Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
Τι είναι το Bookia;   ·   Blog   ·                     ·   Επικοινωνία  
Πως γράφω κριτική; Είμαι Συγγραφέας Είμαι Εκδότης Είμαι Βιβλιοπώλης Live streaming / Video
Το Βιβλίο στη Βιβλιοθήκη μου
Ακάκιε
Βιβλίο Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα >> Κυκλοφορεί
Για να γράψετε και εσείς την κριτική σας για αυτό το βιβλίο, πρέπει πρώτα να συνδεθείτε.
Σύνδεση Τώρα

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
20-08-2021 20:28
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Συναρπαστικό, Καθηλώνει, Ευχάριστο, Διδακτικό, Γρήγορο, Πλούσια πλοκή
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  4
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
28-06-2021 18:01
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Συναρπαστικό, Διδακτικό, Γρήγορο, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Ο Λευτέρης Μαντζίκας γεννήθηκε το 1917 στη Λιγοψά Ιωαννίνων και έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια. Κατάφερε να βγάλει το γυμνάσιο στην Αθήνα, καθώς και την τριετή Εμπορική Ιδιωτική Σχολή «Φοίνιξ». Με πατέρα και θείο αρτοποιούς είχε καθημερινή επαφή με εμπόρους σιτηρών και αλεύρων, οπότε, σε συνδυασμό με το διορατικό του πνεύμα και τις γνώσεις του από τη Σχολή, ξεκίνησε το 1945 την επιχειρηματική του δραστηριότητα. «Ρεκόρ», «Θρίαμβος» και το 1953 ήρθε η ΜΙΣΚΟ, με πολλές καινοτομίες για την αγορά των ζυμαρικών και με τον πασίγνωστο καλόγερο για λογότυπο. Το 1992 η ιταλική Barilla SpA την εξαγόρασε και τελικά ο Λευτέρης Μαντζίκας, σημαντικός πλέον εθνικός ευεργέτης της Ηπείρου και θεμελιωτής της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος μεταξύ άλλων σωματείων, πέθανε πλήρης ημερών το 2008.

Ο Κώστας Κρομμύδας έγραψε ένα βιβλίο για τη ζωή και τον χαρακτήρα αυτού του σημαντικού ανθρώπου, μόνο που δεν πρόκειται για μια απλή μυθιστορηματική βιογραφία αλλά για ένα κείμενο που βρίθει ανθρωπιάς, φιλαλληλίας, δοτικότητας και αγάπης. Έχει γίνει σκληρή δουλειά από τον συγγραφέα για να επιλέξει και να αναπτύξει με τέχνη τις σημαντικότερες στιγμές του Λευτέρη Μαντζίκα, μέσα από τις οποίες ξεπηδάνε αξέχαστες σκηνές με συναισθήματα που βγαίνουν αυθόρμητα κατά την ανάγνωση και γεμίζουν όποιον αφεθεί να ταξιδέψει με αυτό το κείμενο, κάτι που μόνο τα πραγματικά καλά μυθιστορήματα το κάνουν. Επιπλέον, μέρος της πλοκής είναι προϊόν μυθοπλασίας και δεν ακολουθούνται πιστά τα πραγματικά γεγονότα κι αυτό αφήνει άπλετο χώρο στον συγγραφέα να δημιουργήσει ένα πραγματικά ενδιαφέρον βιβλίο. Καταγράφονται οι σταθμοί στη ζωή του ευεργέτη και τα βήματα που τον οδήγησαν στον χώρο των ζυμαρικών και της βιομηχανίας στα οποία διέπρεψε (φυσικά ποτέ δεν αναγράφεται στην πορεία του μυθιστορήματος η επωνυμία της εταιρείας)! Τα γεγονότα είναι ολοζώντανα και παραστατικά, τα κεφάλαια φωτίζουν συγκεκριμένα σημεία της ζωής του ευεργέτη, χωρίς πολλές λεπτομέρειες που ίσως να κούραζαν τη ροή της αφήγησης κι έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλά την προσωπικότητα του Λευτέρη Μαντζίκα έστω και κατά βάση μυθιστορηματικά. Η νοοτροπία του, ο τρόπος σκέψης του, η στάση ζωής, το επιχειρηματικό του μυαλό δίνονται σωστά και αποκρυσταλλωμένα.

