Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Ο Άγγελος Χαριάτης γεννήθηκε στην Καλλιθέα Αττικής το 1975 και μεγάλωσε στις γειτονιές του Πειραιά. Έχουν εκδοθεί 15 βιβλία μυθοπλασίας και έχει συμμετάσχει σε συλλογικούς τόμους. Μέλος του PEN Greece και της ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). Κείμενά του, λογοτεχνικές κριτικές, συνεντεύξεις έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα.

Περισσότερα για τον Άγγελο Χαριάτη: chariatis.gr

Αρθρογράφος, ποιητής, συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας… Ποιος από αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Πιστεύω πως δεν υφίσταται θέμα ρόλων. Η μία ιδιότητα υπό μία έννοια συμπαρασύρει την άλλη. Δεν με ενδιαφέρουν, για την ακρίβεια με αφήνουν παγερά αδιάφορο, οι διαχωρισμοί. Ως αρθρογράφος ασχολούμαι κυρίως με θέματα που άπτονται της λογοτεχνίας. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή, ασχολούμαι ελάχιστα με την ποίηση. Ως συγγραφέας, αν και γράφω και αστυνομικά, δεν θέλω να προσδιορίζομαι ή να με προσδιορίζουν ως crime fiction μυθιστοριογράφο. Άλλωστε, η μέχρι τώρα πορεία μου έχει συλλογές διηγημάτων, κοινωνικά, πολιτικά, υπαρξιακά μυθιστορήματα. Δεκάδες διηγήματα διάσπαρτα σε ανθολογίες, εφημερίδες, περιοδικά, συλλογικούς τόμους, ιστοσελίδες.

Εάν οφείλω να απαντήσω ξεκάθαρα, η αρμονία μού ταιριάζει καλύτερα.

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Ένα από τα δομικά στοιχεία του διηγήματος, του ποιήματος, του μυθιστορήματος είναι αναμφίβολα ο τόπος. Στα δικά μου έργα η πόλη, ως τόπος, είναι το δικό μου «φορτίο». Από τον Πειραιά, όπου μεγάλωσα, μέχρι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. 

Ασφαλώς οι εμπειρίες και οι αναγνώσεις μάς καθορίζουν και μας διαμορφώνουν, ως διάνοιες. Οι αφηγήσεις από την άλλη πλευρά μάλλον δεν έχουν βρει τον τρόπο να ενταχθούν στο έργο μου. Προτιμώ να τις φυλάσσω στη μνήμη. 

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Δεν μπορώ να το ορίσω επακριβώς. Άλλωστε η γραφή, η διαδικασία της συγγραφής, έχει τους δικούς της κανόνες. Είναι μια όσμωση του υποσυνείδητου, των εμπειριών, της φαντασίας. Αυτά τα στοιχεία αποτυπώνονται στο χαρτί.  

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Στο παρελθόν, μάλλον βάδιζα στα τυφλά. Δεν μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου οι τέχνες είχαν τον πρώτο λόγο. Μάλλον το αντίθετο. Περισσότερο η δική μου ανάγκη για έκφραση και η περιέργεια με οδήγησαν στον χώρο της λογοτεχνίας. Αρχικά, ασφαλώς, ως αναγνώστης, και μετέπειτα ως συγγραφέας.

Αργότερα, όταν τα πράγματα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν εντός μου, δημιούργησα ή μάλλον προσάρμοσα το περιβάλλον γύρω μου. Φιλίες λογοτεχνικές, σχέσεις επαγγελματικές, ακόμη και συναισθηματικές, περιστρέφονται γύρω από τη λογοτεχνία. 

Τώρα σε σχέση με τη συγγραφή, το περιβάλλον παράγει ερεθίσματα, έχει μια διάδραση. Σε αυτό το επίπεδο, περισσότερο υποδόρια και ασυνείδητα, βρίσκει με τη μορφή φολίδων ή ψηφίδων μέσα στα κείμενα μου.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία- τραγούδι-φράση)

Είναι μια φράση: «Ο μόνος φόβος είναι ο ίδιος ο φόβος».

Αγαπημένη εικόνα;

Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, η θέα μιας ήρεμης θάλασσας. Οι αγαπημένες εικόνες αλλάζουν, μεταβάλλονται, αναδιοργανώνονται μέσα στην πορεία του χρόνου.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Το διάβασμα σπουδαίων λογοτεχνικών έργων. Και η δυνατότητα να γράφω. Έστω και μια αράδα την ημέρα.

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Θα ελαφρύνω τη συζήτησή μας: Με πόνο ψυχής, τις τηγανητές πατάτες. 

Αγαπημένο: ΄Ονομα;, Λουλούδι;, Γεύση; Μυρωδιά;

Αναστασία, Κρίνος, Καφές, Φρεσκοπλυμένα σεντόνια. 

Ενας κακός εφιάλτης;

Να περιβάλλομαι μόνο από τοξικούς και ανεγκέφαλους ανθρώπους, και να μην έχω τρόπο να δραπετεύσω.

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Υγεία, γαλήνη και να συνεχίσω να γράφω. Η ζωή είναι αρκούντως απρόβλεπτη. Προτιμώ αυτά που θεωρούνται αυτονόητα, αλλά πολλές φορές δεν είναι. Βέβαια καλά γραπτά, τι άλλο θα επιθυμούσε ένας συγγραφέας;

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις(κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): νόμος, έκρηξη, πλάνο, φωτιά και σκοτάδι

Αγαπημένη μου φόρμα το μικροδιήγημα. Να ένα δείγμα:

Φέρνω το πρόσωπό μου δίπλα στη φωτιά χωρίς να φοβάμαι. Ένα γνωμικό των αρχαίων σοφών είναι να μένεις και να κινείσαι στο σκοτάδι. Μα το δικό μου πλάνο δεν έχει σκιές. Έχει προσπάθεια, πόνο, μόχθο, μια έκρηξη είναι, στον χώρο και τον χρόνο.

Σας ευχαριστώ

Ευχαριστώ θερμά για την όμορφη συζήτησή μας.