- Ελπίζω να ξέρεις κολύμπι, είπε η καρύδα.
- Εντάξει, δεν διασχίζω και ωκεανούς όπως εσύ, της απάντησα. Αλλά γιατί ρωτάς; Μήπως ξέρεις κάτι που δεν ξέρω;

Φαντάζεσαι έναν τροπικό παράδεισο στην μέση του Ειρηνικού να μεταμορφώνεται σε σεληνιακό τοπίο; Μια χώρα να βυθίζεται μέρα με τη μέρα στη θάλασσα σαν σε τραγωδία του Σαίξπηρ; Τερατώδη μηχανήματα εξόρυξης στα βάθη του ωκεανού να ετοιμάζονται να διαμελίσουν τον βυθό; Αυτές οι εικόνες μοιάζουν με σκηνές από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν είναι. Είναι πέρα για πέρα αληθινές.
Από το Ναούρου στα Μπικίνι και από την Παπούα στα Βανουάτου, το «Ελπίζω να ξέρεις κολύμπι, είπε η καρύδα» δείχνει έναν κόσμο που δεν θα βρεις στα ταξιδιωτικά φυλλάδια. Οι ιστορίες του ξετυλίγονται με μαύρο χιούμορ, οργή και μια τρυφερή ειρωνεία για το ανθρώπινο είδος που αγαπά να καταστρέφει ό,τι θαυμάζει. Ιστορίες συχνά αδιανόητα παράλογες, αποτέλεσμα της ακλόνητης πεποίθησης ότι τα πάντα πάνω στη Γη, δάση, θάλασσες, νησιά, είναι απλώς αριθμοί σε έναν (πολλά υποσχόμενο) ισολογισμό. Και έτσι, αναπόφευκτα αποκαλύπτουν την πιο άβολη αλήθεια: Η κλιματική καταστροφή δεν είναι ατύχημα. Είναι το λογικό τέλος μιας εποχής που μάταια ιεραρχεί την ανάπτυξη πάνω από τη ζωή. Μπορεί, όμως, μια κοινωνία που οι ίδιες της οι αξίες προκάλεσαν την κρίση να οραματιστεί την έξοδο από αυτή;

Έντεκα διηγήματα. Κανένα happy end. Πολύ γέλιο (γιατί αλλιώς θα κλαίγαμε). Για τους ανθρώπους που τολμούν να κοιτάξουν την άβυσσο που δημιουργήσαμε – χωρίς γυαλιά ηλίου. «Οι υπόλοιποι ας περιμένουν μέχρι να γίνει η γειτονιά τους η επόμενη ιστορία, είπε η καρύδα».