Γράφει: Δημήτρης Σακισλίδης

Ο Μίλτος Γήτας γεννήθηκε το 1984 στα Ιωάννινα. Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Ανθοκομίας και Αρχιτεκτονικής Τοπίου του ΤΕΙ Ηπείρου και βρίσκεται στο δεύτερο έτος Δημοσιογραφίας στο Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών του Antenna. Άρχισε να γράφει ποιήματα σε ηλικία 11 ετών. Το 2002 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Όλη μου η εφηβεία ένα ποίημα" (έκδοση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων). Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο "Ψυχανεμίσματα" (ιδιωτική έκδοση). Το 2004 κυκλοφόρησε η συλλογή ποιημάτων του με τίτλο "Η πρώτη παρτίδα". Το 2005 εξέδωσε το πρώτο του πεζό κείμενο ημερολογιακού τύπου με τίτλο "Vacui Dies" (ιδιωτική έκδοση). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Ηπειρωτικά Γράμματα και Η Λέξη. Είναι μέλος του Συλλόγου Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας και του Λαογραφικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαρρύτες. Ζει στα Ιωάννινα και εργάζεται ως δημοσιογράφος σε περιφερειακά Μέσα Ενημέρωσης.

Στον ποιητικό κόσμο του Μίλτου Γήτα είναι έκδηλη η ευαισθησία με την οποία ο
δημιουργός αγγίζει θέματα που μας πονούν μα και που μας ενώνουν. Η
συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, που γεννήθηκε από τα ιδιαίτερα βιώματα του
ποιητή, μας ωθεί να συμφιλιωθούμε με τον χρόνο, την μνήμη, την απώλεια και
να συνομιλήσουμε εκ νέου με τον ίδιο μας το εαυτό. Είθε οι λέξεις, οι παύσεις και
οι στίχοι του Μίλτου Γήτα να ταξιδέψουν στην ψυχή του κάθε αναγνώστη που θα
αποφασίσει να το διαβάσει…

Είσαι ποιητής, δημοσιογράφος αλλά και ιδιοκτήτης του Βιβλιοπωλείου «Μωβ Κουκουβάγια», με καθημερινή επαφή με βιβλία και αναγνώστες. Πώς συνομιλούν αυτές οι ιδιότητες μεταξύ τους και τι αφήνουν τελικά στη δική σου ποιητική γραφή;

Είναι μια ζωή γεμάτη και μια καθημερινότητα που πολλοί θα ζήλευαν η αλήθεια είναι. Με αυτές τις τρεις ιδιότητες μπορώ να σου πω ότι καμιά μέρα σχεδόν δεν είναι ίδια και πως δεν πλήττω ποτέ. Αν και μερικές φορές δείχνουν αυτά τα 3 στοιχεία πως κινούνται κόντρα το ένα στο άλλο, νομίζω πως τελικά κινούνται παράλληλα και πως το ένα τροφοδοτεί το άλλο… ίσως σε κάποια χρονικά σημεία της ζωή μου να γίνονται και συγκοινωνούντα δοχεία. Το «ποιητής» βέβαια θα το άφηνα εντελώς απέξω αλλά ως δημοσιογράφος βλέπω και ακούω πολλά καθημερινά κι αυτή η τριβή, το να έρχεσαι τόσο κοντά με το καλό και το κακό, με τα κέντρα εξουσίας και με πολλές προσωπικές ιστορίες, είναι που φέρνει και έμπνευση. Κάπως έτσι είναι και με την καθημερινή επαφή με τους συγγραφείς, τους εκδοτικούς οίκους και τους αναγνώστες… βλέπεις και τα φώτα της σκηνής, βλέπεις όμως και «παρασκήνια». Οπότε με τόση θεωρία αλλά και εμπειρία συνάμα γύρω μου, θέλω να πιστεύω πως ωριμάζω ως άνθρωπος οπότε ίσως κι ως ποιητής…

Ο τίτλος «Ποπ Κορν» ακούγεται απλός, αλλά κρύβει πολλαπλές αναγνώσεις. Πώς προέκυψε και τι σηματοδοτεί για τη συλλογή σου;

Ο τίτλος της συλλογής μου λειτουργεί παραπλανητικά. Θα περίμενε κανείς κάτι εύπεπτο και αναλώσιμο… Ουσιαστικά αυτό που προσπάθησα να κάνω ήταν με το «Ποπ Κορν» να γίνει μεταφορά του χρόνου: στιγμές που σκάνε απότομα, αναμνήσεις που αναδύονται μέσα στη σιωπή, μυρωδιές παιδικές που επιστρέφουν όχι για να μας παρηγορήσουν απαραίτητα αλλά για να φέρουν στο προσκήνιο ανθρώπους και καταστάσεις. Ο τίτλος προέκυψε από το ομώνυμο και πρώτο ποίημα της συλλογής που είναι αυτοβιογραφικό και προσπάθησα μέσα σε αυτούς τους λίγους στίχους να συμπεριλάβω όλη μου τη ζωή κι ότι έχει διαμορφώσει τον συναισθηματικό μου κόσμο…

Η συλλογή περιλαμβάνει 31 ποιήματα που φέρνουν στο προσκήνιο τον χρόνο, τη μνήμη και την απώλεια. Πώς συνδέεις αυτές τις έννοιες στην καθημερινότητά σου;

Ακριβώς έτσι είναι. Για πολλούς λόγους αυτές οι τρεις έννοιες παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Το θέμα του χρόνου με απασχολεί πάρα πολύ, από παιδί. Είναι η μόνιμη θεματική στα ποιήματα μου. Ο χρόνος που διαρκώς κινείται, που κάτι φέρνει, κάτι παίρνει, που προκαλεί φθορά και που στο τέλος απομένει εκεί ως μόνιμος κριτής των πάντων. Η μνήμη τώρα συνδέεται με την απώλεια. Όταν καταφέρουμε να μνημονεύουμε ανθρώπους και να τους φέρνουμε όμορφα στη μνήμη μας παρότι η απώλεια τους μας πόνεσε πολύ νομίζω πως είναι μια νίκη, είναι μια ανάδυση από τον σκοτεινό βυθό που βρισκόμαστε όταν χάνουμε κάτι, κυριολεκτικά ή και μεταφορικά.

