Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Η Μαρία Αρβανιτάκη (facebook) είναι δασκάλα. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και ζει με την οικογένειά της στη Ρόδο, όπου εργάστηκε επί σειρά ετών σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Αντλεί τα θέματά της από το ιστορικό παρελθόν-ιδιαίτερα την τοπική Ιστορία-, τον κόσμο των παιδιών και εφήβων, τη φύση, το περιβάλλον και τις ανθρώπινες σχέσεις. Έργα της: «Σχολικά θεατρικά για την 7η Μαρτίου» (2017) εκδ. ΤΕΧΝΗ, «Αναστασία της Ρόδου-η τελευταία πολιορκία» (2019) εκδ.MGK, «ο Ιππότης και ο δράκος της Ρόδου»(2021) εκδ. ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ, «ο μικρός Φιλικός» (2023) εκδ. ΔΙΑΝΟΙΑ, «η χελώνα της γαλάζιας σπηλιάς»(2026) εκδ. ΑΡΤΕΟΝ.

Εκπαιδευτικός, συγγραφέας ιστορικών αλλά και παιδικών βιβλίων. Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Το βιβλίο εκτός από την απόλαυση της ανάγνωσης που χαρίζει, είναι και μέσο διαπαιδαγώγησης. Προσφέρει στοιχεία και χαρακτήρες με τους οποίους μπορεί να ταυτίζεται το παιδί και μέσα απ’ αυτά να εκφράζει τον ψυχισμό του. Ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, το βιβλίο βοηθά ως προς τον τρόπο που χειρίζεται τη γλώσσα, την αναγνωστική ικανότητα και την πολύπλευρη μάθηση. Έτσι οι ρόλοι, ως εκπαιδευτικού και συγγραφέα παιδικών βιβλίων, ενεργοποιούν ο ένας τον άλλον και διατηρούνται σε αρμονία.

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Αναγνώσματα από τους μεγάλους μας Κλασικούς της ελληνικής λογοτεχνίας με την αξεπέραστη αξία του λόγου τους και του ύφους της γραφής τους, επηρέασαν την γενιά μου και συγκινούν τις νεότερες γενιές, αλλά και έργα σύγχρονων συγγραφέων που με τον προβληματισμό τους αφήνουν το δικό τους μήνυμα για τα σημερινά θέματα που απασχολούν τη ζωή μας καθώς επίσης αφηγήσεις, αναγνώσματα από παραμύθια μέχρι ιστορίες του πολέμου, δράση ιστορικών προσώπων, Παράδοση, θα έλεγα ότι συνθέτουν το δικό μου «φορτίο».

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Η αξία της τοπικής Ιστορίας συζητιέται όλο και συχνότερα. Άλλωστε από την μικρή Ιστορία οδηγούμαστε στη μεγάλη Ιστορία, την γενική. Μ’ ενδιαφέρει αυτή η σύνδεση, γιατί το παιδικό βιβλίο βοηθάει το παιδί να μαθαίνει την Ιστορία του τόπου του με εύληπτο τρόπο. Ίσως αυτό να τροφοδοτείται και από τον φόβο μήπως χαθεί ένα κομμάτι του τοπικού παρελθόντος που απειλείται με λήθη.

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Ζω στη Ρόδο, που είναι ένας τόπος με μεγάλη Ιστορία, όπου ο παλιός κόσμος είναι ζωντανός ακόμα, αφού τον βλέπουμε γύρω μας: τα μνημεία, τα κάστρα, τα έργα τέχνης, τα τείχη που έχτισε. Δεμένος όμως με τον νέο κόσμο, που βασίστηκε σ’ ένα πνευματικό παρελθόν και διατήρησε την ταυτότητά του. Αυτά μπορούν να δώσουν έμπνευση για δημιουργία και με πολλούς τρόπους.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία-τραγούδι-φράση);

Οδύσσεια, Διγενής Ακρίτας.
«ο Αμάραντος».
«Όλα καλά».

Αγαπημένη εικόνα;

Κυκλικός χορός σε ελληνικό γλέντι.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Η αγάπη.

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Η συγγραφή.

Αγαπημένο: Όνομα; Λουλούδι; Γεύση; Μυρωδιά;

Αλέξανδρος, Αθηνά.
Κίτρινα τριαντάφυλλα.
Γλυκό κουταλιού κυδώνι.
Άνθη πορτοκαλιάς.

Ένας κακός εφιάλτης;

Η απώλεια αγαπημένων προσώπων.

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Να γίνουν βιβλία κάποιες «ιδέες» που έχω.

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις (κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): ιππότης, ήλιος, χρόνος, Βαρδάρης και φτερά.

Είχε περάσει κιόλας ένας χρόνος που ο ιππότης πέρασε πρώτη φορά τα τείχη της Συμβασιλεύουσσας. Ο ήλιος έκαιγε την αρματωσιά του όπως τότε. Οι σάλπιγγες ήχησαν και το φουσάτο ετοιμάστηκε. Φύσηξε ξαφνικός βαρδάρης, ανέμισαν και τα φλάμπουρα με τα φτερά του δικέφαλου αετού…

Σας ευχαριστώ.