Η ιστορία ξεκινάει το 1917 με τον θάνατο της μητέρας του Λευτέρη από την ισπανική γρίπη οπότε και αποτυπώνεται η στάση των χωριανών και της οικογένειας της εποχής όταν εισβάλλει στο σπίτι μια μυστηριώδης ασθένεια καθώς και ο θάνατος. Τα ήθη και έθιμα, η νοοτροπία, η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων καταγράφονται ρεαλιστικά και όσο γίνεται πιο πιστά στην πραγματικότητα. Οι σκηνές στην απομονωμένη πόλη των Ιωαννίνων θυμίζουν τις καταστάσεις της καραντίνας που ζούμε αυτόν τον καιρό. Ακόμη και παρακάτω, τα σκηνικά με τα προξενιά φέρνουν κλαυσίγελο αν αναλογιστεί κανείς τις αναποδιές της τύχης αλλά και το γεγονός πως διακυβεύονται ζωές και συναισθήματα. Συνεχίζουμε στο 1929 και στην πρώτη γνωριμία με την Αθήνα, οπότε ξεκινάει και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τον ίδιο τον Λευτέρη, που πλέον κουράστηκε να μεγαλώνει με τις γιαγιάδες του όσο ο πατέρας του φεύγει σε δουλειές και του λείπει η ανεμελιά της ηλικίας του, αφού συνέχεια έπρεπε να δουλεύει για κάτι. Έτσι το σκάει μέσω Πρέβεζας, όπου οι σκηνές στην αγορά με τις τιμές και τα παζάρια τον ενθουσιάζουν ενώ στην Αθήνα η απλότητα της καθημερινής ζωής των φτωχών ανθρώπων τον συγκινεί. Η εμπειρία του από τον φούρνο χαράχτηκε μέσα του: «-Να μια εξαιρετική δουλειά, σκέφτηκα. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ψωμί» (σελ. 44).

Αρκετά ενδιαφέροντα κεφάλαια αργότερα, φτάνουμε στο 1933 ξανά στην Αθήνα, όπου το πρωί ο Λευτέρης Μαντζίκας δουλεύει στο παντοπωλείο του κυρίου Ανδρόνικου και το βράδυ πηγαίνει στη σχολή. Θέλει οικονομική ανεξαρτησία, δε φορτώνεται στην αδελφή του πατέρα του που τον προσέχει και σαν καταναλωτής λατρεύει τα μακαρόνια, τα οποία επιπλέον γίνονται περιζήτητα, μιας και το αφεντικό προμηθευόταν από την καλύτερη ποικιλία! Το παντοπωλείο με τις μυρωδιές του και τα είδη του, με τους πελάτες που φοράνε πάντα τα καλά τους όταν έρχονται να ψωνίσουν και το «σέρβις» είναι το καλύτερο σχολείο για τον Λευτέρη. «Έμποροι, πελάτες, μεσάζοντες, λωποδύτες κα ένα σωρό άλλοι έκαναν παρέλαση κάθε μέρα από το μαγαζί…» (σελ. 55). Κέρδη και ζημίες, έξυπνα αποδοτικά τρικ, επενδύσεις γεμίζουν το μυαλό του, με την εντιμότητα να έχει πάντα τον πρώτο ρόλο. «Κοίταζα τους περαστικούς και αναρωτιόμουν με τι τρόπο θα κατάφερνα να στήσω μια δουλειά που να μπορώ να κάνω πελάτες τους περισσότερους από αυτούς. Τι θα μπορούσα να τους προσφέρω ώστε να το ζητούν συνεχώς» (σελ. 78);