Η ποίηση πολλές φορές λειτουργεί με παύσεις, σιωπές και εικόνες που δεν λένε τα πάντα. Πώς αντιλαμβάνεσαι τη σχέση σου με τον αναγνώστη;

Για μένα η σχέση με τον κάθε αναγνώστη μου είναι «ιερή υπόθεση». Ο αναγνώστης μου καλείται με τα λιγοστά που του δίνω μέσα από τα ποιήματα που γράφω να συνθέσει το παζλ των βιωμάτων μου, των χαρών και των θλίψεων μου και να γνωρίσει πιθανότατα και τους ανθρώπους μου. Και αφού καταφέρει και το κάνει να νιώσει το βίωμα μου ως βίωμα του και να ταυτιστεί με κάτι που έχει ζήσει ο ίδιος ή το έχει σκεφτεί. Εδώ δεν πρόκειται για άρλεκιν, ούτε για ιστορίες παραλίας. Γι’ αυτό και πάντα λέω σε όσους επιλέγουν να διαβάσουν μια ποιητική συλλογή ότι πρέπει πολλές φορές να γυρίζουν στο ίδιο ποίημα ή και στους ίδιους στίχους ακόμη και μετά από καιρό.

Αν έπρεπε να περιγράψεις το «Ποπ Κορν» με τρεις λέξεις που να μην υπάρχουν μέσα στη συλλογή, ποιες θα ήταν και γιατί;

Απόηχος: γιατί στον απόηχο μεγάλων και σημαντικών γεγονότων γράφτηκαν τα ποιήματα της συγκεκριμένης συλλογής.

Εξομολογητικό: γιατί μέσα στην συλλογή αυτή εξομολογούμαι τις λύπες, τις αγωνίες, τις παιδικές μου μνήμες και κυρίως του φόβους μου.

Νοσταλγικό: γιατί μέσα στους στίχους μου νοσταλγώ μια ολόκληρη εποχή και τους ανθρώπους της που με σημάδεψαν, όπως η πρώτη μου δασκάλα αλλά και η Ζωρζ Σαρή.

Η παρουσίαση της συλλογής στα Ιωάννινα στις 14/12/2025 είχε μεγάλη ανταπόκριση και ζεστή αλληλεπίδραση με το κοινό. Τι συναισθήματα σου άφησε αυτή η εμπειρία;

Πραγματικά η πρώτη παρουσίαση στον τόπο μου, τα Ιωάννινα, ήταν μια ξεχωριστή στιγμή για μένα. Μπορώ να πω, πως ήταν από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου. Σε μια κατάμεστη αίθουσα από εκατοντάδες συμπολίτες μου, με την οικογένειά μου δίπλα μου κι αγαπημένους φίλους νομίζω πως η νέα μου ποιητική συλλογή ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Εκεί βρέθηκαν οι αρχές του τόπου, παλιοί συμμαθητές & εκπαιδευτικοί που με είχαν μαθητή σε διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες καθώς και φίλοι του βιβλιοπωλείου μας. Πραγματικά η συγκίνηση ήταν τόσο μεγάλη που στο τέλος της εκδήλωσης δε μπόρεσα να αρθρώσω κουβέντα παρά μόνο κάλεσα στη σκηνή την οικογένειά μου κι έκανα μια βαθιά υπόκλιση στο αναγνωστικό κοινό. Πρωτόγνωρα πράγματα για παρουσίαση ποιητικής συλλογής!

Πότε καταλαβαίνεις ότι ένα ποίημα έχει «τελειώσει»; Είναι θέμα φόρμας, συναισθήματος ή απλώς σιωπής;

Μμμμ… από τις πιο ωραίες ερωτήσεις που μου έχουν θέσει. Νομίζω είναι αρκετά υποκειμενικός ο χειρισμός ενός ποιήματος. Σε μένα είναι θέμα συναισθήματος που συνοδεύεται συνήθως από σιωπές στην ατμόσφαιρα κι όχι θέμα φόρμας. Η κατανόηση ενός ποιήματος ακόμη και από τον δημιουργό του είναι επίπονη διαδικασία και πολλές φορές χρονοβόρα. Το τέλος ενός ποιήματος μπορεί να είναι η αρχή πολλών άλλων ποιημάτων ή να σου χαρίσει έναν υπέροχο τίτλο ή απλά να σε κάνει να νιώσεις απογυμνωμένος μπροστά στην αλήθεια σου…

Τι θα ήθελες να μείνει στον αναγνώστη αφού κλείσει το βιβλίο, όχι απαραίτητα ως σκέψη, αλλά κυρίως ως αίσθηση;

Να μείνει με μια γεύση ψυχικής ανάτασης και αισιοδοξίας. Αν και τα ποιήματα μου με την πρώτη ανάγνωση δείχνουν απαισιόδοξα νομίζω πως στο τέλος ο αναγνώστης οφείλει να σκεφτεί πως έτσι είναι η ζωή και πως αξίζει μα έτσι μα αλλιώς να συνεχίζουμε. Πιστεύω πως τα ποιήματα μου κατά βάθος κρύβουν πολύ φως μέσα τους και αγάπη για τη ζωή…