Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
Τι είναι το Bookia;   ·   Blog   ·                  ·   Επικοινωνία  
Πως γράφω κριτική; Είμαι Συγγραφέας Είμαι Εκδότης Είμαι Βιβλιοπώλης Live streaming / Video
Το Βιβλίο στη Βιβλιοθήκη μου
Πικρό γάλα
Αληθινή ιστορία
Βιβλίο Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα >> Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή
Για να γράψετε και εσείς την κριτική σας για αυτό το βιβλίο, πρέπει πρώτα να συνδεθείτε.
Σύνδεση Τώρα

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
20-06-2020 14:02
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Καθηλώνει, Πρωτότυπο, Διδακτικό, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλιο!! γνώριζα επιδερμικά για τις παιδουπολεις και αυτό το βιβλίο με έκανε να  θέλω να εμβαθύνω. Επίσης χαίρομαι που αναφέρεται τόσες φορές η πόλη μου (Πυργος Ηλειας)έστω και χωρίς καμία περιγραφή και θα ήθελα πολύ να γνωρίσω τον κύριο Διονύση Αναστοπουλο να μου διηγηθεί κάποια γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας από πρώτο χερι
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  4
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
09-06-2020 17:32
Υπέρ  Συναρπαστικό, Καθηλώνει
Κατά  
Βιβλιόφιλοι και όχι μόνο θα χρησιμοποιήσω Ενικό Αριθμό (έτσι νοιώθω) και να ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ: α). Τόν Φώτη Ραπακούση γιά δύο λόγους. 1). Τα βιώματα σου με τον τρόπο που περιγράφονται από τον συγγραφέα αγγίζουν τις ευαίσθητες ψυχικές χορδές κάθε ατόμου. Τολμώ να πω ότι πάνω από δύο φορές συνέχισα την ανάγνωση με δάκρυα στα μάτια (καλά έκανες που μας τα εκμυστηρεύτηκες). 2). Αξιόλογο και Αξιέπαινο το πολιτιστικό και πολιτισμικό έργο που προσφέρεις. Συνέχισε. β). Μένιο, εκτός της δυναμικής και το ενδιαφέρον που προκαλεί στον αναγνώστη κάθε σελίδα, εξόρυξα το δικό μου διαμάντι (σελίδα 463) όπου κατάφερες μέσα σε επτά αράδες να περιγράψεις τόσο υπέροχα το παρόν και το παρελθόν από τις ζωές του Φώτη και του Διονύση. Κείμενο: (Δεν έχουν περάσει χρόνια αλλά αιώνες..................... που άλλαζαν σε κάθε δευτερόλεπτο που παιρνούσε). Διαβάζω, ξαναδιαβάζω και θα συνεχίσω να διαβάζω αργά την συγκεκριμένη παράγραφο διότι θεωρώ ότι φέρνει αναταράξεις στην ψυχή κάθε ανθρώπου. γ). Bookia.gr τον διαχειριστή Παναγιώτη Σιδηρόπουλο που μέσω της εκπομπής οδηγήθηκα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου και το αγόρασα. Φίλοι του βιβλίου από το Πικρό Γάλα μόνο κέρδος θα έχετε.
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  4
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
06-06-2020 16:12
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Διδακτικό, Πλούσια πλοκή, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
25-04-2020 17:36
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Συναρπαστικό, Καθηλώνει, Διδακτικό, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
22-04-2020 16:08
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Καθηλώνει, Ανατρεπτικό, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
02-04-2020 18:59
Υπέρ  Συναρπαστικό, Ανατρεπτικό, Διδακτικό, Γρήγορο, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις καθώς επάξια έχει κατακτήσει μια ξεχωριστή θέση στον χώρο της δημοσιογραφίας, που την υπηρετεί με πάθος και  σεβασμό εδώ και σαράντα χρόνια που γνωρίστηκε μαζί της. Αριστοτέχνης του γραπτού λόγου όμως και στον λογοτεχνικό χώρο, με καθηλωτική γραφή που ξέρει να απογειώνει τον αναγνώστη που τον διαβάζει, κάθε φορά και σε καινούργιους λογοτεχνικούς ορίζοντες, προσφέροντας του ουσιαστικές διαδρομές, μοιράζοντας απλόχερα το συναίσθημα, τόσο αληθινά και απλά και συγχρόνως τόσο αξιοθαύμαστα.  

”ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ” είναι ο τίτλος του νέου του βιβλίου και σαν τίτλος αντιπροσωπεύει επάξια τη μυθιστορηματική ζωή του κεντρικού ήρωα του βιβλίου, Φώτη Ραπακούση. Ταιριαστό επίσης και το προσωνύμιο του “Αγρίμι της Ηπείρου”, γιατί σε αγρίμι μεταμορφώνεται η ανθρωπινή ύπαρξη, όταν στερηθεί το απόλυτο και ζωογόνο αίσθημα της ελευθερίας του, ειδικά όταν στα χρόνια της τρυφερή ηλικίας αναγκάζεται να μείνει μακριά από την γλυκιά  θαλπωρή της μητρικής αγκαλιάς, την μεγαλύτερη πηγή αγάπης, από όπου τρέφεται και διαμορφώνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου, ένας χαρακτήρας που τον ακολουθεί για πάντα, μέχρι το τέλος της ζωής του .

Συγκινητική, σκληρή, τρυφερή, αληθινή, διδακτική η ιστορία του, έχει να προσφέρει έναν καταιγισμό συναισθημάτων στον αναγνώστη που θα την διαβάσει γραμμένη με σεβασμό και ευθύνη από την εξαίρετη πένα του Μένιου Σακαλλερόπουλου .

Το οδοιπορικό μιας ζωής, μια κατάθεση ψυχής από τον ίδιο τον Φώτη Ραπακούση που την εμπιστεύτηκε στον αγαπημένο μας συγγραφέα, για να την καταγράψει και μας την παραδώσει ατόφια, μέσα από τις σελίδες ενός θαυμάσιο βιβλίου που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί από όλους.

Τον Φώτη τον συναντάμε για πρώτη φορά στο Αηδονοχώρι της Κόνιτσας  Ιωαννίνων, σε μια περίοδο σημαδεμένη από τον εμφύλιο, που ανάμεσα σε άλλα δεινά που άφησέ πίσω του, απόφερε και την οικονομική εξαθλίωση, την φτώχεια και την πείνα που αντιμετώπιζαν πολλές οικογένειες , στερώντας τους ακόμη και τα βασικά αγαθά

Σε αυτήν την σκοτεινή περίοδο γνωρίζουμε τον ήρωα μας και την οικογένεια του, η οποία που μη μπορώντας να αντεπεξέλθει στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, αναγκάζεται να τον στείλει μαζί με τον αδερφό του, στις αμφιλεγόμενες Παιδουπόλεις, της τότε Βασίλισσας Φρειδερίκης, (ιδρύματα φιλοξενίας και περίθαλψης, απροστάτευτων και ορφανών παιδιών)

Σε ηλικία 6 χρόνων περνά την πύλη του ιδρύματος Ζηρού Φιλιππιάδος και από εκεί αρχίζει η οδύσσεια του. Ο Φώτης μέχρι την ηλικία των 12 ετών, αλλάζει τέσσερα ορφανοτροφεία μα την αδάμαστη ψυχή του, δεν μπόρεσε να φυλακίσει κανένα ίδρυμα, κανένας κάνονας και κανένα είδος χειραγώγησης. 