Από κει και πέρα το μυθιστόρημα γεμίζει ιστορίες, γεγονότα, περιστατικά, εξελίξεις, ανατροπές που συγκροτούν τη ζωή και τη νοοτροπία του Λευτέρη Μαντζίκα. Οι ήρωες του βιβλίου, αληθινοί και φανταστικοί χαρακτήρες, συναναστρέφονται τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, σμιλεύουν την ανθρωπιά του, γιγαντώνουν τη φήμη του, τον αγαπούν και τον νοιάζονται ή τον προδίδουν. Ο πατέρας, η κυρίαρχη φιγούρα για ένα παιδί, είναι τρομακτικός αλλά και σεβαστικός, συζητάει με τον γιο του, τον τιμωρεί για τις αταξίες του αλλά δεν τον απομακρύνει από τα όνειρά του, κάτι σπάνιο για την εποχή. Συζητάνε μαζί με ειλικρίνεια και χωρίς στεγανά: «-Τη μάνα σου την αγάπησα πιο πολύ τη μέρα που σε γέννησε, Λευτέρη, γιατί κατάλαβα τον πόνο της να σε βγάλει στον κόσμο» (σελ. 99). Επίσης, τι όμορφη και πόσο τρυφερή είναι η ιστορία γνωριμίας με τη Μαρίνα Ντίσκου και πόσο προδιαγεγραμμένα λες από τη μοίρα εξελίχτηκε αυτή ως τον γάμο τους και την κοινή πορεία που μόνο ο θάνατος χώρισε. Ακόμη και η Ήπειρος, με το κλαρίνο, το ντέφι, τα αργά χορευτικά βήματα μα πάνω απ’ όλα τους ανθρώπους της είναι εκεί. «Όσο τον άκουγα να παίζει, έβλεπα τον κύκλο της ζωής να περνά μπροστά από τα μάτια μου… Οι χαρές, ο πόνος, ο θρήνος, το ξεφάντωμα. Να νιώθεις πως μαζί με τη μελωδία ταξιδεύεις στις πιο μακρινές σου ρίζες… Εκείνες που σε έκαναν αυτό που είσαι σήμερα» (σελ. 218), παραδέχεται ο Λευτέρης Μαντζίκας. Άλλο αξέχαστο περιστατικό είναι και η επίσκεψη στα Μετέωρα, όπου γεννήθηκε η φιγούρα του πραγματικού Ακάκιου που ενέπνευσε το σλόγκαν-σταθμό της βιομηχανίας ΜΙΣΚΟ (η αυθεντική ιστορία είναι εξίσου ενδιαφέρουσα για όποιον θέλει να ψάξει περαιτέρω).

Κατοχή και Εμφύλιος, Δικτατορία και εισβολή στην Κύπρο, Τσερνόμπιλ, όλα έπαιξαν τον ρόλο τους στην πορεία της ζωής του σημαντικού επιχειρηματία. Κι όσο πλησίαζα στο τέλος, με τις απεργίες του 1989, την πώληση της εταιρείας το 1991-1992 μετά από 47 χρόνια επιτυχημένης πορείας, με τις αποφάσεις που στήριξαν οι συνεργάτες της εταιρείας, με το ένστικτό τους που έλεγε να φύγουν τώρα, πριν γιγαντώσει ο ανταγωνισμός, τόσο μεγάλωνε ο κόμπος που ένιωθα, η συγκίνηση που με κυρίευε για τον κύκλο μιας μεγάλης πορείας που αναπόφευκτα έκλεινε. Στο μυθιστόρημα έχουμε ενδιαφέρουσες εναλλαγές: λιτός ρομαντισμός που πηγάζει από τη σχέση με τη Μαρίνα (πόση τρυφερότητα αναβλύζει από τα γράμματα που αντάλλασσαν μεταξύ τους κατά τη διάρκεια των 178 ημερών του ελληνοϊταλικού πολέμου), αισιοδοξία για τα πρώτα επιχειρηματικά βήματα, φόβος και αγωνία για τον πόλεμο και τις μάχες στο μέτωπο («Η Ήπειρός μας κρατάει γερά. Να το πεις σε όλους», σελ. 115), τρυφερότητα και γλύκα από τις οικογενειακές στιγμές. Κι ο μέγας Ηπειρώτης να είναι πάντα προσγειωμένος, ταπεινός, χωρίς όμως τον φόβο της ρευστότητας των καταστάσεων να τον κυριεύει στις αποφάσεις του, με σύνεση και μέτρο, παρορμητική τόλμη, ένστικτο επιβίωσης και δημιουργικότητα.

Το »Ακάκιε» είναι ένα δυνατό, τρυφερό και γλυκόπικρο μυθιστόρημα για τον επιχειρηματία και το έργο του, για τον άντρα και την οικογένεια που δημιούργησε, μα πάνω απ’ όλα για την ηθική ανταπόδοση όταν έχεις αγάπη, δοτικότητα, ανθρωπιά, σεβασμό, εντιμότητα να σε κατευθύνουν. Το βιβλίο συνοδεύει επιλεγμένο φωτογραφικό υλικό, βιβλιογραφία κι ένα χρονολόγιο της ζωής του Λευτέρη Μαντζίκα.

