Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
BookiaTV!
Όλα τα μηνύματα
  1. Καλησπέρα σας! Είμαι καινούργιος χρήστης του παρόντος ιστιοχώρου. Μήπως γνωρίζει κανείς πού μπορώ να βρω αυτό το βιβλίο σε χαμηλή τιμή; Δεν υπάρχει θέμα αν είναι και μεταχειρισμένο.

    Μικροηλεκτρονική Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  2. Θα ηθελα αυτο το βιβλιο αν υπαρχει καπου ή το εχει καποιος να επικοινωνησει μαζι μου....Στο μειλ. efharistiak@yahoo.gr

    Η πρόσκληση Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  3. Thomais Fountoulaki

    28/11/2017 19:42

    κερδισα το βιβλιο στο διαγωνισμο και το ελαβα πριν δυο μερες. το διαβασα αμεσως! πολυ ενδιαφερον βιβλιο!!!!!

    Τα ψάρια δεν κλείνουν τα μάτια Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  4. «Όλοι  οι ιθαγενείς θα ξεσηκωθούμε. Θα βγούμε στους δρόμους. Κι όταν αυτό γίνει δεν θα υπάρχει κυβέρνηση να μας σταματήσει. Όχι άλλο πετρέλαιο στο Οριέντε…»

    Τον Γιάννη Φίλη τον πρωτοδιάβασα και τον γνώρισα συγγραφικά με το προηγούμενο βιβλίο του, «Το Αρχιπέλαγος» πάλι από τις εκδόσεις Έναστρον. Στο «Αρχιπέλαγος», ο συγγραφέας ξεδίπλωνε και μιλούσε για τους ανθρώπους που αγωνίζονταν, ερωτεύονται και πεθαίνουν ελπίζοντας ότι θα νικήσουν τις σκοτεινές δυνάμεις της παγκόσμιας πολιτικής και Ιστορίας που δείχνουν πάντα πανίσχυρες μπροστά στη κλιματική αλλαγή. Οι οικολογικές του ανησυχίες πλεγμένες με τον μύθο με οδήγησαν πάλι στο νέο του βιβλίο «Ημέρες στο Οριέντε». Ένα ύμνο στον αγώνα των ιθαγενών του Αμαζόνιου μπορώ να χαρακτηρίσω αυτό το μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας Γιάννης Φίλης γράφει για τις περιβαντολλογικές του ανησυχίες και τα πιστεύω του πλέκοντας τα  με το μύθο ώστε να γίνει πιο κατανοητό από το πλατύ αναγνωστικό κοινό. Δεν ξέρω αν ο στόχος του και η σκέψη του οδηγεί εκεί γράφοντας το μα αυτή η εικόνα μου άφησε διαβάζοντας το. Το μυθιστόρημα είναι  βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και αναφέρεται σε  μια ιστορία έρωτα, πολέμου και κρατικής βίας.  Ο πρωταγωνιστής , ένας ακαδημαϊκός, όσο βρισκόταν στην Ελλάδα νόμιζε  ότι η γνώση είναι αυτοσκοπός στον πανεπιστημιακό χώρο. Νόμιζε ότι η έρευνα της αλήθειας είναι το θεμέλιο του Πανεπιστημίου. Ένιωθε, όπως γράφει στο βιβλίο του, ότι ήταν ένας από τους κατοίκους της Πομπηίας που ανύποπτος θα γινόταν απολίθωμα με τη μεγάλη έκρηξη…. Βρέθηκε απότομα κάτω από ξένη στέγη όπου δεν ανήκε.  Απογοητευμένος  λοιπόν από την εμπορευματοποίηση της σύγχρονης παιδείας, παραιτήθηκε  από τη θέση του και ταξίδεψε  στα νησιά Γκαλαπάγκος, όπου συνάντησε τη Χιλιανή βιολόγο Σελέστε. Ήθελε  να ανακαλύψει και να ερευνήσει αυτά που δεν μπορούσε στη χώρα του. Κατέληξαν  στο Οριέντε όπου αναμείχθηκαν  στον αγώνα των ιθαγενών κατά των εταιρειών πετρελαίου που καταστρέφουν το τροπικό δάσος της Αμαζονίας.

    Εκεί παρεμβαίνουν ο Έκτωρας, οι Ανέπαφοι, οι Ιντίχενας, και οι απλοί ιθαγενείς του Αμαζονίου γίνονται συμπρωταγωνιστές κρατώντας το ρόλο τους ώστε να πετύχουν τον αγώνα τους. Η Χιλιανή Σελέστε καταγράφει τα έντομα του Αμαζονίου ενώ βλέπει τη καταστροφή που έρχεται. Ίσως  είναι συμβολικός ο ρόλος της. Αυτό θα το καταλάβουν οι αναγνώστες διαβάζοντας το.

     Οι μικρές προτάσεις του μυθιστορήματος δίνουν μια ένταση και αμεσότητα που το κάνουν ολοζώντανο στα μάτια του αναγνώστη. Ακόμη και το πρώτο πρόσωπο που πολλές φορές χρησιμοποιείται δίνει τη δική του αξία στο μυθιστόρημα. Μεγάλες αλήθειες διαχέονται σε όλες τις σελίδες του και το δράμα των ιθαγενών μαζί με τον αγώνα τους που πολλές φορές καταλήγει σε θάνατο μας γίνεται πιο οικείο. Η Χιλιανή Σελέστε μας περνά τη φιλοσοφία της μα και την αγωνία γι αυτά που πρόκειται να γίνουν στον Αμαζόνιο και μας αφυπνίζει για την οικολογική καταστροφή που έρχεται. Περνά τα μηνύματα της σε όλους τους αναγνώστες για τον ορατό κίνδυνο που έρχεται και τολμά να ξεσηκώσει τις  ανθρώπινες ψυχές που βρίσκονται ένα  βήμα πριν τη καταστροφή. Μας προβληματίζει και μας σκουντά συνεχώς να είμαστε πανέτοιμοι γι αυτό που θα αντιμετωπίσουμε. Αν όχι εμείς, τα παιδιά μας περισσότερο θα είναι τα θύματα του γ’ παγκοσμίου πολέμου που θα γίνει για το περιβάλλον. Μας μιλά για τη δύναμη του χρήματος στη παγκόσμια κοινότητα που μπορεί να εξαγοράσει τους πάντες και τα πάντα.  Ακόμη και τα μεγάλα ιδανικά όπως ο αθλητισμός και η πολιτική που από τότε που  έγιναν επαγγέλματα  μετατράπηκαν σε δύναμη. Μέσα από την κινηματογραφική οπτική και ματιές στη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας και του Οριέντε, ο αναγνώστης βυθίζεται στο δράμα του ανθρώπου και της φύσης, στις λαμπρές και τραγικές όψεις του

