Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
Τι είναι το Bookia;   ·   Blog   ·                  ·   Επικοινωνία  
Πως γράφω κριτική; Είμαι Συγγραφέας Είμαι Εκδότης Είμαι Βιβλιοπώλης Live streaming / Video
 

Το Bookia αναζητά μόνιμους συνεργάτες σε κάθε πόλη τής χώρας για την ανάδειξη τής τοπικής δραστηριότητας σχετικά με το βιβλίο.

Γίνε συνεργάτης τού Bookia στη δημοσίευση...

- Ρεπορτάζ.
- Ειδήσεις.
- Αρθρογραφία.
- Κριτικές.
- Προτάσεις.

Επικοινωνήστε με το Bookia για τις λεπτομέρειες.
Παύλος Ανδριάς, απαντάει στις 11+1 ερωτήσεις του Διονύση Λεϊμονή
Διαφ.

Γεννήθηκε στον Πλάτανο Ηλείας και κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα από το 1991. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και δομή και τεχνική σεναρίου. Έχει εργασθεί στην ιδιωτική τηλεόραση ως βοηθός σκηνοθέτη και έχει σεναριοποιήσει έργα για την τηλεόραση και το θέατρο. Εργάσθηκε στον Δήμο Ηρακλείου Αττικής ως υπεύθυνος εκδηλώσεων και δημοσίων σχέσεων της δημοτικής βιβλιοθήκης και ήταν διευθυντής της εφημερίδας "Χαρτί και καλαμάρι".

Έχει συγγράψει έργα για το παιδικό θέατρο, τα οποία παρουσιάστηκαν από παιδικά σχήματα και είναι συντάκτης σατιρικών κειμένων σ' εφημερίδες και περιοδικά. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στον χώρο του Τύπου, είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών. Από τις αρχές του 2016 είναι μέλος του Ομίλου για την UNESCO tlee. Σήμερα, με την ιδιότητα του δημοσιογράφου, υπογράφει το aylogyros news, αρθρογραφεί στο ilialive.gr, ενώ διατηρεί και την προσωπική του σελίδα, το προφίλ του στο facebook αλλά και στο twitter.

Έργα του από τις εκδόσεις Ίαμβος: Ο άνθρωπος που μιλούσε με τα σύννεφα, Κραυγές στην παγωμένη λίμνη, Άννα, Οι ξυπόλυτοι κομπάρσοι), Τα μανταλωμένα παραθύρια, Στη δίνη των ένοχων χρησμών, Επίδομα απιστίας, Άντε και σας πίστεψα. Με τις εκδόσεις Βιβλιοεπιλογή κυκλοφόρησε το βιβλίο Όταν το τρένο φεύγει.

Δημοσιογράφος, σεναριογράφος, διευθυντής εφημερίδας, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων βιβλιοθήκης, συγγραφέας, σύζυγος, πατέρας… Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Δίχως δεύτερη σκέψη, ο μόνος «ρόλος» όπως το θέτετε όπου μπορεί να συνυπάρχει με όλους τους άλλους, είναι αυτός του πατέρα, καθώς η σοβαρότητα και η ευθύνη που τον πλαισιώνουν, μου επιτρέπουν να κινούμαι πάνω σε ένα πλαίσιο προστασίας και δημιουργικότητας, για το καλό όλων. Είναι ένας ρόλος που δεν εκπαιδεύεσαι, αλλά γεννιέσαι…

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Είναι ένα «φορτίο» γεμάτο γνώση και μαθήματα από την ίδια τη ζωή. Ένα «φορτίο» που δεν σας κρύβω υπάρχουν στιγμές που σε αναγκάζει να κοντοσταθείς για να πάρεις μια ανάσα, αλλά όσο βλέπεις ανθρώπους γύρω σου, πρόθυμους να «συμμετέχουν» σ’ αυτή σου τη δράση, καταλαβαίνεις πως οφείλεις να το φτάσεις στον τελικό προορισμό του, που δεν είναι άλλος από το να το μοιραστείς μαζί τους. Κάθε «φορτίο» αποτελεί τροφή για όποιον γνωρίζει τα υλικά που το δημιούργησαν.