Ακολουθούν φράσεις ζωής που δείχνουν το μέγεθος και την αξία της προσωπικότητας που ζωντάνεψε με αγάπη και σεβασμό ο Κώστας Κρομμύδας.

«Ένα καρβέλι ψωμί αχνιστό από τον φούρνο είχε αποκτήσει πλέον άλλη αξία, ειδικά για εκείνους που το είχαν στερηθεί» (σελ. 178).

«Το μόνο που μπορεί να πάρει κανείς μαζί του φεύγοντας από τούτο τον κόσμο είναι ένα καλό κοστούμι» (σελ. 335).

«Γιατί δημιουργώντας δεν καθορίζεις μόνο το δικό σου πεπρωμένο, αλλά και των ανθρώπων που στέκονται στο πλάι σου» (σελ. 231-232).

«…τι χαρά μας έδινε ένα φαγητό που ήταν φτιαγμένο απλώς με αλεύρι και νερό» (σελ. 189).

«-Είναι εύκολο να γίνεις πλούσιος παίρνοντας, αλλά δεν θα γίνεις ποτέ πιο φτωχός δίνοντας», είπε ο ηγούμενος της μονής στα Μετέωρα κι αυτό επηρέασε βαθιά τον επιχειρηματία (σελ. 251).

Και τέλος για τις ίσες αποστάσεις που ακολουθούσε στη δημόσια ζωή και για την αποφυγή του να αναμιχθεί με την πολιτική:

«…δεν ήθελα να ενταχθώ σε καμία από τις δύο πλευρές και να έχω απέναντί μου την άλλη. Δεν άντεχα παραπάνω διχασμό και εκμετάλλευση» (σελ. 183).

«Ήταν ίσως η μόνη φορά στη ζωή μου που επέλεξα τη σιωπή. Όχι γιατί φοβόμουν αλλά γιατί κανείς δεν άκουγε τι έλεγες αν δεν ταυτιζόσουν με τα δικά του πιστεύω» (σελ. 194-195).
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
12-06-2021 16:52
Υπέρ  Συναρπαστικό, Διδακτικό, Πλούσια πλοκή
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
01-06-2021 17:45
Υπέρ  Συναρπαστικό, Καθηλώνει, Διδακτικό, Πλούσια πλοκή, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Έχοντας τα τελευταία χρόνια βιβλιοπωλείο, μου δίνεται η δυνατότητα να διαβάζω πολλά βιβλία. Έλληνες και ξένους συγγραφείς από πολλά είδη γραφής. Πριν λίγο καιρό, ακολουθώντας τη σελίδα Έλληνα συγγραφέα είδα ότι ο τίτλος του βιβλίου που θα κυκλοφορούσε μου ήταν ιδιαίτερα γνωστός. Σε όλους ήταν αλλά είχα ένα λόγο παραπάνω. "Ακάκιε...μη ξεχάσεις τα μακαρόνια..." έλεγε η διαφήμιση κι όλοι την ξέρουμε και τη γνωρίζουμε. Η επωνυμία που προέρχεται από τα αρχικά ΜΙχαηλίδης-ΚΩνσταντίνης. Ήταν μια φορά κι έναν καιρό κομμάτι της δικής μου οικογένειας. Ήξερα πως δόθηκε για έναν ιερό σκοπό. Γιατί όταν στη ζυγαριά έχεις από τη μια το επάγγελμα κι από την άλλη την οικογένεια, επιλέγεις σοφά. Μέσα από το βιβλίο έμαθα για τη ζωή του ανθρώπου που την ανέλαβε μετά από τους προαναφερθέντες και την έφτασε ως εκεί που την ξέρουμε όλοι. Μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο διάβασα πολλά στοιχεία που δεν γνώριζα. Συγκινήθηκα αφάνταστα και μέσα από τον πρωταγωνιστή είδα τον άνθρωπο και τον έμπορο παλιά κοπής. Δίπλα σε έναν τέτοιο μεγάλωσα και διδάχτηκα λίγη από τη νοοτροπία του σωστού εμπόρου σε ότι αφορά συμπεριφορά, τρόπο σκέψης και συνεργασίας. Ήταν σαν να διάβαζα την ιστορία του ανθρώπου που με μεγάλωσε. Γιατί έτσι πρέπει να πράττουν οι άνθρωποι,όπως ο ΛΜ του βιβλίου όπως ο ΑΚ της δικής μου ζωής.