    Η Σελέστε λέει ακόμη στον ακαδημαϊκό ότι «Η μεγαλύτερη τρέλα είναι να θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο πριν την ώρα του.» Μα πόσο μπορεί να περιμένει ένας λαός να ξεσηκωθεί όταν του παίρνουν τη γη; Όταν τον πνίγουν και δεν μπορεί να ανασάνει από τον αέρα που του κλέβουν; Στις φιλοσοφικές κουβέντες που γίνονται μακριά στο Οριέντε του λέει ότι «Οι άνθρωποι ξαναγράφουν την Ιστορία. Το κάνουν τούτη την ώρα .Ξεριζώνουν στρατόπεδα του θανάτου, ξεθεμελιώνουν χωριά, τόπους βασανιστηρίων, ομαδικούς τάφους, σβήνουν πρόσωπα. Καυτηριάζουν τη μνήμη.» Και αναρωτιέται αν  η Ιστορία ξαναγράφει τα πρόσωπα. Ο συγγραφέας μας οδηγεί νοερά στον Αμαζόνιο. Μας τοποθετεί θεατές στο χώρο όπου χτίζουν οικισμούς κατά μήκος του δρόμου εκχερσώνοντας τη ζούγκλα και βαθμιαία αντιλαμβάνονται την ισχύ της τεχνολογίας και του χρήματος. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται όμως είναι ότι η δύναμη είναι παροδική ενώ η καταστροφή της άγριας ζωής δεν είναι….. Οι ιθαγενείς που πείθονται  ανταλλάζουν  την ελευθερία τους με ένα κινητό τηλέφωνο και μια τηλεόραση, τα ακούσματα της ζούγκλας με τον θόρυβο της πόλης, το δράμα του δάσους με τηλεοπτικές εκπομπές…. Έτσι δεν έγινε και με τους ιεραπόστολους στην Αφρική ή με τους ισχυρούς της γης που εξαφάνισαν τους Ινδιάνους . Κάποιοι πιστεύουν ότι δίνοντας αυτά που ζητούν οι ισχυροί θα έχουν τα καλά του καταναλωτικού πολιτισμού. Έτσι όμως ξεγυμνώνεται η ιστορία τους, η γλώσσα και τα έθιμα τους. Αυτό δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν.  Δεν γνωρίζουν ότι αυτή η πατρίδα, η ζούγκλα στη προκειμένη περίπτωση, είναι καταραμένη επειδή είναι πλούσια και δεν πρόκειται να τους αφήσουν να σηκώσουν κεφάλι. Το  ξύλο  και το πετρέλαιο θέλουν από αυτούς. «Όλα τα μέρη που έχουν πλούτο στο υπέδαφος είναι καταραμένα». Ο συγγραφέας μας ταξίδεψε μέχρι το Οριέντε. Μα και στη χώρα μας τα ίδια δεν γίνονται; Όσο διάβαζα το βιβλίο μεταφερόμουν στις Σκουριές που η ίδια η εταιρεία, η Ελντοράντο κατέστρεψε το δάσος για να βγάλουν χρυσό. Υποτίθεται ότι εμείς είμαστε πιο μορφωμένοι από τους ιθαγενείς. Κι όμως τους επιτρέψαμε να εισβάλλουν στα σπίτια των αγωνιστών της Χαλκιδικής και να τους φυλακίσουν. Γιατί; Γιατί τους εμπόδισαν για το αυτονόητο.  Γιατί πάντα υπήρχαν  και οι απέναντι που πήραν αντί καθρεφτάκια δουλειά στις εξορύξεις χρυσού. Δεν απέχουμε πολύ… Κι αν δεν είναι ο χρυσός  θα είναι το πετρέλαιο, θα είναι οι ανεμογεννήτριες, θα είναι τα αρχαία μας.  Όλο το υπέδαφος της χώρας μας έχει θησαυρούς. Κι όμως μας έβαλαν να πιστέψουμε ότι δεν είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε μόνοι μας την εθνική  περιουσία μας. Οι άνθρωποι που αγωνίζονται για να μην εκμεταλλευτούν οι μεγάλες εταιρείες το υπέδαφος μας αλλά και τον αέρα μας είναι σαν τη Σελέστε, τον ακαδημαϊκό, τους Ανέπαφους.   Το Οριέντε μπορεί να είναι το δικό μας Αιγαίο, η δική μας χώρα. «Τα ονόματα τους ξεκινούν με το συνθετικό Πετρο-. Γνωρίζουν τα πάντα. …….Και οι εταιρείες πετρελαίου θέλουν πάντα το καλό σου….. Η έδρα της είναι κάπου στη Λατινική Αμερική, αλλά στ ‘ αλήθεια δεν έχει πατρίδα. Καμιά μεγάλη εταιρεία δεν έχει πατρίδα…»

    Ακόμη μας μιλά  για τη τράπεζα σπόρων. Πώς πρέπει να σώσουμε τους σπόρους για να συνεχίσουμε να ζούμε. Μήπως ο συγγραφέας θέλει να μας χτυπήσει το καμπανάκι για τα μεταλλαγμένα; Για τη Μοσάντο;

    «Οι νεκροί θα λέει η κυβέρνηση δεν χρειάζονται το δάσος και το δάσος ανήκει στον λαό που ζει στην ανέχεια και για να βγει από την ανέχεια χρειάζεται το πετρέλαιο και το δάσος σας θα δοθεί σε λίγους βαθύπλουτους για να γίνουν ακόμη βαθύπλουτοι …………κι εσείς θα είστε εκείνοι που τους παρέδωσαν το σπίτι τους για να το καταστρέψουν..»

    Μας μιλά ακόμη για το δημοψήφισμα που ήθελαν οι ιθαγενείς να γίνει στο Οριέντε για να μην εισβάλλουν οι ξένοι στο τόπο τους, στον Αμαζόνιο και τους εξαφανίσουν. Μα η κυβέρνηση έβγαλε άκυρες πολλές  υπογραφές ότι δήθεν ήταν πλαστές. Ότι υπέγραψαν  τάχα ανήλικοι, ότι μπήκαν διπλές ή τριπλές υπογραφές. Ισχυρίστηκαν ότι ο κόσμος ήθελε το πετρέλαιο και κάποιοι των κινημάτων τους ξεγέλασαν…

    Καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο και εύχομαι οι αναγνώστες να πάρουν τα μηνύματα τους. Το Οριέντε υπάρχει παντού, δυστυχώς  και στη χώρα μας. Ας είναι μια αφορμή να ξαναζεστάνουμε τις μηχανές αφύπνισης.

     Αποσπάσματα από το βιβλίο:

    «Εκείνους που θέλουν να μας πείσουν ότι η κόλαση είναι παράδεισος…Η Ανθρωπότητα ποτέ δεν ξέμεινε από ηλίθιους της Ιστορίας» 

    «Πρώτα ήρθαν ψάχνοντας χρυσό για το Ελντοράντο……. θα το εξαφανίσουν για το πετρέλαιο»

    Ημέρες στο Οριέντε Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  5. Άκουσα τη μελωδία, τα λόγια του ποιήματος και μετά ήρθε η γνωριμία μαζί του. Η συναυλία «Ποίηση και Μουσική» ήταν η αιτία που γνώρισα νέους δημιουργούς της πόλης και του νομού μας. Άλλους ήξερα από παλιά κι άλλους γνώρισα εκείνες τις  ημέρες που προετοιμάζαμε τη συναυλία. Έναν  από αυτούς τους δημιουργούς που γνώρισα ήταν ο Θάνος Κόσυβας, που δεν είχε εκδώσει ακόμη τη ποιητική συλλογή αλλά θα ερχόταν στο φως σε σύντομο χρονικό διάστημα.

    Την συναυλία την είχε διοργανώσει ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Κατερίνης ο οποίος με τη σειρά του είχε δεχθεί τη πρόταση, την ιδέα που είχε ο  συντοπίτης μας συνθέτης Μπάμπης Ναβροζίδης να ψάξει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων βιβλία ντόπιων ποιητών που έχουν εκδώσει τους στίχους τους ή από στόμα σε στόμα  να ανακάλυπτε  αυτούς που έγραφαν και δεν είχαν εκδώσει ακόμη και να τους μελοποιούσε. Οι δυο συναυλίες που δόθηκαν, η μία στην Εκάβη και η δεύτερη στο Μεσογειακό Κέντρο Ψηφιδωτών στο Δίον, ήταν η αιτία για το δέσιμο της φιλίας μεταξύ μας, των νέων μα και των παλαιότερων δημιουργών. Φτιάξαμε  τα σχέδια και ονειρευτήκαμε τι θα μπορούσαμε να προσφέρουμε όλοι μαζί στο τόπο μας. Εκείνη η συναυλία ήταν η αιτία να γίνει πραγματικότητα η ιδέα της υλοποίησης του ονείρου που είχαμε για την ίδρυση Ένωσης Συγγραφέων Πιερίας. Και οι περισσότεροι από τους έντεκα ποιητές που βρεθήκαμε εκεί , γίναμε τα ιδρυτικά μέλη της. Επιτέλους η Πιερία να μη διαφέρει από τους υπόλοιπους νομούς της χώρας μας. Και ο Θάνος ο Κόσυβας ήταν από τα ιδρυτικά μέλη. Κι ήμουν χαρούμενη γι’ αυτό. Δύο ποιήματα μονάχα γνώριζα από τη συλλογή κι αυτά ήταν αρκετά για να ξεκινήσει.  

