερία, αλλά στους οποίους αξίζουν τα ευγενή αισθήματα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, ακόμα και του ανιδιοτελούς έρωτα. Ίσως σε τέτοιες καταστάσεις που η αθωότητα είναι περισσότερη, ανθίζει ακόμη ευκολότερα όποιο αγνό συναίσθημα κρύβει ο άνθρωπος στην ψυχή του.

 

Μια σπαρακτική, ευαίσθητη, συγκινητική ερωτική ιστορία, ποτισμένη με πόνο και ύπουλη βία… Η Χόουπ αναπτύσσει το θέμα και τους χαρακτήρες της με τη φροντίδα ενός ιδιαιτέρους σχολαστικού ψυχαναλυτή, θίγοντας δεξιοτεχνικά και με σεβασμό τις αντιλήψεις της εποχής για την παράνοια, κερδίζοντας και τον πιο σκληρό αναγνώστη…

Όταν οι επικίνδυνες σχέσεις μπλέκονται με την κοινωνική κριτική και το μυστήριο!

Η Αίθουσα χορούΠαρακολουθούμε την μάχη καλού-κακού για το αν οι ασθενείς είναι παράφρονες ή φυσιολογικοί άνθρωποι, που η κοινωνία έχει παραγκωνίσει γιατί δε συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εκείνη απαιτεί.

Ένα κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα μαγευτικό σκηνικό…

Η Αίθουσα χορούΕυτυχώς, η ψυχική ανάταση και η “συμμόρφωση” επιτυγχάνονται με απλά πράγματα, όπως η μουσική, ο έρωτας, ο χορός σε μια αίθουσα χορού…

Ένα βιβλίο για το πώς η κοινωνία περιθωριοποιεί τα πιο ελευθέρα στοιχεία της, για την αυταρχική στάση της εξουσίας απέναντι σε όποιον προσπαθεί να αντισταθεί και να σηκώσει κεφάλι.

Μια ανάγλυφη εικόνα διανοητικά και ψυχικά υγιών ανθρώπων σε εγκλεισμό. Ο αναγνώστης μεταφέρεται μέσα στο άσυλο, στην πνιγηρή υγρασία, στην κλεισούρα, στην κτηνώδη πραγματικότητα εντός των τειχών…

Τζον και Έλλα

Ο μελαγχολικός Ιρλανδός και η τελευταία υστερική;/βίαιη;/πνευματικά ασταθής; (δική σας επιλογή) εισαγωγή του ασύλου.

Η Αίθουσα χορούΕκπροσωπούν την ελευθερία της σκέψης και το αγωνιστικό πνεύμα απέναντι στο απολυταρχικό σύστημα της εξουσίας του ασύλου.

Παίρνουν δύναμη ο ένας από τον άλλο, ονειρεύονται, δε διστάζουν να συνεχίσουν να υπομένουν την στέρηση ελευθερίας τους, ο ένας εξαιτίας του άλλου.

Ήταν ελεύθερη. Τούτη η σκέψη την πλημμύρισε.

Αν το έσκαγε τώρα, θα κατάφερνε να απομακρυνθεί αρκετά χιλιόμετρα μέχρι να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. Αν το έσκαγε τώρα, δεν θα ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει ξανά εκεί μέσα.

Έπειτα σκέφτηκε τον Τζον που την περίμενε.

Άραγε θα ερχόταν μαζί της;

Θα το έσκαγε μαζί της;

Χαρακτήρες αριστοτεχνικά δομημένοι και μια πλοκή κλιμακωτά γλυκόπικρη. Γεύεσαι στενάχωρες καταστάσεις με μικρές δόσεις ελπίδας.

Τελικά, σε τόσο μικρές και κλειστές κοινωνίες, αυτός που σε τρελαίνει είναι ο εαυτός σου ή η κατάσταση που επικρατεί εκεί;

Τι σημαίνει να θεωρείσαι “τρελός” σ’ έναν σκληρό κόσμο;

Μια εξερεύνηση των ορίων και των αντοχών της ανθρώπινης ύπαρξης…

Η Αίθουσα χορούΤο σκληρό και άκαμπτο προσωπικό σε πλήρη αντίθεση με την αγνότητα και την ελευθερία της ψυχής των εγκλείστων.

Οι ανορθόδοξες ιατρικές κι επιστημονικές μέθοδοι, με μόνο στόχο την υπόταξη και την ταπείνωση των ασθενών, μέσα σε καθεστώτα συνεχόμενου φόβου και αποχαύνωσης. 