Συνήθως ένα βιβλίο που μου κεντρίζει το ενδιαφέρον το διαβάζω σε 3-4 το πολύ ημέρες. Τον Ακάκιο τον κράτησα 15 μέρες. Όχι γιατί τον βαριόμουν ή δε με ενδιέφερε αλλά γιατί διάβαζα αργά και προσεχτικά την κάθε σελίδα, να μάθω την ιστορία αλλά και για να το χορτάσω. Μετά από πολλά χρόνια και πολλά-πάρα πολλά βιβλία- ένοιωσα την ανάγκη να σημειώσω στις πρώτες σελίδες εκφράσεις που με άγγιξαν. Κι ήταν πολλές και σοφές.

Ολοκλήρωσα μια υπέροχη ιστορία. Ένα βιβλίο που μπλέκει την πραγματικότητα και τη μυθοπλασία με άριστο τρόπο και με άφησε "γεμάτη" στις τελευταίες του σελίδες. Και πολύ πολύ δακρυσμένη.
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
17-05-2021 09:29
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Συναρπαστικό, Καθηλώνει, Διδακτικό, Γρήγορο, Πλούσια πλοκή, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Κώστας Κρομμύδας-«Ακάκιε»-εκδόσεις Διόπτρα

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Πέρασαν πενήντα περίπου χρόνια από τότε που πρωτοακούσαμε τη διαφήμιση «Ακάκιε τα μακαρόνια να είναι ΜΙΣΚΟ» στα θερινά σινεμά της πόλης μας, και την περιμέναμε με χαρά για να μιμηθούμε τη φωνή. Δεν θυμάμαι αν μιλούσαμε μετά για την ταινία ή τον συμπαθητικό καλόγερο πάνω στο γαϊδουράκι. Μετά από τόσα χρόνια είδαμε το όνομα Ακάκιε, στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, γραμμένο από τον συγγραφέα Κώστα Κρομμύδα, από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Μια πραγματική ιστορία, μια βασανισμένη ζωή του Λευτέρη Μαντζίκα, του ιδιοκτήτη του μεγαλύτερου εργοστασίου ζυμαρικών ΜΙΣΚΟ εκείνων των χρόνων. Η αφετηρία του έγινε από το χωριό Λιγοψά των Ιωαννίνων και κατέληξε με πείσμα και αποφασιστικότητα να διοικεί τη γνωστή βιομηχανία. Με μια χρυσή λίρα στην τσέπη και μια σοφή συμβουλή ξεκίνησε ο νεαρός Λευτέρης από το χωριό του στην Ήπειρο για την Αθήνα. Ονειρεύτηκε να χτίσει και να δημιουργήσει, να χορτάσει την πείνα του σώματος και της ψυχής των ανθρώπων.

Το πρώτο πρόσωπο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, το καθιστά πιο άμεσο και δυνατό. Δεν ξέρω πραγματικά που βρίσκεται η μυθοπλασία στο βιβλίο και που η πραγματικότητα, αφού η πραγματική ζωή του Μαντζίκα, βρίσκεται στο τέλος του βιβλίου και δεν έχει πολλές διαφορές από αυτό που διάβασα. Είναι συγκινητικό το βιβλίο αλλά ταυτόχρονα και πολύ δυνατό. Με όμορφες εικόνες, με μνήμες, που όσοι ζήσαμε στην ελληνική επαρχία, έρχονται αβίαστα στον νου μας. Κάθε περίοδος της ζωής του ήρωα, είναι ένα μάθημα για τη ζωή.