    Σήμερα κρατώ με μεγάλη χαρά τη πρώτη του συλλογή «Σ’ ελλειπτική τροχιά» από τις εκδόσεις Μάτι . Όπως και ο ίδιος είπε στην εκπομπή του Ευγένιου Ολύμπιου «Ευ ζην» αποφάσισε να δώσει στο φως μια ανθολογία ποιημάτων του από τα νεανικά του χρόνια μέχρι τα πρόσφατα του. Βιωματικά, ερωτικά, νεανικές ανησυχίες, ποιήματα για τη μεγάλη του αγάπη το βουνό, όλα αυτά που προβληματίζουν και ευαισθητοποιούν όλους τους ανθρώπους.

    Ένα πολύ καλαίσθητο ποιητικό βιβλίο με εξώφυλλο του ίδιου του Θάνου Κόσυβα αφού έχει σπουδάσει και γραφιστική. Έτσι είχε τη δυνατότητα να σχεδιάσει το εξώφυλλο όπως τον πρόσταζε η καρδιά του, να δημιουργήσει αυτό που ονειρευόταν στο πρώτο του πνευματικό παιδί. Ποιος είναι όμως ο Θάνος Κόσυβας για να τον μαθαίνουν οι συνδημότες μας και οι συγχωριανοί του. Γιατί ο Θάνος είναι τόσο ευαίσθητος και χαμηλών τόνων δημιουργός που απορώ αν το γνωρίζουν οι ίδιοι άνθρωποι της γειτονιάς, της περιοχής του.

    Ο Θάνος Κόσυβας γεννήθηκε το 1972 στη Καρίτσα Πιερίας όπου και κατοικεί. Αποφοίτησε από το Λύκειο της Κονταριώτισσας Πιερίας και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη στα τμήματα Προγραμματιστών Η/Υ Λογιστών Μηχανογράφων και Γραφιστικής. Επαγγελματικά δραστηριοποιείται ως γραφίστας. Πήρε τιμητική διάκριση στο Α’ Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποιήσεως Θεσσαλονίκης από την Ένωση Λογοτεχνών Ευρώπης το 2000 και Α’ Έπαινο στον 16ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης από τη Χ.Ο.Ν το 2001.Έχουν δημοσιευτεί ποιήματα του στο περιοδικό του Ψ.Π.Ν.Ο «Προσέγγιση» και στα λογοτεχνικά περιοδικά «Νέα Αριάδνη» και «Κελαινώ».Συμμετέχει  με πέντε ποιήματα στην Πανελλήνια Ανθολογία Νέων Λογοτεχνών 2005 της Πανελλήνιας Ένωσης Συνεργασίας Νέων Λογοτεχνών. Βραβεύτηκε για τη συγγραφική προσφορά του με άρθρα και ποιήματα στο περιοδικό «Κελαινώ» στο Μαραθώνιο Ποίησης εν Ιλίω, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2006. Συμμετέχει με πέντε ποιήματα στο Δ’ Τόμο της Ανθολογίας Νεοελληνικής Ποίησης και Διηγήματος του  περιοδικού «Νέα Αριάδνη»2007. Συμμετείχε στην εκδήλωση «Μουσική και Ποίηση» με δυο μελοποιημένα ποιήματα. Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρίτσας  «Ο Όλυμπος»  και έχει διατελέσει ως Γραμματέας, υπεύθυνος  Δημοσίων Σχέσεων και Τύπου, της δανειστικής βιβλιοθήκης Καρίτσας. Οι δραστηρότητες του συνεχίζονται στο περιοδικό «Φτέρη» όπου είναι  υπεύθυνος  σύνταξης, επιμέλειας ύλης και σελιδοποίησης της ενώ  παράλληλα αρθρογραφεί στη ίδια εφημερίδα. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε τοπικές εφημερίδες. Είναι μέλος του ορειβατικού συλλόγου Καρίτσας.Δραστήριος ο Θάνος Κόσυβας και πολύπλευρος. Μα εγώ, θέλω να μείνω στη ταυτότητα του Δημιουργού που έβγαλε το πρώτο του πόνημα. Στο πρόσωπο και τη ψυχή του νέου αυτού ανθρώπου που τη νύχτα, μετά την υπερένταση όλης της ημέρας ανοίγει το σεντούκι των συναισθημάτων του και εκφράζεται. Βγάζει τα εσώψυχα του και τοποθετεί τις λέξεις για να εκφράσει τα ανείπωτα συναισθήματα.

    Εύχομαι στον Θάνο Κόσυβα να είναι καλοτάξιδο το πρώτο του βιβλίο και να μη σταματήσει να καταθέτει στο χαρτί τις πνευματικές ανησυχίες του. Τις εποχές που ζούμε ο κάθε δημιουργός έχει το καθήκον να υψώνει ψηλά τη πέννα, σα σημαία. Να αγωνίζεται με το μόνο όπλο που έχει  για να υμνεί το τόπο του, να βοηθά στις αγωνίες τους συνανθρώπους του και να δίνει λύσεις στους λαβύρινθους της ψυχής του.

    Δεν μπορώ να επιβάλλω τη στήριξη του έργου του κάθε ντόπιου δημιουργού. Προτείνω όμως και προτρέπω να γνωρίζετε τους ντόπιους δημιουργούς, ποιοι είναι, τι γράφουν και τι πρεσβεύουν για να αφήσετε επιτέλους τη χιλιοειπωμένη δικαιολογία ότι η Κατερίνη δεν έχει τίποτε, ότι είναι μια μουντή και αδιάφορη πόλη.

    Θα ήθελα να διαβάσετε την ποιητική αυτή συλλογή και να ταξιδέψετε μαζί της.! Να τη στηρίξετε για να σας προσφέρει κι αυτή με τη σειρά της θα σας ανταμείψει με στιγμές χαλάρωσης, όμορφες εικόνες και συναισθήματα  από το μυθικό βουνό, το παγκόσμιο σύμβολο Ειρήνης που τόσο έχει περπατήσει ο δημιουργός κι έχει εμπνευστεί! 

    Σ ελλειπτική τροχιά Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  6. Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι μαχαιριά στον εφησυχασμό της συνείδησης
    Σήμερα, πολλά Ελληνόπουλα είναι τα θύματα της Ελληνικής κρίσης και έχουν χάσει  στοιχειώδη δικαιώματα όπως και τα παιδιά πολιτικών και οικονομικών μεταναστών, παιδιά των Ρομά που ζουν κάτω από τραγικές συνθήκες διαβίωσης. Παιδιά που έχουν αφεθεί στα χωριά SOS γιατί οι γονείς τους αδυνατούν να τα μεγαλώσουν, παιδιά που ζητιανεύουν στα φανάρια, παιδιά που οι μεγάλοι τους έχουν γυρίσει τη πλάτη. Που το μέλλον έχει αφανιστεί ενώ το χαμόγελο, η ελπίδα και το δικαίωμα στη ζωή έχει σβήσει.

    Με  αφορμή αυτή την «γιορτή» λοιπόν σας προτείνω το τόμο διηγημάτων που εξέδωσαν μαζί οι εκδόσεις Έναστρον και το Ελληνικό τμήμα της Unicef. Πραγματικά το ζήλεψα. Τα διηγήματα και οι ζωγραφιές ήταν μια ανάπαυλα, μια ξεκούραση από τα δικά μας μυθιστορήματα.