Στο πρόσωπο του Διονύση θα βρει αναπάντεχα έναν φίλο καρδιάς. Η φιλία τους βάλσαμο στη μοναξιά της παιδικής του ψυχής, αντίβαρο στην αγάπη που του λείπει, πολύτιμο στήριγμα μα και μοίρασμα στις ανηφοριές που διάλεξαν οι άλλοι για εκείνον να ανεβεί. Το συγκινητικό δέσιμο των δυο παιδιών, θεριεύει μπροστά στην κοινή μοίρα που τους ένωσε, μα αυτή η φιλία θα σημαδέψει τις δυο παιδικές φιγούρες με απρόβλεπτο τρόπο για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

“Εγώ το μόνο που ήθελα να θυμάμαι ήταν τον Νιόνιο, τον παιδικό μου φίλο, που μοιραζόμασταν τα πάντα όλα αυτά τα χρονιά, τις αγωνίες μας, αν έρθει κάποιος να μας επισκεφθεί, αν λάβουμε κανένα γράμμα και ίσως και κάποιο μικρό δέμα με λίγες καραμέλες σε σπάνιες περιπτώσεις, αν θα μας πιάσουν να κάνουμε αταξίες και πόσο ξύλο θα φάμε (ήταν το μοναδικό μεσώ σωφρονισμού), ποιες θα ήταν οι συνέπειες αν θα την κοπανίσουμε για την ελευθεριά αλήθειά και που να πηγαίναμε;”

Μέσα από τα μάτια των δυο παιδιών ταυτόχρονα για τα χρόνια που ακολουθούν, σκιαγραφείτε και  φωτίζεται όλο το κοινονικοπολιτικό χρονικό, της ελληνικής κοινωνίας στην επαρχία, στα φλογισμένα  και σκοτεινά χρονιά της βασιλείας, της διδακτορίας και της μεταπολίτευσης, όπου πασχίζει να ισορροπήσει ηθικά, υλικά και πολιτικά. 

Ωστόσο το επίκεντρο του βιβλίου είναι ο ίδιος ο ήρωας. Ο συγγραφέας εστιάζει επιδέξια πάνω του, αναδεικνύει με μαεστρία το ανήσυχο πνεύμα του, ιχνηλατεί και ζωντανεύει τις διάφορες πτυχές της παιδικής  του ψυχής, αγγίζει με ευαισθησία τις διακυμάνσεις και τις ανησυχίες του, στον δρόμο προς την ενηλικίωση του. 

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος παρέδωσε στα χέρια μας, ένα άρτια δομημένο βιβλίο. Μια δυνατή, βιωματική ιστορία, που ρέει αβίαστα, διαποτισμένη με συναίσθημα και καταιγιστικές περιγραφές, που δεν κουράζουν τον αναγνώστη,  αντίθετα, τον κάνουν συνοδοιπόρο του στην αφήγηση και κοινωνό στα γεγονότα που διατρέχουν τις σελίδες του.  

Ποταμός ο λόγος του Μένιου Σακελλαρόπουλου, μπορεί εύκολα και εγγυάται μια αξέχαστη διαδρομή, μέσα από την πορεία ενός συγκλονιστικού οδοιπορικού, που υπερτερεί του ιστορικού στοιχείου του μυθιστορήματος, καθώς η ξεχωριστή προσωπικότητα του Φώτη Ραπακούση, γράφει και δημιουργεί την δίκη της ιστορία, μέσα στην ιστορία της χώρας μας.

Τα δύσκολα χρονιά που βίωσε δεν του στέρησαν την ελπίδα και την αγάπη για την ζωή, την πίστη στο όνειρο και την όρεξη για δημιουργία .     

Συλλέκτης και μελετητής ελληνικών, σπάνιων κειμηλίων της νεότερης ιστορικής περιόδου, διοχέτευσε όλη την αγάπη για τον τόπο του, στην περισυλλογή και διατήρηση τους.