Γνωρίζει τη Μαρίνα, από το χωριό του και την ερωτεύεται, χωρίς την ανάγκη του προξενητή και την παντρεύεται. Μια γυναίκα που θα τον εμπνεύσει και θα του δώσει δύναμη για τα παρακάτω του βήματα. Ζουν μαζί σε δύσκολες περιόδους για τη χώρα, πόλεμοι, εμφύλιοι, μα με την αγάπη τα καταφέρνουν. Το οξυδερκές και επιχειρηματικό μυαλό του, η τόλμη του, οι συμπτώσεις που απαντά στη ζωή του και τα πρόσωπα που συναντά, στέκονται ως φάροι. Δεν χάνει τις ευκαιρίες, δοκιμάζεται, προσφέρει και αγωνίζεται. Βοηθά δείχνοντας την Ανθρωπιά του. Για τον Μαντζίκα πρώτα πρέπει να είσαι Άνθρωπος. Έτσι μεγάλωσε, έτσι έδρασε, έτσι γέρασε. Δεν υπήρχε στιγμή που το ξέχασε, κι αυτό θα το διαπιστώσουν οι αναγνώστες. Ένα γερό μάθημα αλληλεγγύης και προσφοράς, αγάπης στον συνάνθρωπο. Και πρώτιστα στο χωριό του. Αγωνίστηκε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, χωρίς να αφήνει τίποτα να του σταθεί εμπόδιο στον δρόμο του. Εργάτης μαζί με τους εργάτες, που θεωρούσε παιδιά του. Η εργατικότητά του γίνεται πάθος και το πάθος του όραμα. Στην πορεία, διαβάζοντας το, μαθαίνουμε πως εμπνεύστηκε τον Ακάκιο, πώς έγιναν οι συνεργασίες, πως ξεπερνούσε τα εμπόδια ώστε να μπουν τα μακαρόνια του αλλά και ο Ακάκιος σε κάθε ελληνικό σπίτι. Δεν ξέχασε ποτέ του από πού ξεκίνησε, κι αυτό είναι ένα μάθημα ζωής σε όλους μας που λιγοψυχούμε εύκολα σήμερα. Το παρελθόν γίνεται μάθημα στο παρόν και στο μέλλον. Γιατί ο Μαντζίκας γνώριζε καλά πώς: «οι ρίζες είναι που κάνουν τα πιο δυνατά δέντρα».

Πόσοι από μας, όσοι το διαβάσαμε, που προλάβαμε εκείνη την εποχή, δεν φέραμε στη μνήμη μας συχνά τις μυρωδιές από τα παντοπωλεία και τους ήχους από τα πανηγύρια;

Το εξώφυλλο με τον σιτοβολώνα πιστεύω πως του ταιριάζει απόλυτα και δίνει τη δύναμη της γης που τόσο απομακρυνθήκαμε από κοντά της. Εμπνέει τον καθένα μας αυτή η ελευθερία του ανθρώπου που παράγει, που δημιουργεί, που αντιστέκεται και το εκλαμβάνω ως ένα μήνυμα του συγγραφέα, για επιστροφή στις ρίζες μας. Ότι και να κάνουμε η γη δεν θα μας προδώσει.

Ήταν πρόκληση για τον συγγραφέα. Και το κατάφερε πολύ όμορφα αφού είχε τόσο αξιόλογο υλικό στα χέρια του. Είναι κρίμα να χάνονται αυτές οι πραγματικές ιστορίες που μπορούν να μεταφέρουν στους αναγνώστες αυτή τη δύναμη της ζωντάνιας των ανθρώπων που μεγαλούργησαν αλλά και που ΄κρύβουν τη λαϊκή σοφία. «Να μην φοβόμαστε το αύριο και να ζούμε την κάθε στιγμή. Οι στιγμές είναι πολύτιμες και μοναδικές»

Ο αναγνώστης νομίζω πως δεν θα καταλάβει ποιοι ήρωες είναι αληθινοί και ποιοι δημιουργήματα της φαντασίας του, αφού έχουν ψυχογραφηθεί όλοι τους τόσο όμορφα και δεν απέχουν από την αλήθεια.

Συγκινητικά είναι τα γράμματα που ανταλλάζει με την αγαπημένη του Μαρίνα από το Αλβανικό Μέτωπο, οι εικόνες της πείνας στη γερμανική κατοχή, τα χρόνια του εμφύλιου όπου γνωρίζουμε τη Φρύνη, όπου το τέλος της είναι συγκλονιστικό και αποτυπώνεται στη μνήμη του ήρωα μας, μας μιλά για τους αυτοαποκαλούμενους πατριώτες, για την αξία της πραγματικής φιλίας, για τα γεγονότα του 55 στην Πόλη, για τις μεγάλες απεργίες που έγιναν στα εργοστάσια, για τα λουκέτα που μπήκαν, για την ανεργία που γιγαντώθηκε στην κρίση. Ψήγματα μηνυμάτων σας καταθέτω, από όλα όσα πίστευε και έπραξε ο Λευτέρης Μαντζίκας, ώστε να σας προκαλέσω να το διαβάσετε:

«Είτε με πόλεμο, είτε με καταστροφή η ζωή πρέπει να συνεχίζεται»

«Πάντα πίστευα πως είναι χρέος του καθενός να επιστρέφει στην κοινωνία, κάτι από αυτά που κερδίζει. Τα όποια κέρδη έχει ένας άνθρωπος ή μια εταιρεία, είναι καλό να τα χαίρονται πολύ κι όχι λίγοι»

Καλοτάξιδο να είναι Κώστα Κρομμύδα το νέο σου βιβλίο και εύχομαι τα μαθήματα ζωής, η λαϊκή σοφία, η τόλμη και η αποφασιστικότητα του Λευτέρη Μαντζίκα, που έκανε το όνειρο πραγματικότητα, το ανέφικτο που το έκανε εφικτό, να γίνουν οι δικοί μας φάροι στο σήμερα.
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
17-05-2021 11:21
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Καθηλώνει, Γρήγορο, Πλούσια πλοκή, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Έχοντας την τύχη να ανήκω στην ομάδα πρώτης ανάγνωσης του κυρίου Κρομμύδα και έχοντας διαβάσει το νέο του βιβλίο με τίτλο "Ακάκιε" πριν την έκδοσή του, θέλω να σας παρουσιάσω με λίγα λόγια τα όσα ένιωσα διαβάζοντάς το.

Ελάτε να κάνουμε μαζί ένα ταξίδι στον χωροχρόνο φτάνοντας στο 1916. Η ζέστη και η μυρωδιά της θερισμέμης γης έφτανε στα ρουθούνια μου και, χρειάστηκαν μόνο λίγες στιγμές, για να μπω στον ρυθμό της ζωής των πρωταγωνιστών. Μιας ζωής δύσκολης αλλά συνάμα και όμορφης. Έχω θυθιστεί τις λέξεις του βιβλίου "Ακάκιε" και στα πραγματικά γεγονότα της πορείας ενός ανθρώπου που πολύ θα ήθελα να είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά. Είναι μία ιστορία βασισμένη στη ζωή του Λευτέρη Μάτζικα, του ανθρώπου που απογείωσε μία εταιρεία ζυμαρικών αλλάζοντας για πάντα το μέλλον της Ελληνικής αλλά και παγκόσμιας βιομηχανίας ζυμαρικών. Γεννημένος στη Λιγοψά των Ιωαννίνων, ταξίδεψε για την Αθήνα με εφόδια την πίστη αλλά και το πείσμα του. Μπορεί να μην εξελίχθηκαν όλα όπως τα ονειρεύτηκε, αλλά η ζωή είναι πιο ενδιαφέρουσα με τις εκπλήξεις της...

Τα εμπόδια που συνάντησε πολλά. Η εργατικότητα και η θέλησή του να πετύχει όμως, δικαίωσαν όλες τις στερήσεις που είχε βιώσει ως τότε. Πολέμησε για την πατρίδα του, για την αξιοπρέπεια αλλά και για την εντιμότητά του. Εργάστηκε σκληρά, ρισκάροντας, και παραμέρισε τον φόβο προς το άγνωστο μετατρέποντάς τον σε παραγωγικό καύσιμο που του έδινε δύναμη για να συνεχίσει.

Για τον Λευτέρη, η ηθική αποτελούσε τον σκοπό και όχι το μέσο για την επιτυχία. Γεννήθηκε με το ταλέντο της προσφοράς και της ευεργεσίας και με το όραμά του είχε ως σκοπό να ανοίξει νέους ορίζοντες. Διάλεξε προσεκτικά τους πιο εκλεκτούς συνεργάτες και στάθηκε στα δύσκολα και στα εύκολα σε φίλους αλλά και αγνώστους.

Το μυθιστόρημα "Ακάκιε" μας γεμίζει με εικόνες του περασμένου αιώνα. Μέσα από τις αλησμόνητες σελίδες του θα φυλακίζεται στη μνήμη σας κάτι από τους χρυσούς σιτοβολώνες του Θεσσαλικού κάμπου, την αρχοντιά και την αίγλη της παλιάς Αθήνας και την χαρακτηριστική μυρωδιά των εδωδιμοπωλείων, το έρεβος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια αλλά και τη διάχυτη φιλοξενία που προσφέρουν οι άνθρωποι του τόπου αυτού. Θα συγκινηθείτε όμως και από έναν αγνό, σχεδόν παιδικό, έρωτα που εξελίχθηκε σε βαθιά αγάπη και στήριξη, αλλά και από τις έννοιες της φιλίας και της συντροφικότητας που παίρνουν σάρκα και οστά.