    «Το 1990, το Ελληνικό τμήμα της  UNICEF μου είχε προτείνει και μου έκανε την τιμή να είμαι ένας από τους δέκα συγγραφείς που θα γράφανε από ένα διήγημα βασισμένο στα δικαιώματα των παιδιών. Τότε το βιβλίο αυτό λεγόταν Έχω δικαίωμα» Το σχέδιο ήταν να δημιουργηθεί ένας τόμος με διηγήματα γραμμένα από Έλληνες λογοτέχνες που το καθένα τους με κάποιο τρόπο θα στηριζότανε στον Χάρτη Δικαιωμάτων των Παιδιών, έτσι όπως τον είχε συντάξει η UNICEF. Μέσα από την δύναμη της λογοτεχνίας οι αναγνώστες-μικροί και μεγάλοι-θα γνώριζαν το πόσο σημαντικό είναι για το κάθε παιδί να ζει μέσα σε ένα κόσμο ασφάλειας και αγάπης. Από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια. Ο δεύτερος έχει τον τίτλο «Έχω-πάντα-Δικαίωμα»……..Όπως και τότε, έτσι-δυστυχώς-και τώρα, πολλά, πάρα πολλά παιδιά στον κόσμο δεν θα αξιωθούνε να πιάσουν στα χέρια τους ένα βιβλίο που να μπορούν να το διαβάσουν. Δεν θα έχουν την τύχη κάποιος να τους διδάξει γράμματα. Αλλά το κάθε δικαίωμα ξεκινά από τη Γνώση κι αυτή πάνω στα βιβλία στηρίζεται και απλώνεται….» Έτσι προλογίζει αποσπασματικά ο αγαπημένος συγγραφέας και πρώην αντιπρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Unicef  Μάνος Κοντολέων .

    Ένα βιβλίο για τα Δικαιώματα του Παιδιού που περιλαμβάνει δημιουργήματα των καλύτερων συγγραφέων παιδικού βιβλίου της χώρας μας, γίνεται η πολύτιμη μήτρα που παράγει πολίτες ευαισθητοποιημένους και ενεργούς και συγχρόνως στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

    Θα βρούμε στις σελίδες του διηγήματα των : Φιλομήλα Βακάλη-Συρογιαννοπούλου, Αγγελική Βαρελλά, Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη, Ελένη Δικαίου, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Σοφία Μαντουβάλου, Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου, Ελένη Πριοβόλου, Λίτσα Ψαραύτη και Ναννίνα Σακκά- Νικολακοπούλου.

    Όλοι αγαπημένοι συγγραφείς που έχουν μαγέψει γενιές και γενιές αναγνωστών. Έχουμε ταξιδέψει μέσα από τα βιβλία τους και συνεχίζουμε σήμερα μέσα από τα μάτια των παιδιών μας.

    Σε τούτο το βιβλίο οι συγγραφείς προσέφεραν τα πνευματικά τους δικαιώματα, ποσοστό 20% επί της λιανικής τιμής πώλησης στη UNICEF για τα προγράμματά της για τα παιδιά σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον η UNICEF λαμβάνει 50% έκπτωση επί της λιανικής τιμής πώλησης για τα βιβλία που διατίθενται από τα δικά της σημεία πώλησης.

    Σας προτείνω λοιπόν να χαρίσετε αυτό το όμορφο βιβλίο στα παιδιά σας και να δείξετε μ’ αυτό τον τρόπο την αλληλεγγύη σας σ’ αυτά τα παιδιά…

    Να συγχαρώ ακόμη τις εκδόσεις Έναστρον, τους συγγραφείς για την χειρονομία τους  και το ελληνικό τμήμα της UNICEF που διάλεξαν τον δρόμο της γνώσης και του παραμυθιού για να στηρίξουν μ’ αυτό τον τρόπο τα παιδιά όλου του κόσμου ! 

    Έχω πάντα δικαίωμα Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  7. Τον παραπάνω στίχο του ποιητή Γιώργου Σαραντάρη έκανε μότο η συγγραφέας Ούρσουλα Φώσκολου για να συνδέσει τις ιστορίες της στο νέο της βιβλίο  το οποίο η προσεκτική ανάγνωση του έγινε  αφορμή για το παρακάτω σχολιασμό. Και γράφω προσεκτική γιατί πρώτη φορά καταπιάνομαι με συγγραφείς της νέας γενιάς που πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες έχουν να μας πουν κάτι διαφορετικό.

    Την Ούρσουλα Φώσκολου την πρωτοάκουσα σε μια εκδήλωση για τις γυναίκες δημιουργούς της Τήνου, «Τέχνη γένους θηλυκού», το περασμένο καλοκαίρι στον Μαρλά Τήνου. Μου άρεσε ο λόγος της και σκέφτηκα γιατί δε δοκιμάζει να γράψει… Μετά από δυο χρόνια βρήκα στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το πρώτο της βιβλίο, «Το Κήτος» από τις εκδόσεις Κίχλη. Από ένα  μικρό εκδοτικό οίκο  που με τη ποιότητα του κρατά στο χρόνο παρά τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στο χώρο. Χαριτολογώντας θα έλεγα «Τα μεγάλα Κήτη τρώνε τα μικρά».

    «Το Κήτος» λοιπόν  επιλέχθηκε  από την εκδότρια Γιώτα Κριτσέλη να συνυπάρχει με τον «Κρητικό» του Σολωμού και τον «Εξώστη» του Καχτίτση μέχρι ποιήματα του Ίσαρη και του Πατρίκιου. Με  τον «Αόρατο» του Ουέλς σε μετάφραση Παπαδιαμάντη μέχρι τα «Πορφυρά πανιά» του Αλεξάντρ Γκριν ή τον «Πότη» του Χανς Φάλαντα τους οποίους το πλατύ αναγνωστικό κοινό αγνοεί. Επίσης συνυπάρχει με πεζά του Καρόλου Τσίζεκ, δοκίμια για τον Καβάφη, κείμενα του Δ. Δασκαλόπουλο και της Κατερίνας Σχινά ενώ στην κατηγορία της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας βλέπουμε υπογραφές που ξεχώρισαν όπως του Μάκη Τσίτα, του Άκη Παπαντώνη ή του Γιώργου Μητά.

    Αυτό δείχνει ότι  «Το Κήτος» αξίζει να υπάρχει και να διαβαστεί αν και είναι το πρώτο δημιούργημα της Ούρσουλας Φώσκολου. Αυτό που ξεχώρισα μόλις άρχισα να το ξεφυλλίζω ήταν τα πνεύματα, οι δασείες και οι οξείες που χρησιμοποιούν οι εκδόσεις σε όλα τα βιβλία τους. Άλλο ένα στοιχείο που ξεχωρίζουν αυτές τις εκδόσεις όσο αφορά την επιμέλεια και το σεβασμό στο συγγραφικό έργο. Έχω χρόνια να διαβάσω βιβλία με το παλιό τονικό σύστημα αλλά δεν κρύβω ότι το νοστάλγησα καθώς οι λέξεις έτρεχαν με μουσικότητα στα μάτια μου.

    Η Ούρσουλα Φώσκολου ανήκει στη γενιά των 30άρηδων που η γραφή της αν και πολύ καλή ξεχωρίζει από τα δικά μας αναγνώσματα που έχουμε συνηθίσει. Πετά τα περιττά λόγια και περιορίζεται σε διηγήματα μισής ή μιας σελίδας που υπάρχουν στο πρώτο μέρος του. Μια συλλογή μικρών και μεγαλύτερων κειμένων με τίτλο που αν βάλουμε τη φαντασία μας θυμίζει  ιστορίες διάσωσης ή καταστροφής. Ένα Κήτος που μπορεί να ρουφήξει μέσα του ανθρώπους που τους βγάζει στην ακτή για να τους σώσει αλλά  και να τους εξαφανίσει. Ιστορίες ανθρώπων με έντονα συναισθήματα, που η φθορά και η απουσία είναι παρούσες, που παίζουν και  τους πλημμυρίζει η ερωτική επιθυμία. Σε ανθρώπους που προσπαθούν και επιθυμούν να αποδράσουν αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι και άπραγοι στη σημερινή κοινωνία. Ιστορίες επιστροφής στον σκληρό κόσμο όπου κυριαρχούν η μοναξιά και η συναισθηματική στέρηση. Και είναι φυσικό όταν αυτά  είναι χαρακτηριστικά της νέας γενιάς που δεν θέλει να ωραιοποιεί τα πράγματα αλλά «πυροβολεί» όσα  θέλουμε να τους μεταδώσουμε οι παλιότεροι. Και σωστά πράττουν. Δημιουργούν το δικό τους δρόμο στα Γράμματα και τις φιλοσοφικές ανησυχίες. Κοιτούν μπροστά και θέλουν να ξεφύγουν από το παραμύθι, την ιστορία που οι παλιότεροι επιμένουμε να έχουμε οδηγό. Αλλά έτσι μάθαμε και δεν είναι φυσικά καταδικαστέο. Όμως πρέπει να στηρίζουμε τη κάθε επόμενη γενιά που πρέπει να τολμά βάζοντας τα δικά της λιθαράκια στο ιστορικό γίγνεσθαι. Μην ακολουθούμε τις προηγούμενες που  έβαζαν φραγμό στα θέλω μας. Να μάθουμε να ακούμε και να δεχόμαστε το νέο και το τολμηρό για το καλό του πολιτισμού.   

