Γράφει: Παναγιώτης Σιδηρόπουλος

Ολόκληρο το φωτορεπορτάζ σε άλμπουμ τού Facebook.
Το βιβλίο «Παραμυθοχώρα: 12 μαγικά παραμύθια».
Η συγγραφέας Βικτωρία Δικαιοπούλου.
Οι εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Οι εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, το κέντρο «ΚΙΒΩΤΟΣ» ΤΗΣ ΕΨΥΜΕ και ο ΔΗΜΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ παρουσίασαν στο Δημαρχείο Σαλαμίνας, το βιβλίο της Βικτωρίας Δικαιοπούλου, «Παραμυθοχώρα: 12 μαγικά παραμύθια», μία συλλογή 12 παραμυθιών, 12 διδακτικές ιστορίες για μικρούς και μεγάλους.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε:

Δώδεκα μαγικά παραμύθια που θα γοητεύσουν τα παιδιά και θα τα ταξιδέψουν σε κόσμους μαγικούς. Παραμύθια που γράφτηκαν για να βοηθήσουν τους γονείς να μιλήσουν στα παιδιά τους. Όταν τα επιχειρήματα των μεγάλων δεν βρίσκουν ανταπόκριση, τότε ένα παραμύθι επηρεάζει τις πεποιθήσεις και τα ενδιαφέροντα ενός παιδιού χωρίς κουραστικά λόγια και περιττά κηρύγματα.

Παραμύθια που διδάσκουν τη φιλία, την αγάπη, το μοίρασμα, τη συγγνώμη, την ειλικρίνεια, την πίστη, την υπομονή, την επιμονή, την ευθύνη, τη μετάνοια, την ελπίδα, την ελευθερία, τη χαρά και γενικά την ίδια τη ζωή.

Παραμύθια που τα κρυμμένα νοήματά τους καλούνται παιδιά και γονείς να αποκρυπτογραφήσουν και να αφήσουν να ωριμάσει μέσα τους όλη αυτή η σοφία.

Για το βιβλίο μίλησε η κα Μελίνα Δυναμίδη, κοινωνική λειτουργός, υπεύθυνη του Κέντρου «Κιβωτός» της ΕΨΥΜΕ (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Μελετών), η οποία αναφέρθηκε αρχικά στην ΕΨΥΜΕ, τις δράσεις και τους στόχους της και στη συνέχεια μίλησε για τους λόγους για τους οποίους είναι θεραπευτικά γενικά τα παραμύθια αλλά και τα συγκεκριμένα στη συλλογή της κας Δικαιοπούλου.

Σημείωσε τη χρησιμότητα των βιβλίων στην προσπάθεια των γονιών να εμφυσήσουν αρχές και αξίες στα παιδιά τους και να τα βοηθήσουν να υιοθετήσουν κανόνες συμπεριφοράς που αρμόζουν σε σύγχρονους ανθρώπους που ζουν σε έναν πολιτισμένο και ανεπτυγμένο κόσμο. Ως ένα τέτοιο εργαλείο χαρακτήρισε και αυτά τα παραμύθια τα οποία αφορούν τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους, ενήλικες, αναγνώστες.

Εξήρε την εικονογράφηση του Διονύση Καραβία, «Τα ζωντανά χρώματα και τις καθαρές γραμμές», όπως είπε. Σημείωσε την αυτοτέλεια των ιστοριών όπου η καθεμία διαμορφώνει το δικό της μήνυμα, για την αληθινή αγάπη, την η πίστη στον εαυτό μας, τη δύναμη της συγνώμης, τη δύναμη της αληθινής μεταμέλειας, την ταπεινότητα, την αλήθεια της ψυχής που κατορθώνει να υπερπηδήσει όλα τα εμπόδια και να θριαμβεύσει.

«Με γλώσσα απλή, κατανοητή, χωρίς υπερφίαλες λεπτομέρειες και δόκιμες εκφράσεις, αλλά ακολουθώντας το μονοπάτι των παιδιών, η συγγραφέας κατατροπώνει όσους έχουν για σημαία τους τον φθόνο, την αλαζονεία, το μίσος, τη φιλαργυρία, την έπαρση και τον εγωισμό, νουθετώντας έμμεσα τους μικρούς φίλους», είπε χαρακτηριστικά.