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Μέσα από την γραφή ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει αν αυτό που του καταθέτεις μέσα από το «έργο» σου έχει τη δική σου ταυτότητα ή αν είναι μια πλασματική δημιουργία που βασίζεται σε κακές αντιγραφές ή σε ευκαιριακές συμπτώσεις. Μέσα από την «χαρτογράφηση» των ρόλων δίνουμε το δικό μας στίγμα, το πόσο καλά γνωρίζουμε να δημιουργούμε και να πλάθουμε ιστορίες, άξιες να ευαισθητοποιήσουν τον ψυχισμό του αναγνώστη…

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Λόγω των «ρόλων» μου μέσα στην κοινωνία που ζω και εργάζομαι, το περιβάλλον είναι αρκετά μεγάλο. Ένα περιβάλλον που ελεύθερα μου επιτρέπει να «αντλώ» υλικό, να εισπράττω γνώση, μαρτυρίες, κρυφές αλήθειες, αλλά και ψέματα. Το αν έπαιξε ή παίζει κάποιο ρόλο στη ζωή ή τις δράσεις μου, αυτό απ’ ότι καταλαβαίνετε, είναι σχετικό. Είναι όμως μια πραγματικότητα, που θες δεν θες… αλλοιώνει την καθημερινότητα μας και έστω και νοερά «συμμετέχει» στην πορεία της ζωής μας.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία-τραγούδι-φράση);

«Για κάποιο λόγο γίνονται όλα…»

Αγαπημένη εικόνα;

Οι προσωπικές στιγμές με την οικογένειά μου, η αγκαλιά των παιδιών μου.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Οι εικόνες και οι παραστάσεις της καθημερινότητας. Αυτές είναι που μας επιτρέπουν να αναπνεύσουμε ή δυστυχώς μας πνίγουν. Δίχως αγάπη, σεβασμό και αξιοπρέπεια μέσα στην κοινωνία που ζούμε και εξελισσόμαστε, δεν υπάρχει ζωή… όσο οξυγόνο και αν κινείται ελεύθερο γύρω μας.

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Μα πώς να δεχθώ να στερηθώ κάτι που μου δίνει ζωή, που αγαπώ;

Αγαπημένο: Όνομα; Λουλούδι; Γεύση; Μυρωδιά;

Το τριαντάφυλλο.

Ένας κακός εφιάλτης;

Το μίσος και η ζήλεια του κόσμου. Τρελαίνομαι όταν βλέπω ή ακούω γύρω μου ανθρώπους να μισούν την ευτυχία και την επιτυχία του άλλου. Είναι δυστυχώς ένας καθημερινός εφιάλτης, που αναγκαζόμαστε να ζούμε…

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Αυτά δεν τα ορίζουμε εμείς… Μόνο σκέψεις μπορώ να κάνω… Εκείνο όμως που παρακαλώ τον Θεό, είναι να με φωτίζει να πράττω το «σωστό».

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις, αυτοβιογραφικό ή μη: παράθυρο, κομπάρσος, σύννεφα, αυλή και τρένο.

Είναι δύσκολο στη σημερινή κοινωνία των «ψεύτικων» ρόλων να δεχθεί κάποιος πως είναι ένας «κομπάρσος», ανίκανος να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην «αυλή» των εξελίξεων και πίσω από ένα κλειστό «παράθυρο» να βλέπει το «τρένο» της ζωής να χάνεται μέσα στα «σύννεφα» της αδιαφορίας.

Σας ευχαριστώ.

 
 

Θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση από το Bookia;

Χρυσοί Υποστηρικτές
Ασημένιοι Υποστηρικτές
Χάλκινοι Υποστηρικτές
Με ενδιαφέρει να εμφανιστώ και εγώ στους Υποστηρικτές
Χορηγοί επικοινωνίας




Κοινωνικά δίκτυα