     Η συγγραφέας μεγεθύνει  στα μάτια του αναγνώστη τις ψυχικές καταστάσεις, χρησιμοποιεί συμβολισμούς, ενώ οι ήρωες της αν και άνθρωποι της καθημερινής ζωής, της διπλανής πόρτας εκφράζονται και σπάνε τους κρίκους της αλυσίδας. Κάνει τα απλά απλούστερα, πιο φιλικά, διώχνοντας τα μεγάλα και παχιά λόγια. Στο «Κήτος» βλέπουμε τη  σκέψη να προχωρά μπροστά χωρίς  να απουσιάζουν όμως οι  ποιητικές πινελιές σε ορισμένα κείμενα. Ενώ στο δεύτερο μέρος, τα διηγήματα είναι πιο μεγάλα και αποθανατίζουν  τα φωτογραφικά στιγμιότυπα και κινηματογραφικά πλάνα. 

    Όπως έχει πει η ίδια η Ούρσουλα Φώσκολου, «Η ευτυχής και σπάνια σύμπτωση του βλέμματος ενώνει τους ανθρώπους. Ναι, όλες οι ιστορίες έχουν λίγο-πολύ ειπωθεί. Μα ίσως όχι με τον δικό μου τρόπο. Αυτό που με ωθεί να γράψω δεν είναι η ανάγκη να αφηγηθώ μια πρωτότυπη ιστορία. Μεταγράφω το προσωπικό βίωμα, κρύβομαι πίσω από τις λέξεις και ταυτόχρονα ζητώ να γυμνωθώ. Κινητήριος δύναμή μου είναι εκείνο το μικρό φτερούγισμα στο στομάχι, που μόνο τα δυνατά συναισθήματα είναι ικανά να  προσφέρουν». Καθημερινές εικόνες και αντικείμενα, πρόσωπα όπως οι γονείς και οι γιαγιάδες ξαναγράφονται από μια άλλη οπτική γωνία, με μια νέα προσέγγιση.

    Μου φάνηκε παράξενο μα και θαυμάσιο παράλληλα διαβάζοντας το διήγημα «Λάντα» ότι είναι γραμμένο μόνο με 74 λέξεις. Πώς αλήθεια μπόρεσε να συμπυκνώσει τη σκέψη της σε μισή σελίδα βιβλίου; Δεν γνωρίζω αν αυτό οφείλεται στο επάγγελμα της γραφίστριας με το οποίο ασχολείται. Αν η εικόνα την επηρέασε να ασχοληθεί με αυτό το είδους γραπτό λόγο.

    Φαίνεται όμως ότι γνωρίζει πολύ καλά πώς να κάνει το κείμενο  βραχύ, ακριβές, συμπυκνωμένο, να κάνει οικονομία στις λέξεις  αλλά όχι και στα συναισθήματα. Εκεί που χρειάζεται σιωπά  και εκεί που θέλει είναι ικανή να  μετουσιώσει την εικόνα σε λέξεις. Θα αρέσει τον  αναγνώστη αρκεί να μπορεί πιάσει το σφυγμό της.

    Το αναγνωστικό κοινό που αναζητεί κάτι διαφορετικό και αγοράζει λογοτεχνικά περιοδικά τη γνωρίζει ως μόνιμη  συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού Φρέαρ ενώ διηγήματα της και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα ΕυθύνηΝέο ΕπίπεδοΤο Δέντρο(δέ)καταΈνεκενmanifestoΑκτήΘράκα,Πλανόδιον.

    Ήθελες μπράτσα για να κουμαντάρεις το Λάντα του παππού. Μ’ αυτό έμαθα να οδηγώ και να παρκάρω. Πήγαινα τον γέρο βόλτες. Έβλεπε αυτός απ’ το παράθυρο τα κοριτσάκια και μου φώναζε: «Σφύρα, ρε μάγκα!». Σφύριζα τότε εγώ, για να φχαριστηθεί. Μέχρι που πέθανε δεν το ’χα κάνει με καμιά. Την επομένη της κηδείας πέρασα από του Γιωργή και πάτησα την κόρνα, να κατέβει. Κοντά δυο μέρες έπειτα, μυρίζαν τα καθίσματα ιδρώτα κι άφτερ σέιβ.

    Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο «το Κήτος» και να τολμήσει να γράψει κι άλλα πεζά. Κάθε γενιά δημιουργεί το δικό της λογοτεχνικό ρεύμα  και πρέπει να το σεβαστούμε. Αρκεί να περνά το σκόπελο της μοναξιάς και της απογοήτευσης  και να βρίσκει νέους δρόμους έκφρασης.  Να πειραματίζεται και να μας μεταφέρει τους προβληματισμούς της. Πιστεύω ότι η Ούρσουλα Φώσκολου μπορεί να το καταφέρει.

    «Μάθε μου, μάθε μου!» φώναζα χοροπηδώντας γύρω του. Ήταν σοβαρός και για λίγη ώρα φαινόταν να διστάζει. «Πρώτα θα κάνεις κάτι για μένα», ξεστόμισε επιτέλους, «αφού με αγαπάς και σε αγαπώ κι εγώ». Με τράβηξε πάλι κοντά του κι άρχισε να μου χαϊδεύει την πλάτη. Δεν πρόλαβα ν’ απαντήσω. Μια βραχνή φωνή ακούστηκε από την άκρη της γέφυρας. Ο παππούς, με μια μεγάλη πέτρα στο χέρι, του όρμησε. Τον χτυπούσε με οργή, ώσπου τα χέρια του βάφτηκαν κόκκινα. Την επομένη μ’ έστειλαν πακέτο στη μάνα μου, που δούλευε ράφτρα στη Χώρα.

    Το κήτος Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  8. Ο τίτλος του βιβλίου είναι πολύ εύστοχος αφού από το 1897 που ξεκινά η περιπλάνηση μέχρι περίπου τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ήρωες του πολεμούσαν συνεχώς. Είτε νόμιμα είτε παράνομα. Είτε για την πατρίδα είτε για πολέμους που έστηναν οι μεγάλες δυνάμεις. Ένα «ηθικό χρέος» θα έλεγα πως «ξεπληρώνει»  ο συγγραφέας προς τον αγαπημένο του τόπο και τους προγόνους του. Ένα χρέος στην Ιστορία της Χαλκιδικής, τους ανθρώπους που πάλεψαν για την πατρίδα με μόνο παράσημο τους αγώνες και τις ζωές τους.

    Κατάφερε να με πάρει από το χέρι και να με γυρίσει πίσω με τη μηχανή του χρόνου κάνοντας  με  συνταξιδιώτη και μάρτυρα της ματωμένης ιστορίας. Θα φανώ απαισιόδοξη μα εκείνα τα  ιδανικά  και οι αξίες που αντίκρισα στα πρόσωπα των ηρώων τα θεωρώ χαμένα. Ο καπετάν Αντώνης, η κυρα-Μπετσίνα, ο Τσιρίμπασης, ο τσορμπατζής Διαμαντής, ο Τάσος, ο Νικόλας, ο Σαράφης, ο Μιχάλης ήταν οι λαϊκοί εκείνοι ήρωες, δεν ξέρω κατά πόσο είναι κυήματα της φαντασίας του, ζωντάνεψαν συγκλονιστικές στιγμές του παρελθόντος, χρήσιμες και διδακτικές για το παρόν και το μέλλον της πατρίδας και του λαού μας!

    Διαβάζοντας το γνωρίζουμε στιγμιότυπα από την καθημερινή δύσκολη ζωή  των ηρώων που ζούσαν στα ορεινά χωριά της Χαλκιδικής, καθώς και εμβόλιμα στοιχεία από τον πολιτισμό τους. Μέσα από την ιστορία της οικογένειάς του, των προγόνων του, με κεντρικό πρόσωπο τον συνομότατό του παππού Τάσο βγαίνουν αλήθειες που πιστεύεις ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται.