Ο Κώστας Κρομμύδας, με πείσμα να μας προσφέρει ένα ακόμα διαφορετικό ανάγνωσμα, καταφέρνει με υπέρτατη δεξιοτεχνία και τα σταυροβελονιά τα γεγονότα του πρωταγωνιστή του βιβλίου αφηγώντας τα σε πρώτο πρόσωπο. Θαύμασα τη σεμνότητα με την οποία εμπλέκονται τα αληθινά γεγονότα με τις μυθοπλαστικές περιγραφές με αποτέλεσμα να κλείσω το βιβλίο διερωτώμενη, "Τι είναι τελικά αυτό που κάνει τη ζωή, καλή ζωή;".

Παραστατικό ανάγνωσμα, μεστό και με αρτιέπεια, που δίνει μια γοητευτική πρόζα σε χαρακτήρες, καταστάσεις και έννοιες. Είναι βέβαιο πως ο συγγραφέας ξέρει να αφηγείται μια ιστορία με τρόπο που να μην αφήνεις το βιβλίο από τα χέρια σου!
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
17-05-2021 11:57
Υπέρ  Ενδιαφέρον, Συναρπαστικό, Καθηλώνει, Πρωτότυπο, Διδακτικό, Πλούσια πλοκή, Τεκμηριωμένο
Κατά  
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

Must Read!
  5
Ναι, θα το πρότεινα σε φίλο-η μου
14-05-2021 13:40
Υπέρ  Καθηλώνει
Κατά  
Είχα τη χαρά να διαβάσω το βιβλίο «Ακάκιε» πριν την έκδοση του, αφού ανήκω στην ομάδα πρώτης ανάγνωσης του κυρίου Κρομμύδα. Ξεκίνησα λοιπόν το αναγνωστικό μου ταξίδι απ’ τη Λιγοψα όπου γεννήθηκε ο Λευτέρης Μαντζίκας, πρωταγωνιστής του βιβλίου. Τον είδα να μεγαλώνει, να φεύγει για την Αθήνα γεμάτος όνειρα, θάρρος κι ελπίδα. Να γνωρίζει τον Έρωτα, ατόφιο και πανίσχυρο. Ο πόλεμος προσπάθησε να τους χωρίσει. Ο ίδιος ο άνθρωπος όμως είναι αυτός που ορίζει τη μοίρα του κι όταν η θέληση για ζωή υπερνικά τα πάντα, η μοίρα δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει όσα ο άνθρωπος ορίζει! Μέσα από τη νοσταλγική πένα του Κώστα, είδα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα. Είδα τη φιλία να γίνεται θεμέλιος λίθος. Μα πάνω απ’ όλα είδα την αγάπη για τον ίδιο τον άνθρωπο να κυριαρχεί μέχρι το τέλος του βιβλίου. Ο Λευτέρης Μαντζίκας, δεν είναι ο ήρωας ενός ακόμη βιβλίου. Είναι η φωνή, πίσω από τις λέξεις που μας προσκαλεί να τον γνωρίσουμε. Είναι η φωνή που μας συμβουλεύει να μην ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε και να μη σταματήσουμε ποτέ να είμαστε Άνθρωποι.. Ένα βιβλίο στολισμένο με χρώμα χρυσό, απ’ τα στάχυα των σιτοβολώνων της Ηπείρου..με ήχους από μοιρολόγια.. με γεύσεις.. ένα βιβλίο γεμάτο όνειρα..
Ήταν χρήσιμο αυτό το σχόλιο;  
Ναι
  /  
Όχι
  

Όλες οι σχέσεις του βιβλίου
Το ακολουθούν
0
Το έχουν
10
Το θέλουν
2
Αγαπημένο τους
1
Το δανείζουν
0
Το δάνεισαν
0
Το δανείστηκαν
0
Το διάβασαν
8
Το διαβάζουν
1
Το χαρίζουν
0
Το ανταλλάσσουν
0
``

Θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση από το Bookia;

Πηγή δεδομένων βιβλίων



Χορηγοί επικοινωνίας






Κοινωνικά δίκτυα