Σήμερα την αγάπη του για τον πολιτισμό και τη μοναδική αυτή συλλογή του, την παρουσιάζει και την μοιράζεται απλόχερα με τον κόσμο, εκεί στο γραφικό και πανέμορφο, ιστορικό νησάκι των Ιωαννίνων, όπου ίδρυσε το μουσείο του Αλή-πασά και της επαναστατικής περιόδου. Μια προσφορά ψυχής, ένα κόσμημα για τον πολιτισμό, μια προίκα για τις μεθεπόμενες γενιές, από έναν καταπληκτικό   άνθρωπο, που έμαθε να παλεύει για τα ιδανικά του, πιστός στις ιδέες του και γεμάτος αγάπη, για τη πατρίδα του.  

Το “ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ”, δικαιώνει ακόμη μια φορά τον Μένιο Σακελλαρόπουλο και την παρουσία του στο λογοτεχνικό στερέωμα σαν έναν συγγραφέα που βουτάει την πένα του, πρώτα στην ψυχή του και μετά στο χαρτί. 

Η αμεσότητα του λόγου του και η συγγραφική του δεινότητα σε αυτό το καινούργιο του πόνημα, ανεβάζει τον πήχη ψηλά και εκτοξεύει την ποιότητα στην ανάγνωση του βιβλίου στη θέση που του αξίζει, στις πρώτες θέσεις στις καρδιές των αναγνωστών.  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  4
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
03-02-2020 17:51
Μην τα ξαναλέμε. Για μένα, όπου Μένιος Σακελλαρόπουλος must read. Ακολούθησε αυτό που λάτρεψε κόντρα σε όλους και σε όλα. Ερωτεύτηκε από μικρός τα αθλητικά και μαγεύτηκε από τη  μυρωδιά της εφημερίδας. Ακόμα κι όταν μπήκε στη Νομική, η δίψα του ήταν άλλη…

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία

και να προσέχεις πώς βαδίζεις στη ζωή

όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία

και κάποιος παίζει τη δική σου την ψυχή…

16 χρόνια διηγείται ιστορίες που αφορούν τον άνθρωπο, φροντίζοντας να τις γεμίσει με εικόνες και χρώματα. Επέλεξε να μην είναι ευχάριστες. Κάμποσες μάλιστα είναι σκληρές, αλλά θεωρεί ότι περνούν πολλά μηνύματα, ίσως και να δίνουν παρηγοριά στον κόσμο. Βούτηξε σε έρευνες που τον συνέθλιψαν. Βρέθηκε σε φυλακές, ψυχιατρεία, χειρουργεία, ανακριτικά γραφεία, ακόμα και μοναστήρια. Μετά από πολλά χρόνια έντονης και πιεστικής δουλειάς, ένιωσε την ανάγκη να πει ιστορίες στον κόσμο. Και το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Στην παρούσα φάση, ένας ύμνος στην φιλία και στη δύναμη ψυχής, ένας φόρος τιμής στην ανθρώπινη υπέρβαση. Ένα χρέος τιμής που έπρεπε να «εξοφληθεί»… Δεν υπήρχε περίπτωση να μου ξεφύγει.

Πικρό γάλα – Μένιος Σακελλαρόπουλος

Μια αληθινή, πικρή ιστορία για ένα αγόρι που αντιδρούσε σε κάθε σκλαβιά, βία, κακοποίηση και εκμετάλλευση… Γιατί η ψυχή του είχε γεννηθεί ελεύθερη.

Η λύπη έγινε θυμός για τον πατέρα του που δεν έβλεπε πού πάτησε, για τη μάνα του που είχε κλειστεί στον εαυτό της και δεν της έπαιρνε λέξη, για τον αδελφό του που δεν ήταν μαζί του εκείνη τη μέρα, κι αν ήταν, θα μπορούσε να μαλώσει με το Τάσο. Ένας θυμός ήταν όλο του το είναι.