    Μια εξαμελής διεθνής επιτροπή που εγκαταστάθηκε μονίμως στην Αθήνα, ανέλαβε την οικονομική διαχείριση της χρεωκοπημένης χώρας. Αποτελούνταν από εκπροσώπους ξένων τραπεζών που είχαν δανείσει το ελληνικό κράτος. Η πρώτη ενέργεια της επιτροπείας ήταν να δεσμεύσει τις βασικές πλουτοπαραγωγικές πηγές για την εξόφληση του χρέους. Εκχωρήθηκαν τα κρατικά μονοπώλια άλατος, σπίρτων, πετρελαίου, σμύριδας, τσιγαρόχαρτου, καπνού. Η επιτροπή έθεσε ακόμη στον έλεγχο της τις προσλήψεις, τις μεταθέσεις και τις προαγωγές των δημοσίων υπαλλήλων. Οι μεγάλες δυνάμεις χορήγησαν, στη συνέχεια δάνεια, ώστε η Ελλάδα να πληρώσει την πολεμική αποζημίωση που όφειλε στην Τουρκία και να αντιμετωπίσει το τρέχον έλλειμμα. Ουσιαστικά να μετατραπεί η χώρα σε υποχείριο των δανειστών.

    Η αφήγηση στο «Διαρκές Φύλλο Πορείας» αρχίζει από την περίοδο του αποτυχημένου για την Ελλάδα πολέμου του 1897. Ενταγμένη ακόμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα, ζει τις συνέπειες της ήττας, έχοντας συμμετάσχει κι αυτή στον αγώνα για την απολύτρωση από τον οθωμανικό ζυγό. Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ο Τάσος, ήταν ένα παιδί που  διαμορφώνεται ως προσωπικότητα μέσα σε μια οικογένεια αγωνιστών, που τα μέλη της ζούσαν μεταξύ νομιμότητας, ημιπαρανομίας και παρανομίας. Μέσα από τους αγώνες για την αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας, συγκροτήθηκε ως πατριώτης αλλά και ως άνθρωπος του δίκιου. Όπως ήταν και όλοι στην οικογένειά του.

    Φυσικά ούτε τότε απουσίαζαν οι «ψωριάρηδες», οι ρουφιάνοι, που συνεργάζονταν με τις τουρκικές αρχές, αργότερα με τις Βουλγάρικες, τις Γερμανικές  και τέλος με τον χωροφύλακα στα ξερονήσια όπου εκτοπίζονταν οι ιδεολόγοι πατριώτες. Πάντοτε υπήρχαν αυτοί που ήθελαν ζουν καλά σε βάρος της πατρίδας. Γνωρίζουμε τον Νικόλα, τον μεγαλύτερο αδελφό του Τάσου ο οποίος, θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη, ως εργαζόμενος στους σιδηροδρόμους. Εκεί θα έρθει σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, θα ενταχθεί στο εργατικό κίνημα και θα επηρεάσει και τον μικρότερο αδελφό του.

    Μας γνωρίζει τη Θεσσαλονίκη με τις Εβραϊκές μειονότητες, μας μιλά για τους Εβραίους χαμάληδες, τα χαμόσπιτα μα και για τους πλούσιους της Θεσσαλονίκης. Λέει χαρακτηριστικά στην σελίδα 59, «Όσο σκύβουμε το κεφάλι Αρόν, τόσο πιο βαρύ φορτίο θα μας βάζουν και λιγότερη αμοιβή θα μας δίνουν».  Μας γνωρίζει τα συνδικάτα της εποχής εκείνης όπως των Εβραίων και Ελλήνων μαραγκών και μαρμαράδων, των αχθοφόρων, των καπνεργατών, των εργατών τελωνείου των εργατών Θεσσαλονίκης, των σιδηροδρομικών, των εργατών εταιρείας τραμ, του φωταερίου, της  βουλγαρικής σοσιαλιστικής λέσχης και άλλων πολλών κλάδων που ήταν ενωμένοι ως μια γροθιά για να κρατήσουν τα κεκτημένα μα και να βελτιώσουν τη ζωή τους με τα προσδοκώμενα.

    Στο βιβλίο γίνεται  αναφορά και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον «εθνικό διχασμό» που προκλήθηκε μεταξύ των Βενιζελικών, που ήθελαν και τελικά πέτυχαν τη συμμετοχή της Ελλάδας σ’ αυτόν, και των αντιβενιζελικών, που αντιτάσσονταν σε μια τέτοια συμμετοχή. Μας γνωρίζει όμως και τη Θεσσαλονίκη μετά την Μικρά Ασία όπου οι καταπονημένοι και ρακένδυτοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία.

    Μας γνωρίζει πώς εκμεταλλεύτηκαν τα φτηνά χέρια τα για να κτίσουν κατοικίες και να καλλιεργήσουν τα καπνοχώραφα. Τη δημιουργία των νέων τζακιών  πλουσίων σε βάρος των φτωχών  χωρίς να βελτιώνεται η ζωή των εργατών και αγροτών. Τα εξευτελιστικά μεροκάματα, τους μεσάζοντες που κοψοχρονιά  έπαιρναν την παραγωγή τους, τις εθνικιστικές οργανώσεις που διείσδυσαν στους κόλπους της εξαθλιωμένης εργατικής τάξης που  στράφηκαν εναντίον των Εβραίων, προσφύγων, των αδύνατων. Η ιστορία πάλι δυστυχώς επαναλαμβάνεται…

    Φτάνουμε νοερά στον Μάη του ’36 με την εξέγερση της Θεσσαλονίκης, στην οποία ο συγγραφέας «ξετυλίγει»  με τη πένα του συγκλονιστικές σκηνές εκείνης της  ματωμένης εποχής  Γράφει πχ στη σελίδα 210, «Πουθενά στον κόσμο ο εργάτης δεν χρησιμοποίησε αυτός πρώτος τη βία. Δεν είναι επιλογή μας η βία. Αυτό είναι πάντα επιλογή και προνόμιο των εξουσιαστών…»

    Μας μιλά για τον  καπετάν Τσιρίμπαση που μετά από τόσους αγώνες, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των πάντων έμεινε ξεχασμένος όπως κι όλοι οι πραγματικοί ήρωες τούτης της χώρας. Που πληρώθηκαν με το ίδιο νόμισμα της αχαριστίας ,της αγνωμοσύνης και το χειρότερο της λήθης. Είναι η μοίρα των αγωνιστών να πεθαίνουν στη ψάθα. Πες του να μη κάνει πίσω με τίποτε. Δεν πολεμήσαμε γι’ αυτά τα αίσχη. Η Ιστορία γράφεται από τους ασυμβίβαστους». Οι γυναίκες- ηρωίδες του βιβλίου έχουν την τιμητική τους μέσα στο μυθιστόρημα του Τάσου Κανταρά. Είναι οι στυλοβάτισες της οικογένειας, που μεγαλώνουν τα παιδιά, κρατούν  τα σπίτια όρθια με τη χρόνια  απουσία των ανδρών. Τις εξυψώνει και τις τοποθετεί στο βάθρο που τις αξίζει να βρίσκονται.

    Πράγματι αξίζει να διαβαστεί από κάθε αναγνώστη  που του αρέσει να ψάχνει τις κρυφές σελίδες της ιστορίας, να  διεισδύει σε μια άγνωστη Ελλάδα και να παίρνει τα μηνύματα που θα γίνουν οδηγοί  στη ζωή του.  Καλοτάξιδο το βιβλίο σου Τάσο Κανταρά κι εύχομαι να γίνει το λιθαράκι και η αφορμή  ώστε να συνεχιστούν οι αγώνες για ουσιαστική εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας.