Όταν το ελεύθερο πνεύμα φυλακίζεται, όταν η ελεύθερη βούληση καταστρατηγείται, όταν η προσωπικότητα ισοπεδώνεται, ένα αντισυμβατικό βιβλίο ταράζει τα νερά και τις σκέψεις…. Ένα βιβλίο- κραυγή αγανάκτησης ενάντια στους άγραφους νόμους της κοινωνίας και σε εκείνους που τους επιβάλλουν.

Μάζεψε τα αναλόγια σιγοτραγουδώντας και έσβησε τα κεριά. Καθώς ετοιμαζόταν να φυσήξει το τελευταίο κερί, κοντοστάθηκε είδε στο τζάμι το είδωλό του και παρατήρησε ότι το πρόσωπό του έδειχνε αλλιώτικο στο φως των κεριών. Τα μάγουλά του έμοιαζαν πιο βαθουλωμένα, τα μάτια του πιο έντονα, φωτισμένα, θαρρείς, από μια εσωτερική φλόγα.

Λαμπρά.

Η φλόγα ήταν καλοδεχούμενη. Η φλόγα θα τον μεταμόρφωνε. Θα τον ατσάλωνε.

Το μέλλον ανοιγόταν μπροστά του.

Ακόμα κι εκεί. Ακόμα κι εκεί, σ’ εκείνο το μοναχικό καράβι των ψυχών που παράδερνε στο σταχτοπράσινο πέλαγος του χερσότοπου, ακόμα κι εκεί, το μέλλον θα έβρισκε τον δρόμο του.

Όταν τα εγκλήματα των αρχών είναι μεγαλύτερα από τις πράξεις των εγκλείστων…

Η τυραννία αντέχει να της αντιταχθείς;;;

Η Αίθουσα χορούΣε κάποια σημεία η ιστορία κυλάει αργά, αλλά έτσι δεν κυλάει και ο χρόνος όταν η μόνη σου προσμονή είναι η Παρασκευή και ο χορός;

Επίσης γινόμαστε συνένοχοι των πιθανοτήτων της φιλίας και της αγάπης σε κάθε “θαμμένο” και σκοτεινό μέρος. Τι πιο αισιόδοξο;

Μαθαίνουμε για το κίνημα του ευγονισμού, την  επιθυμία τον επιστημόνων να βελτιώσουν τις κληρονομικές ιδιότητες του ανθρώπινου πληθυσμού και τη στείρωση! των «απροσάρμοστων».

Εξάλλου, τα ανθρώπινα δικαιώματα κατακτήθηκαν με επιτεύγματα των διαμαρτυρόμενων!

χαρά δελλή
27/11/2018 15:43

Έψαχνα κάτι διαφορετικό και με κέρδισε από το εξώφυλλο… Το οπισθόφυλλο, απλά με επιβεβαίωσε… Γιατί ο έρωτας δε θέλει πολλά. Μόνο λίγο χώρο και θα βρει το δρόμο του. Ακόμα κι όταν είναι έγκλειστος στους τοίχους ενός άσυλου ανιάτων, σε μελανές εποχές…

Η Αίθουσα χορούΥπέροχη η γραφή της Anna Hope. Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες διαμονής/εγκλεισμού/κράτησης (επιλέξτε εσείς την πιο ορθή λέξη) στο άσυλο Σάρστον, σε ανθρώπους που μάλλον στερούνται αρκετά πράγματα με κυριότερο την ελευθερία, αλλά στους οποίους αξίζουν τα ευγενή αισθήματα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, ακόμα και του ανιδιοτελούς έρωτα. Ίσως σε τέτοιες καταστάσεις που η αθωότητα είναι περισσότερη, ανθίζει ακόμη ευκολότερα όποιο αγνό συναίσθημα κρύβει ο άνθρωπος στην ψυχή του.

 

Μια σπαρακτική, ευαίσθητη, συγκινητική ερωτική ιστορία, ποτισμένη με πόνο και ύπουλη βία… Η Χόουπ αναπτύσσει το θέμα και τους χαρακτήρες της με τη φροντίδα ενός ιδιαιτέρους σχολαστικού ψυχαναλυτή, θίγοντας δεξιοτεχνικά και με σεβασμό τις αντιλήψεις της εποχής για την παράνοια, κερδίζοντας και τον πιο σκληρό αναγνώστη…

Όταν οι επικίνδυνες σχέσεις μπλέκονται με την κοινωνική κριτική και το μυστήριο!

Η Αίθουσα χορούΠαρακολουθούμε την μάχη καλού-κακού για το αν οι ασθενείς είναι παράφρονες ή φυσιολογικοί άνθρωποι, που η κοινωνία έχει παραγκωνίσει γιατί δε συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εκείνη απαιτεί.