Αγώνας αγάπης, ξεθωριασμένη μάνα λησμονιάς, μοναξιά…

1960, στην Ήπειρο, σε μια ρευστή, κατακρεουργημένη Ελλάδα μετά τον εμφύλιο, γινόμαστε μάρτυρες των εσώψυχων του Φώτη, του πρωταγωνιστή του βιβλίου. Η -πέρα για πέρα αληθινή- ιστορία είναι σπαρακτική και δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Γάλα με γεύση εγκατάλειψης

Τραγικός πρωταγωνιστής, ο μικρός Φώτης, που χάνει την παιδικότητά του χάνοντας ό, τι πολυτιμότερο έχουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία, την αγάπη και τη φροντίδα της μάνας.

Ο Φώτης Ραπακούσης βιώνει σε κάθε του ίνα τη ζωή μέσα στα ορφανοτροφεία της Φρειδερίκης την εποχή του εμφυλίου και μετά. Ένα παιδάκι που βρέθηκε σε ορφανοτροφείο φιλοβασιλικής προπαγάνδας από τα 6 του χρόνια, δίχως αγάπη και στοργή, δίχως ένα χέρι να τον κρατήσει και δοκίμασε μόνο πικρό γάλα. Πώς να μη σπαράξεις με ένα παιδάκι που η ζωή τον κάνει αγρίμι, παρατημένο απ’ όλους; Πώς να μην σκεφτείς τις μέρες που δραπέτευε και κοιμόταν σε παγκάκια ή σε χωράφια; Πώς να χαρακτηρίσεις τη ζωή ενός παιδιού, που έμεινε ορφανό από πατέρα, που σύρθηκε στα σκληρά ορφανοτροφεία της Φρειδερίκης δίχως μητρικό χάδι στην πιο τρυφερή ηλικία, που τράβηξε τα πάνδεινα, έγινε αγρίμι και τελικά κατάφερε να επιβιώσει και να μεγαλουργήσει, χαρίζοντας στην Ήπειρο και την πατρίδα ένα σπάνιας ομορφιάς Μουσείο, αυτό του Αλή Πασά;

Ασυμβίβαστος, αντικοινωνικός… Απροσάρμοστος, ανένταχτος…

Η Φιλίτσα μπορούσε να καταλάβει πολύ καλά τα συναισθήματά της. Παρόλο που η καθεμιά τους ήταν φτιαγμένη από άλλο υλικό, έβραζαν στο ίδιο καζάνι, εκεί όπου πραγματικά οι ιδεολογίες εξαϋλώνονται και μένει η βαριά γεύση του πόνου…

Παιδοφύλαγμα επιβίωσης ή πείνα και ανέχεια;

Μοιάζει σαν ένα ιστορικό οδοιπορικό με φόντο τη βασιλεία, τη δικτατορία, τις ταραχές κατά την Μεταπολίτευση, καθόλα διαφορετικό από τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα. Σαρωτής. Σταμπάρει, έχει τη δύναμη να σε σημαδέψει εφ’ όρου ζωής. Τους χάρτινους ήρωες τους κάνεις ό, τι θέλεις. Τους αληθινούς; Πρέπει να φιλτράρεις πράγματα, ειδικά όταν το θέμα είναι τόσο λεπτό κι όλοι είναι εν ζωή. Έχει τις δυσκολίες του, ορισμένες στιγμές ανυπέρβλητες. Όταν μάλιστα οι απόψεις διίστανται, χρειάζεται τεράστια προσοχή. Παιδιά που ήταν στον ίδιο θάλαμο, έβλεπαν τα πράγματα από εντελώς διαφορετική γωνία. Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος όφειλε να τηρήσει αποστάσεις και ισορροπίες. Αυτοί οι διαφορετικοί χειρισμοί αποτελούν τη διαφορά.