    Όταν η Διοίκηση βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού, το να κάμει τότε  ο λαός επανάσταση είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκια του και το πλέον απαραίτητο από  όλα τα χρέη του

    Διαρκές φύλλο πορείας Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  9. Οι άνωθεν στίχοι είναι από το ποίημα «Φαντασιακό δημιουργείν», το πρώτο της ποιητικής συλλογής που σας προτείνω. Πληροφορήθηκα ότι είναι το πρώτο ποιητικό  βιβλίο της Κατερίνας Θανοπούλου αφού  ήδη είχα διαβάσει όλα τα ποιήματα της όμορφης αυτής ποιητικής συλλογής. Για το βιβλίο «Λαβύρινθος μνήμη» από τις εκδόσεις Άπαρσις με καλλιτεχνική συμβολή  και  επιμέλεια του Ζαχαρία Ρουστάνη ο λόγος, γιατί τα όμορφα βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Να αγγίζονται από τον αναγνώστη.

    Σήμερα που η Ποίηση έρχεται τελευταία και καταϊδρωμένη στις προτιμήσεις του αναγνωστικού κοινού  είναι πραγματικά νίκη και τόλμη να εκδίδεται στις ημέρες μας μια ποιητική συλλογή. Έτσι είπε η συγγραφέας και πολιτικός Νάντια Βαλαβάνη στην κεντρική παρουσίαση του εν λόγω βιβλίου και το δανείστηκα.

    Πρωτόλεια λοιπόν η ποιητική συλλογή της Κατερίνας Θανοπούλου, με ποιήματα της που δεν έχουν  ημερομηνία δημιουργίας. Ποιήματα ερωτικά και πολιτικά -προσωπικά βιώματα της ποιήτριας- αγωνιώδη και αμφισβητήσιμα μπλέκονται ελεύθερα. Τα ποιήματα αφήνονται  στον αναγνώστη να κυλήσουν ελεύθερα στο νου και την καρδιά του και να τον ταξιδέψουν. Ίσως σκόπιμα τον αφήνει να πλάσει  τα δικά του μοτίβα, χωρίς να πάρει την άδειά της για το ποια μονοπάτια θα περπατήσει.

    Από το λευκό χρώμα ο αναγνώστης μπαίνει στο λαβύρινθό της και παίρνουν σάρκα, οστά  και χρώμα τα επόμενα ποιήματά της. Το κόκκινο είναι το χρώμα που χρησιμοποιείται πολύ στη ποίηση της. Που έχει γεμίσει τις άσπρες σελίδες της. Πάθος; Αγώνας; Δεν ξέρω. Υπάρχει όμως και το ξεθωριασμένο ροζ στα πολιτικά της ποιήματα, και η  ελπίδα πιο κάτω που μετουσιώνεται στο γαλάζιο του ουρανού. Και το δαμασκηνί.

    Η πρώτη  σκέψη του μια απορία
    Ένα γιατί
    Και το γιατί δεν απαντήθηκε.
    Έγινε χρώμα κόκκινο σε στήθος
    που φτιάχτηκε.
    Έγινε παπαρούνες πέρα ως πέρα
    Θλιμμένες, άναρχες, γυρτές
    δαμασκηνί
    Κι έγινε η σκέψη δειλόχρωμα
    Δαμάσκηνου απόχρωση
    Ρυτίδα στο κορμί του.
    Εσχάτη σκέψη του η ελπίδα
    Όλα καλύτερα θα γίνουν είπε.
    Κι έγινε χρώμα μπλε του ουρανού,
    Της θάλασσας
    που δημιουργήθηκαν……..

    Ξαφνιάστηκα γιατί δεν  το περίμενα. Ως σπείρα χώθηκα στον λαβύρινθο της μνήμης της. Διάβασα με προσοχή κάθε στίχο της κι έγινα κομμάτι των συναισθημάτων της. Ο χρόνος που γράφτηκαν τα ποιήματα δεν είναι προσδιορισμένος. Άλλωστε όπως λέει η ίδια η ποιήτρια, γράφει όπου βρει - σε πακέτα τσιγάρων ή σε χαρτιά, όποτε η έμπνευση την κυριεύσει. Περίτεχνα λοιπόν έχει πλέξει τον ιστό της ζωής της μέσα στους στίχους με μια δυναμική, μια ανάσα, μια συνέχεια. Μας βάζει στον ποιητικό της κόσμο και μας οδηγεί με ανάλαφρο βάδισμα στο λαβύρινθό της για να γίνουμε κοινωνοί σε τούτη τη δημιουργία της. Είναι πράγματι δύσκολο να κρίνεις μια ποιητική συλλογή που δρα στον κόσμο του  κάθε αναγνώστη διαφορετικά. Τα συναισθήματα ποίκιλλα, αναπτύσσονται από την πρώτη κιόλας σελίδα και οι στίχοι γίνονται εφαπτόμενα σημεία επαφής με τα συναισθήματα της ποιήτριας.

    Ο στίχος της «Γεννηθήτω φως» φέρνει μπροστά μας την ποιήτρια που μοιάζει σα να φωνάζει μέσα στο χάος. Βουτά στον ποιητικό της εαυτό, ενώ ο αναγνώστης αισθάνεται ότι βλέπει γύρω του να γεννιούνται λουλούδια, να προβάλλουν θάλασσες, κάμποι, δειλινά, αλλά και φυλακές, όρια, ρυτίδες. Και ο φόβος θανάτου. Και σ’ αυτή τη συναισθηματική κατάδυση ο ταξιδιώτης ρίχνεται ξανά στα βαθιά νερά και διαπιστώνει ότι γίνεται μέρος της δημιουργίας. Το πέρασμα στην έκφραση του σώματος  αλλά  και  στην αναγέννηση της  γυναικείας  ύπαρξης το ανταμώνουμε διαβάζοντας τα τρία επόμενα ποιήματα.  Εκστατικές παγανιστικές ιέρειες υψώνουν το βλέμμα τους στην πανσέληνο και  δηλώνουν «γεννήθηκα για να αγαπώ».

    Το χώμα έγινε ένα με το κορμί μου
    κι ολόκληρη μ’ αγκάλιασε.
    Βαθιά, τόσο βαθιά ανάσανα
    που πήρα το αύριο με την πνοή
    κι απ’ τα ρουθούνια έβγαλα όλο το χθες. …
    -Στάσου. Γιατί σφίγγεις τα χέρια σου;
    -Μού ’μεινε λίγος κόσμος απ’ τον κόσμο που κρατούσα.
    Δε θέλω άλλος να μου πέσει.
    Δε γελώ πια με τον κόσμο που χάνεται.
    Γελώ με την αγάπη που περνά μέσ’ απ’ τα σκέλια μου.
    -Πώς σε λένε;
    -Γυναίκα. Φίλησέ με.

    Πόσες φορές αλήθεια έχουμε ομολογήσει διαβάζοντας μια ποιητική συλλογή ότι θέλαμε να δραπετεύσουν από μας τούτοι οι στίχοι; Εγώ ομολογώ ότι το ένιωσα. Από τα ποιήματα που δηλώνουν την γυναικεία φύση και ευαισθησία της δημιουργού, προχωρούμε στα πολιτικά της ποιήματα.  Τα προσωπικά πολιτικά βιώματα της είναι πολύ εμφανή στην ποίησή της. Τις εποχές που ζούμε, άλλωστε, δεν μπορεί να απέχει η πολιτική από τη ποίηση. Γράφει για το φόβο που έχει κυριεύσει τις ψυχές μας όπως στο ποίημα Σκιές,  όπου διαβάζουμε «Σβήστε το φως, Ίσως οι φόβοι ντραπούν και βγούνε στο σκοτάδι. Στους φόβους –άλλωστε- αρέσει να κρύβονται.» ή στο ποίημα «Στον φίλο της Καισαριανής» που γράφει «….Κι όσοι βαλθούν να σας σκοτώσουν, Απαξιώστε τους, Είναι νεκροί και δεν το ξέρουν. Δεν θα μπει άνοιξη ποτέ αν δεν τη κουβαλάτε!

    Ενώ στο ποίημα «Συμβιβασμός του Γενάρη» αντιδρά, χτυπά τη πένα της στο χαρτί γεμίζοντας το με ξεθωριασμένο κόκκινο. Ένα κόκκινο που έχασε τη ζωντάνια του και πλήγωσε συναισθήματα και σκέψεις. Που έγινε ξεπλυμένο ροζ. Αισθάνεται θυμωμένη  και το φανερώνει στους στίχους της.  