Η ίδια η συγγραφέας των παραμυθιών κα Βικτωρία Δικαιοπούλου ευχαρίστησε τους παρευρισκόμενους, την κα Δυναμίδη ειδικά που μίλησε για το βιβλίο της εκ μέρους της ΕΨΥΜΕ, το δήμο Σαλαμίνας και τους εκπροσώπους του για την παραχώρηση της αίθουσας, τη θεατρική ομάδα «Κάλτσες Ριγέ» για την υπέροχη δουλειά τους, τον εκδοτικό οίκο Μιχάλη Σιδέρη και ολόκληρη την ομάδα του, την οικογένειά της που «τους ανθρώπους που με στηρίζουν και πιστεύουν σε μένα, βρίσκονται δίπλα μου σε κάθε μου προσπάθεια ακόμα και πριν καταφέρω να πετύχω το οτιδήποτε», όπως είπε με συγκίνηση.

Στη συνέχεια μίλησε για τις αναγνωστικές και συγγραφικές της εμπειρίες και τους στόχους της με την έκδοση των βιβλίων της. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας της κας Δικαιοπούλου:

Η δική μου επαφή με τα παραμύθια έγινε πρώτη φορά όταν ήμουν 3-4 ετών. Θυμάμαι την προγιαγιά μου να βάζει εμένα, την αδερφή μου και τον ξάδερφό μου να καθίσουμε κοντά της και άρχιζε το παραμύθι. Με το που έλεγε το «Μια φορά και έναν καιρό...» εγώ είχα μπει σε έναν άλλο κόσμο. Ζούσα την κάθε της λέξη τόσο έντονα ώστε δεν ήθελα να τελειώσει.

Κατά καιρούς, είχα διάφορες επαφές με παραμύθια, όμως από κάποιο σημείο και μετά ήμουν εγώ στην θέση της αφηγήτριας και άλλος στην θέση του ακροατή.

Το αφηγηματικό μου ταλέντο εξασκήθηκε αρκετά από την στιγμή που έγινα μητέρα. Κάθε βράδυ η ώρα του ύπνου είχε ένα τελετουργικό. Με το που ξάπλωναν στα κρεβάτια τους ήταν απαραίτητη και μια ιστορία. Έτσι είπα όλες όσες ιστορίες ήξερα και διάβασα όλη την βιβλιοθήκη, ώσπου κάποια μέρα δεν είχα καμία καινούρια ιστορία να τους πω. Άρχισα λοιπόν, να λέω μια ιστορία απ’ το μυαλό μου και έτσι γεννήθηκε το πρώτο παραμύθι. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν όλα. Αργότερα αποφάσισα να τα γράψω. Και όταν τα είδα θέλησα να τα εκδόσω.

Τότε ήταν που ήρθα αντιμέτωπη με 2 εχθρούς. Ο πρώτος εχθρός ήταν η ρουτίνα, η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις, ο χρόνος που κυλούσε και με παρέσερνε. Έπρεπε να το αντιμετωπίσω γιατί αλλιώς το όνειρό μου θα χανόταν. Έτσι λοιπόν δημιούργησα χρόνο και έμεινα σταθερή στην πορεία μου.

Ο δεύτερος εχθρός ήταν η απόρριψη. Δεν είναι και τόσο ευχάριστο να στέλνεις την δουλειά σου, που έχεις βάλει μέσα κομμάτι του εαυτού σου, και να παίρνεις για απάντηση: δεν μας ενδιαφέρει, δεν μας κάνει, δεν εκδίδουμε παραμύθια, δεν θα πουλήσει, δεν είσαι γνωστή, δεν είναι κατάλληλη εποχή. Κάποια στιγμή τα παράτησα.

Αργότερα σκέφτηκα ότι και άλλα έργα και πολλά από αυτά αριστουργήματα απορρίφθηκαν στην αρχή. Έτσι συνέχισα ώσπου πέτυχα τον στόχο μου.

Όλα αυτά δεν έγιναν απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Πέρασαν πάνω από 6 χρόνια. Αυτό που βοήθησε στην πραγματοποίηση του στόχου μου ήταν οι δικοί μου άνθρωποι με διακριτική υποστήριξη και η πίστη μου ότι αυτό το έργο αξίζει να το διαβάσουν οι γονείς στα παιδιά τους.

Αυτή τη στιγμή νιώθω μεγάλη ικανοποίηση, χαρά και ευγνωμοσύνη γιατί μπορώ να μοιραστώ το έργο μου με όλους εσάς.