…σε μια διχασμένη σε όλα πατρίδα, καθώς οι διχασμοί μάς χαρακτήριζαν ανέκαθεν ιστορικά, σαν μια προαιώνια στάμπα, μια μαύρη κηλίδα…

Μερικά παιδιά που έζησαν στις παιδουπόλεις, βάφουν μαύρες τις λέξεις τους για κολαστήρια επί γης που λάβωσαν κάθε ρανίδα της συνείδησής τους, γεμάτα αφόρητη, ψυχαναγκαστική, στρατιωτική πειθαρχία που δεν αρμόζει σε παιδιά. Άλλα θεωρούν πως ευεργετήθηκαν, γλιτώνοντας από την ασιτία, με έτοιμη στέγη, κανόνες, φροντίδα, πρόσβαση στα γράμματα και στις τέχνες.

Πικρό γάλα – Μένιος Σακελλαρόπουλος

Πάντα το κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις και δεν θα μπορούσαν να είναι εξαίρεση οι παιδουπόλεις.

Λιμάνια σωτηρίας ή κάτεργα φρίκης; Ασφάλεια χωρίς οξυγόνο;

Δε βρήκα ό, τι χρειαζόταν για να δικαιολογήσω τη θυσία της Σοφίας. Έτσι όπως εκείνη δε βρήκε θάρρος ή σθένος, επέλεγε να μείνει κλειστή, βουβή, στη γωνία, χωρίς άποψη ή θέληση. Είχε σε κάτι να ελπίζει, αλλά επέλεξε να βολευτεί προσωρινά, χωρίς πρωτοβουλίες. Να υπακούει και να σκύβει…

Υπάρχει «πρέπει» στην αγάπη; Υπάρχει καταναγκασμός;

Τρύπωσα από μια μεριά πλάι στο Φώτη και τον Διονύση κι έμαθα να υποχωρώ στις επιθυμίες του άλλου και πάντα να βρίσκω ένα κοινό δρόμο με τον άλλο, όπως εκείνοι. Αδέλφια ενωμένα από την απώλεια… Μια φιλία πραγματική, ανιδιοτελής, χωρίς σκοπιμότητες, γεμάτη άδολη αγάπη και κοινά βιώματα.

Έγινα Κανέλα για να κλέψω χάδια και να δώσω αγάπη κι αφοσίωση…

Δαμάζοντας το αγρίμι

Το κεντρικό μήνυμα είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου στη ζωή. Όταν ένα εγκαταλελειμμένο χαμίνι, ένα ορφανό παιδί χωρίς αγάπη καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του, να ορθοποδήσει και τελικά να μεγαλουργήσει, τότε όλοι μπορούμε να σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα αδύνατο στη ζωή. Γιατί αυτό που έκανε ο Φώτης είναι ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ προς όλους μας. Τις πίκρες που συνάντησε στο διάβα της ζωής του, τις μετουσίωσε σε δημιουργία, προσπάθεια, αγώνα και συναισθήματα.

Φτιάξε τα φτερά σου και πέτα… Πίστεψε στη δύναμή σου… Πάλεψε…

Μια ζωή ψάχνεις κάπου να δώσεις την αγάπη σου, να στηριχτείς. Μια δύσκολη ζωή λυγμών, γεμάτη από ανθρώπους που φεύγουν.

Έμπηξε τα νύχια του από λαχτάρα στο δέρμα της, κι ήταν μαζί αγάπη και μίσος, αγαλλίαση και πόνος, χαρά και λύπη, ήταν ο ίδιος ένας στεναγμός που ακουγόταν ως τη λίμνη και το βουνό, τον Ζηρό και το Αηδονοχώρι, την Κεφαλλονιά, ολούθε.