    ……Στόχοι που ξεγελούν
    Τα χρόνια ζωγραφίζουν
    Ξεπλυμένα ροζ τα κόκκινα να θυμίζουν.
    Πώς να πετάξεις..
    Κρέμασες τα φτερά,
    Δίπλα στην πόρτα ασφαλείας.

    Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, μα θέλω να αφήσω τον αναγνώστη να διεισδύσει ως σπείρα στον λαβύρινθο που μας καλεί η ποιήτρια Κατερίνα Θανοπούλου για να ανακαλύψει το δικό του κόσμο.

    Θα κλείσω τούτη τη πρόταση προς ανάγνωση  με στίχους από το ποίημα της Συμφωνία σε σολ(ο) με την ευχή να είναι καλοτάξιδη και να συνεχίσει να γράφει σε χαρτιά και σε πακέτα τσιγάρα όπως εδώ και τριάντα χρόνια για να χαρούμε κι άλλα ποιήματα της. 

    Αγάπησα, αγαπώ, με αγαπούν
    Δεν είμαι μόνη

    Λαβύρινθος μνήμη Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  10. Καλησπέρα ! ενδιαφέρομαι για ανταλλαγη η πώληση ..

    Μια προσευχή για τα παλιά ασήμια Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  11. Dora Stroubouki

    24/10/2017 00:25

    Η γραφή του Ναμπόκοφ είναι αριστουργηματική αλλά και η μετάφραση του Βάρσου είναι επίσης αριστουργηματική. Γενικά, η έκδοση είναι επιμελημένη και με σεβασμό στον αναγνώστη.

    Μίλησε, μνήμη Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  12. George Jojo Galanis

    19/10/2017 00:55

    Μήπως υπάρχει το βιβλίο προς διάθεση,απο κάποιον αναγνώστη ή κάποια αναγνώστρια που δεν το χρειάζεται πια;

    Απλώς δεν σε γουστάρει Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  13. Emmanuella Repussi

    15/10/2017 12:33

    Καλησπέρα σε όλους τους αναγνώστες του βιβλίου.

    Έχω μία ερώτηση, που βασίζεται στην δική μου εμπειρία, οταν διάβαζα τον 3ο τόμο, όταν ήταν ξεχωριστοί ακόμα οι τόμοι, ερώτημα που δεν μου έχει απαντηθεί:

    Πώς είναι δυνατόν, διαβάζοντας τυπωμένα γράμματα σε ένα χαρτί, να μεταφέρεται η ενέργεια του Προσώπου που σου μιλάει σε πρώτο πρόσωπο μέσα απο αυτό τον διάλογο και ξαφνικά να μεταφέρεσαι σε άλλη διάσταση απο τον χώρο, και να καταλαβαίνεις μυριάδες έννοιες μαζί και να σε κατακλήζουν έντονα συναισθήματα με θαυμαστό τρόπο και να ακούς ήχους παραλληλα και να αντιλαμβάνεσαι οτι έχει πλημηρίσει τομείς του εαυτούς που δεν γνωρίζεις και να "δουλεύει" αυτό μέσα σου!!!!

    Δέν είχα ποτέ άλλωτε, τέτοια εμπειρία, διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, οσο κι αν προσπάθησα να το συγκρίνω με άλλα έκτοτε. Δέν είναι η αίσθηση μόνο του "διαβάζω ένα βιβλίο που είναι παράθυρο στον κόσμο" είναι πολλά πολλά παραπάνω!!!!

    Άν γνωρίζετε να μου πείτε, πώς είναι δυνατόν.

    Ευχαριστώ.

    Η αληθινή εν Θεώ ζωή Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  14. Η παρουσίαση του βιβλίου εξαιρετική, όπως και ο συγγραφέας. Απλός, προσιτός, με χιούμορ, αλλά και με τους φόβους και τις ανησυχίες του.

    Ένας Θεός που έπαιζε κρυφτό Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  15. Τις περιπέτειες του Ευρυβιάδη (Εύρη) είχα τις ευκαιρίες να τις ακούω σποραδικά από τον ίδιο. Κάποτε μου έδωσε ένα χειρόγραφο αντίγραφο, από τα επτά ή οκτώ που έχει γράψει, δεμένα σε βιβλία. Όλα σε περιορισμένα αντίτυπα. Στο συγκεκριμένο, ανατρέχει το σύνολο των δύσκολων και ευχάριστων περιόδων της ζωής του. Το έκλεισα, έκλεισα και τα μάτια μου. Θαύμαζα: Πώς γίνεται κάποιος να αντιμετωπίσει τόση κακία, τόση στενομυαλιά και να παραμένει Άνθρωπος! Ναι, κεφαλαίο το Άλφα! Πήρα την απόφαση: Αυτή η ζωή πρέπει να γίνει μυθιστόρημα! Στην πορεία της γραφής του, ξεπήδησε η ανάγκη να παρατεθεί το ιστορικό περιβάλλον στην Χώρα μας αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Κανένας Άνθρωπος, οπουδήποτε της γης, δεν ενεργεί και πάσχει ανεξαρτήτως του κοινωνικού και ιστορικού περιβάλλοντος. Το βιβλίο ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ επιμελήθηκε και εκδόθηκε  από τον οίκο ΑΓΓΕΛΑΚΗ. Η παρουσίασή του (9/6/2017) έγινε στην ιστορική αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Από εκεί τα σπαράγματα που παραθέτω:

      Ομιλητές:                                                                   
    Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου Καθηγήτρια Δημόσιας Εκπαίδευσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών: …
    ένα από τα καλύτερα έργα που έχω διαβάσει… Επαναπροσδιορίζει την σχέση Λογοτεχνίας- Ιστορίας... Ο αναγνώστης, αφού το διαβάσει, μπαίνει στον πειρασμό να ξαναδιαβάσει το μυθιστόρημα και ως ιστορία...
    Ελένη Καρασαββίδη Διδάκτορας Λογοτεχνίας του Αριστοτελείου Π. Θ:
    …Σημασία δεν έχει τι σου συμβαίνει αλλά, τί θυμάσαι ότι σου συνέβη… Στην ορθή γωνία που τέμνει το προσωπικό με την ιστορική ροή συναντάμε και το έργο του Γιώργου Μετήλλια… Ο συγγραφέας και ο ήρωας γίνονται η φωνή της συνείδησής ενός αιώνα και μιας χώρας.
    Μπάμπης Δερμιτζάκης Φιλόλογος, Συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας- θεάτρου –κινηματογράφου:

    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  16. Ο Τρόφιμος, του Φαίδωνα Θεοφίλου είναι  από τα βιβλία που με έχουν συγκινήσει έντονα. Ο μύθος απλός γι αυτό και σπουδαίος. Δεν βρίσκεται κάθε μέρα άνθρωπος που χτίζει την ζωή του από την αρχή. Ο Τρόφιμος το κάνει, με την ποιητική ιδιοσυγκρασία του συγγραφέα, σε ένα μυθιστόρημα, χτίζει την ζωή του με καθημερινά του υλικά. Τελειώνοντας αυτό το μυθιστόρημα, σε πεζή φόρμα φυσικά, έμεινα με συναισθήματα τρυφερότητας και συμπόρευσης, σε μια ουτοπική διάσταση. Πρέπει να έχει περάσει δεκαετία από την πρώτη φορά που το διάβασα αλλά, σε κάθε ευκαιρία που έρχομαι σε επαφή με αυτό το βιβλίο, με κατακλύζουν τα ίδια συναισθήματα. 

    Ο τρόφιμος Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
  17. Stella Skoura

    23/09/2017 00:11

    ΕΑΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΑ!!!

     

    Ζήλια Η σελίδα τού βιβλίου
    1. Μου αρέσει
    2. Κοινοποίηση
Χρυσοί Υποστηρικτές
Ασημένιοι Υποστηρικτές
Χάλκινοι Υποστηρικτές
Με ενδιαφέρει να εμφανιστώ και εγώ στους Υποστηρικτές
Χορηγοί επικοινωνίας












Κοινωνικά δίκτυα