Ένα κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα μαγευτικό σκηνικό…

Η Αίθουσα χορούΕυτυχώς, η ψυχική ανάταση και η “συμμόρφωση” επιτυγχάνονται με απλά πράγματα, όπως η μουσική, ο έρωτας, ο χορός σε μια αίθουσα χορού…

Ένα βιβλίο για το πώς η κοινωνία περιθωριοποιεί τα πιο ελευθέρα στοιχεία της, για την αυταρχική στάση της εξουσίας απέναντι σε όποιον προσπαθεί να αντισταθεί και να σηκώσει κεφάλι.

Μια ανάγλυφη εικόνα διανοητικά και ψυχικά υγιών ανθρώπων σε εγκλεισμό. Ο αναγνώστης μεταφέρεται μέσα στο άσυλο, στην πνιγηρή υγρασία, στην κλεισούρα, στην κτηνώδη πραγματικότητα εντός των τειχών…

Τζον και Έλλα

Ο μελαγχολικός Ιρλανδός και η τελευταία υστερική;/βίαιη;/πνευματικά ασταθής; (δική σας επιλογή) εισαγωγή του ασύλου.

Η Αίθουσα χορούΕκπροσωπούν την ελευθερία της σκέψης και το αγωνιστικό πνεύμα απέναντι στο απολυταρχικό σύστημα της εξουσίας του ασύλου.

Παίρνουν δύναμη ο ένας από τον άλλο, ονειρεύονται, δε διστάζουν να συνεχίσουν να υπομένουν την στέρησ

χαρά δελλή
27/11/2018 13:11

Έψαχνα κάτι διαφορετικό και με κέρδισε από το εξώφυλλο… Το οπισθόφυλλο, απλά με επιβεβαίωσε… Γιατί ο έρωτας δε θέλει πολλά. Μόνο λίγο χώρο και θα βρει το δρόμο του. Ακόμα κι όταν είναι έγκλειστος στους τοίχους ενός άσυλου ανιάτων, σε μελανές εποχές…

Υπέροχη η γραφή της Anna Hope. Σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες διαμονής/εγκλεισμού/κράτησης (επιλέξτε εσείς την πιο ορθή λέξη) στο άσυλο Σάρστον, σε ανθρώπους που μάλλον στερούνται αρκετά πράγματα με κυριότερο την ελευθερία, αλλά στους οποίους αξίζουν τα ευγενή αισθήματα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, ακόμα και του ανιδιοτελούς έρωτα. Ίσως σε τέτοιες καταστάσεις που η αθωότητα είναι περισσότερη, ανθίζει ακόμη ευκολότερα όποιο αγνό συναίσθημα κρύβει ο άνθρωπος στην ψυχή του.

Μια σπαρακτική, ευαίσθητη, συγκινητική ερωτική ιστορία, ποτισμένη με πόνο και ύπουλη βία… Η Χόουπ αναπτύσσει το θέμα και τους χαρακτήρες της με τη φροντίδα ενός ιδιαιτέρους σχολαστικού ψυχαναλυτή, θίγοντας δεξιοτεχνικά και με σεβασμό τις αντιλήψεις της εποχής για την παράνοια, κερδίζοντας και τον πιο σκληρό αναγνώστη…

Όταν οι επικίνδυνες σχέσεις μπλέκονται με την κοινωνική κριτική και το μυστήριο!

Παρακολουθούμε την μάχη καλού-κακού για το αν οι ασθενείς είναι παράφρονες ή φυσιολογικοί άνθρωποι, που η κοινωνία έχει παραγκωνίσει γιατί δε συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εκείνη απαιτεί.

Ένα κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα μαγευτικό σκηνικό…

Σημείωση: Εδώ συζητάμε γενικά για το βιβλίο, δεν είναι ο χώρος τής βαθμολόγησης ή της κριτικής μας για το βιβλίο.
Όλες οι σχέσεις του βιβλίου
Το ακολουθούν
0
Το έχουν
4
Το θέλουν
5
Αγαπημένο τους
0
Το δανείζουν
0
Το δάνεισαν
0
Το δανείστηκαν
0
Το διάβασαν
3
Το διαβάζουν
1
Το χαρίζουν
0
Το ανταλλάσσουν
0

Θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση από το Bookia;

Χρυσοί Υποστηρικτές
Ασημένιοι Υποστηρικτές
Χάλκινοι Υποστηρικτές
Με ενδιαφέρει να εμφανιστώ και εγώ στους Υποστηρικτές
Χορηγοί επικοινωνίας










Κοινωνικά δίκτυα