Χάνεται μόνο όποιος χάσει τα όνειρά του. Κι ο φωτεινός Φώτης δεν τα έχασε ποτέ. Τα φύλαξε μέσα του, τα ζέστανε, τα μεγάλωσε, τα έβγαλε να πετάξουν μαζί του. Δεν αφέθηκε στην τραγική του μοίρα. Την άρπαξε και την πήγε εκεί που ήθελε, με πείσμα και σκληρή δουλειά. Διεκδίκησε μια θέση στη ζωή, το δικαίωμα να ζει ανθρώπινα και να αναζητά συνεχώς την αγάπη που στερήθηκε. Παλεύει ακόμα με τους σαν θεριά εφιάλτες του, εκεί, στο Μουσείο του Αλή Πασά στο Νησάκι των Ιωαννίνων…

«Μετατράπηκε σε μανιώδη συλλέκτη, άοκνο ερευνητή της ιστορίας και του πολιτισμού μας, κατάφερε να διασώσει κειμήλια, να ανακαλύψει ιστορικά ντοκουμέντα, να καταγράψει μοναδικές ιστορίες. Τίποτα από αυτά δεν κράτησε για τον εαυτό του. Τα μοιράστηκε και τα μοιράζεται όλα με το κοινό. Αυτό είναι το μεγαλείο ψυχής»

Μωυσής Ελισάφ, Δήμαρχος Ιωαννίνων

Γρήγορη και δομημένη πλοκή, δυνατοί χαρακτήρες, ζωηρή αφήγηση

Ο Μένιος γράφει πάντα αληθινούς, ζωντανούς δυναμίτες που σε καθηλώνουν και πυροδοτούν τις σκέψεις σου, τους προβληματισμούς σου, τα συναισθήματά σου. Η ζωή στην πιο γόνιμή της έκφανση. Ο συγγραφέας έχει εξοικειωθεί με τους κανόνες της μυθιστορηματικής γραφής, κρατώντας γερά το ενδιαφέρον τού αναγνώστη αμείωτο, με μια αβίαστη ροή στην τριτοπρόσωπη αφήγηση που επιλέγει. Η εξομολογητική γραφή του σε μεταφέρει στους χώρους της δωρικής μεν αφήγησης, αλλά κυρίως σε κάνει να νιώσεις όλα τα πικρά συναισθήματα, τον πόνο, την ταπείνωση, την οργή, την απελπισία, την μοναξιά, την απογοήτευση, το αίσθημα εγκατάλειψης που βίωσαν αυτά τα παιδιά.

Χάνω πάντα ό, τι αγαπάω. Κι ό, τι είναι δίπλα μου φεύγει…

Εκεί όπου ο θυμός δίνει τη θέση του στη λύπη και στη μελαγχολία, εκεί όπου το άγνωστο γεννά αγωνίες και φόβους, εκεί όπου η προδοσία φέρνει υπερένταση και σκέψεις. Εκεί όπου τα δάκρυα σχηματίζουν πέτρες στην ψυχή. Εκεί όπου η ζωή ξεπερνάει κάθε φαντασία. Συγκινεί, βρίθει πόνου, απώλειας, μίσους, κακουχιών, σκληρότητας μα και μιας γλυκιάς αισιοδοξίας, πυγμής και υπερηφάνειας. Έτσι ανελέητη δεν είναι και η πραγματικότητα; Και η ζωή; Ένας καθημερινός πόλεμος. Ένας μπαγάσας.
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
25-12-2019 22:09
Υπέρ  Exciting, Riveting, Fast-paced, Rich plot
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
19-11-2019 20:01
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

Όλες οι σχέσεις του βιβλίου
Το ακολουθούν
1
Το έχουν
11
Το θέλουν
6
Αγαπημένο τους
0
Το δανείζουν
0
Το δάνεισαν
1
Το δανείστηκαν
0
Το διάβασαν
12
Το διαβάζουν
0
Το χαρίζουν
0
Το ανταλλάσσουν
0

Θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση από το Bookia;

Χρυσοί Υποστηρικτές
Ασημένιοι Υποστηρικτές
Χάλκινοι Υποστηρικτές
Με ενδιαφέρει να εμφανιστώ και εγώ στους Υποστηρικτές
Χορηγοί επικοινωνίας




Κοινωνικά δίκτυα