Πολλοί όμως αναρωτιούνται γιατί να διαβάσουμε παραμύθια; Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά τώρα θα αναφερθώ σε 2:

Πρώτον: Ένα παραμύθι είναι μια φανταστική ιστορία. Οι ενήλικες πιστεύουν ότι τώρα που μεγάλωσαν τα παραμύθια είναι κάτι μακρινό γι’ αυτούς. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω διαβάζετε μυθιστορήματα ή λογοτεχνικά βιβλία; Βλέπετε ταινίες στην τηλεόραση; Όλες αυτές οι ιστορίες πού παραπέμπουν; Μήπως στις ταινίες και στα βιβλία δεν παρακολουθούμε φανταστικές ιστορίες; Μια ταινία δράσης, μια ταινία μυστηρίου, μια ερωτική ή κοινωνική ταινία, μια οποιαδήποτε σειρά στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, στο θέατρο δεν έχουν στοιχεία από παραμύθι; Ή μήπως είναι όλες αυτές οι ιστορίες αληθινές; Και τι είναι οι super ήρωες; Ο superman, o Spiderman, o batman; Άρα και οι ενήλικες γοητευόμαστε από τα παραμύθια. Μπορεί να τους έχουμε δώσει άλλη μορφή και νέα στοιχεία αλλά η ουσία είναι ίδια, μας αρέσουν τα παραμύθια.

Μήπως και η ίδια η ζωή πολλές φορές δεν έχει τόσες ανατροπές και καταστάσεις που λέμε συχνά, «πως έγινε αυτό, δεν το πιστεύω, …», πραγματικά τόσο μαγική είναι και η ζωή, όσο και ένα παραμύθι.

Και μας αρέσουν τα παραμύθια γιατί γοητεύουν, συγκινούν, διασκεδάζουν, χαλαρώνουν, ξαφνιάζουν, ανατρέπουν, προκαλούν το ενδιαφέρον μας, μα πάνω απ’ όλα μας διδάσκουν. Μέσα σε κάθε παραμύθι κρύβονται μηνύματα. Μπορεί τα μικρότερα παιδιά να μην τα καταλαβαίνουν αυτά τώρα, αλλά δεν πειράζει. Συνήθως το κάθε παραμύθι είναι ο σπόρος που φυτεύουμε τώρα, για να απολαύσουμε τους καρπούς πολύ αργότερα. Όπως λοιπόν θα σας έλεγα, φυτέψτε σπόρους για να πάρετε καρπούς, έτσι σήμερα σας λέω διαβάστε παραμύθια στα παιδιά και αφήστε όλα αυτά τα μηνύματα και τα διδάγματα των παραμυθιών, να ωριμάσουν μέσα τους, για να τα χρησιμοποιήσουν αργότερα στη ζωή τους.

Και ο δεύτερος λόγος είναι η φαντασία. Ο Albert Einstein έλεγε αν θέλετε να κάνετε έξυπνα παιδιά, διαβάστε τους παραμύθια. Γιατί άραγε παραμύθια; Τον λόγο τον κατάλαβα πολύ αργότερα. Πριν από οποιαδήποτε μεγάλη ή μικρή ανακάλυψη, πριν από οποιαδήποτε μεγάλη ή μικρή εφεύρεση, υπάρχει πάντα κάποιος που αυτή την εφεύρεση την έχει φανταστεί. Πόσα χρόνια πριν το αεροπλάνο οι άνθρωποι φαντάζονταν ότι πετούσαν στον ουρανό; Από την αρχαιότητα με τον Δαίδαλο και τον Ίκαρο, ως τις μέρες μας ο άνθρωπος φαντάζεται το αδύνατο μέχρι αυτό να γίνει δυνατό. Έτσι φτάσαμε στη σημερινή εποχή που το αερόστατο, το ελικόπτερο και το αεροπλάνο μέχρι το διαστημόπλοιο, να έχουν γίνει μέρος της ζωής μας και δεν μας προκαλούν έκπληξη πια. Πριν όμως από αυτές τις εφευρέσεις υπήρχε κάποιος τρελός, ονειροπόλος ή φαντασμένος, που πίστευε ότι αυτή η φαντασία μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Γι’ αυτό τώρα σας προτρέπω να αφήσετε την φαντασία των παιδιών να οργιάσει.

Καλλιεργείστε την με κάθε τρόπο, δώστε της τροφή. Μη λέτε στα παιδιά ότι κάτι είναι αδύνατο να γίνει. Που ξέρετε αν το αδύνατο του σήμερα γίνει το δυνατό του αύριο; Τα σημερινά παιδιά είναι οι αυριανοί εφευρέτες. Βοηθήστε τα να μεγαλουργήσουν.

Στο τέλος, η θεατρική ομάδα «Κάλτσες Ριγέ» παρουσίασε τα περισσότερα από τα παραμύθια του βιβλίου διασκευάζοντας το πρώτο, διατηρώντας μία συνεχή αλληλεπίδραση με τα παιδιά στην αίθουσα τα οποία συμμετείχαν στο δρώμενο.

Στο τέλος της παράστασης, τα παιδιά ζωγράφισαν τους ήρωες των παραμυθιών σε φωτοτυπίες που τους μοίρασαν οι ηθοποιοί και η συγγραφέας υπόγραψε αντίτυπα του βιβλίου της.