Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Ο Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ, γεννημένος και κάτοικος Ρόδου, είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Στελεχών Επιχειρήσεων. Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου, έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές (1991-2026). Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες. Έχει διακριθεί με το Β’ Βραβείο Ποίησης «Ιπεκτσί» (1992-1993) και με έπαινο από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» (1993). Έργα του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

Περισσότερα για τον Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ: facebook

Ελεύθερος επαγγελματίας (χρυσοχόος), μεταφραστής, ποιητής, Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Θεωρώ πως ο ένας ρόλος αλληλοεπιδρά στον άλλον προσπαθώντας να φωτίσει τις κρυφές πλευρές του. Σίγουρα όμως ο ένας ρόλος αποτελεί συχνά πηγή έμπνευσης για τον άλλον. Για παράδειγμα τα χρώματα, οι λάμψεις, η διαύγεια των πολύτιμων λίθων αλλά και τα ευγενή μέταλλα είναι ενίοτε στοιχεία που επανέρχονται και αλληλοσυμπληρώνουν το προσωπικό ποιητικό μου corpus. 

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιο είναι το δικό σας «φορτίο»;

Οι λαϊκές αφηγήσεις των μεγάλων της οικογένειας, τα παραμύθια που μας διάβαζαν τα βράδια σίγουρα παίζουν σπουδαίο ρόλο στην παιδική μας ηλικία. Προσωπικά ξεκίνησα να διαβάζω από τα μαθητικά μου χρόνια στο γυμνάσιο. Αργότερα όμως στα χρόνια του Λυκείου, όταν οι καθηγητές ξεκίνησαν να μας διδάσκουν τους υπερρεαλιστές ένιωσα να με γοητεύει ο ποιητικός λόγος. Ο γεμάτος με τους παράτολμους συνδυασμούς εικόνων και λέξεων. Και τότε ξεκίνησα  να γράφω τα πρώτα μου ποιητικά τεχνάσματα.

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Ένας δημιουργός δεν μπορεί παρά να είναι παράλληλα  και συστηματικός αναγνώστης. Αυτό θα τον βοηθήσει να έχει επίγνωση του τι συνιστά η καλή γραφή. Πολύ συχνά στίχοι άλλων ποιητών γίνονται ομόκεντροι κύκλοι μέσα στη δική μου γραφή, δημιουργώντας ξεχωριστές φωνητικές παραλληλίες.  

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Η απώλεια της φυσικής μου μητέρας στα έξι μου μόλις χρόνια συνέβαλε στο να συνεχίσω να ζω με τους θείους μου, οι οποίοι ήταν άνθρωποι με βαθιά κοινωνική  συνείδηση και σοφία ζωής και οι οποίοι μου έδωσαν τα εχέγγυα για την μετέπειτα εξέλιξή μου. Όμως πιστεύω πως δεν είναι τόσο οι σπουδές που διαμορφώνουν την αισθητική μας καλλιέργεια και που καθορίζουν την μετέπειτα στάση μας προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία- τραγούδι-φράση)

Οι στίχοι της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ 

Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω̇ 

να φεύγουν τα περιττά λέω

να μπω στον ουρανό του τίποτα 

με ελάχιστα. 

Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα. 2005

Αγαπημένη εικόνα;

«Η αυτοκρατορία του φωτός» του Ρενέ Μαγκρίτ

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Η αγάπη για την τέχνη, αναμφισβήτητα…

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Η μαύρη σοκολάτα ( χαμόγελα).

Αγαπημένο: Όνομα;, Λουλούδι;, Γεύση; Μυρωδιά;

Αγαπημένο όνομα Βιλελμίνη (η ηρωίδα του νέου μου βιβλίου), από λουλούδι το κυκλάμινο, γεύση του βατόμουρου και η μυρωδιά του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ.

Ένας κακός εφιάλτης;

Όταν ξύπνησα έφιδρος κάποτε από ένα όνειρο, όπου έβλεπα ότι κάτι κακό είχε συμβεί στα παιδιά μου και καλούσαν σε βοήθεια απεγνωσμένα. 

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Να αξιωθώ να γράψω το επόμενό μου βιβλίο που θα ήθελα να είναι πεζόμορφη ποίηση. 

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις (κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): χρυσός, σύμπτωση, ρολόι, λευκό και σκοτάδι

Από σύμπτωση βαρέθηκε το χάραγμα η πλάτη  του χρυσού και άλλαξε όψη. Τότε ήταν που στράφηκα κι εγώ προς το ρολόι τ’ ουρανού, που λευκό καθώς ήταν, προσπαθούσα να το κουρδίζω ξορκίζοντας τον σταματημένο χρόνο. Γιατί φοβάμαι τις Ερινύες, όταν ζωντανεύουν στο σκοτάδι.