Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Ευβοεύς την καταγωγή, γεννήθηκε το 1956 στην Αθήνα. Εργάστηκε ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ με διευθυντές τον Μάνο Χατζιδάκι (1978 - 1981) και τον Δημήτρη Παπαδημητρίου (2003 - 2013). Στο μεσοδιάστημα δημοσιογραφούσε ως συντάκτης των περιοδικών του Άρη Τερζόπουλου. Στίχους του έχουν μελοποιήσει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και ο Σταμάτης Κραουνάκης. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του, «Η τρυφερότητα των άκρων», κυκλοφόρησε το 2016. «Οι δεξιόχειρες της μοναξιάς» ήταν η δεύτερη ποιητική συλλογή (2020). Ακολούθησε το πεζό «Πρόσωπα και Σκιές», ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό (2021) και τον περασμένο Ιανουάριο (2025), η «τολμηρή» συνέχειά του με τον τίτλο «Ο νοσταλγός». Από τις εκδόσεις «Οδός Πανός» του Γιώργου Χρονά έχουν εκδοθεί και τα τέσσερα.

Ραδιοφωνικός παραγωγός, αρθρογράφος, συντάκτης περιοδικών, στιχουργός, ποιητής. Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Δεν είναι «ρόλοι», παρά μόνον τίτλοι και τίποτ΄ άλλο... Και κανένας δεν με αντιπροσωπεύει! Αν διάλεγα, ντε και σώνει έναν για να προσθέσω δίπλα στ’ όνομά μου, αυτός θα ήταν ο τίτλος του γραφιά.

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Προσωπικά, δεν με βαραίνουν οι αφηγήσεις ή τα βιβλία που διάβασα, αντίθετα με βοηθάνε να στέκομαι όρθιος. Ίσως τα πρόσωπα που πέρασαν και χάθηκαν, πρόσωπα αγαπημένα, έχουν το μεγαλύτερο βάρος. Κα αν μιλάμε για κάποιο ισόβιο «φορτίο», δεν είναι άλλο από την παιδική ηλικία με τα σκοτάδια της!...

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Μιλάω ανοιχτά, πιο ανοιχτά δεν γίνεται, φωνάζω σχεδόν! Ακόμη και οι περισσότεροι στίχοι μου είναι «σωματικοί» και καθόλου νεφελώδεις ή υπερβατικοί. Η ποίηση διασώζει προσωπικές στιγμές λατρευτικές, σίγουρα πανανθρώπινες, όπως είναι ο έρωτας, ο πόνος, η εγκατάλειψη. Μεταπλάθει τον πόθο, την ανάγκη του άλλου για φιλί ή για χάδι, απαλύνει κάπως το γυαλόχαρτο της ζωής.

Και το γύρω περιβάλλον σας, το στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Είναι το μόνο ερέθισμα και συχνά στην καταπακτή των βιωμάτων μου καταφεύγω, από εκεί αντλώ. Παραμένει το πλέον σίγουρο απόθεμα, το πολυτιμότερο, η μοναδική περιουσία μου. Άλλωστε στις ανθρώπινες σχέσεις έδωσα βάρος, αυτό μ΄ ενδιέφερε ανέκαθεν, τίποτ΄ άλλο...

Αγαπημένο σας άκουσμα (ιστορία – τραγούδι ή φράση);

«Έκαψα την καλύβα μου να μη με τρών΄ οι ψύλλοι»

Αγαπημένη σας εικόνα;

Η μητέρα να τακτοποιεί τα σκεπάσματα γύρω μου πριν κοιμηθώ και να σκύβει, τέλος να με φιλήσει για καληνύχτα. Και η πρώτη, όταν βρέφος ή λίγο μεγαλύτερος, είδα το μαραφέτι του πατέρα μου να ξεπροβάλλει από την σχισμή του εσώρουχου μέσα στο σύθαμπο ενός ζεστού καλοκαιρινού πρωινού!

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Που να ξέρω; Υποθέτω το φιλί της ζωής!...

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ, τι θα ήταν αυτό;

Ο έρωτας με την ευρεία έννοια. Κυρίως, όμως με την στενή έννοια του όρου!

Αγαπημένο σας όνομα, λουλούδι, γεύση ή μυρωδιά;

Σταυρούλα, τό όνομα της μητέρας. Γαρδένια διπλή, φρεσκοανθισμένη. Τηγανιτές μελιτζάνες με σάλτσα φρέσκιας ντομάτας. Η μυρωδιά του βασιλικού και του δυόσμου. 

Ένας κακός εφιάλτης;

Βρίσκομαι μέρα μεσημέρι γυμνός στην Πανεπιστημίου, νοιώθω αμήχανος και όλος αγωνία. Οι διαβάτες δεν με προσέχουν, προσπερνούν αδιάφοροι, πλην όμως εγώ αισθάνομαι άσχημα και σκέφτομαι με τι τρόπο θα καλυφθώ.

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Να παραμείνω ζωντανός, όσο γίνεται περισσότερο κι εφόσον περνάει από το χέρι μου, βεβαίως. Και να ΄χω σώας τας φρένας, κάτι πολύ σημαντικό. Ως γνωστόν, ο Θεός γελάει κάτω από τα μουστάκια του, όταν κάνουμε σχέδια ή βάζουμε στόχους!

Σας δίνω τις εξής πέντε λέξεις: Ποδήλατο, αέρας, ζάλη, κορμί, φωνή και σας ζητώ να γράψετε ένα μικροδιήγημα που θα έχει έκταση 43 λέξεις ακριβώς. 

Έφτασε με το κορμί του γυμνό από την μέση και πάνω. Άφησε στην άκρη του δρόμου το ποδήλατο και πλησίασε. Προσπάθησα κάτι να πω, αλλά η φωνή μου πνίγηκε, αισθανόμουν μια ελαφριά ζάλη. Ένας τρελός αέρας έπαιρνε την άμμο και την στροβίλιζε παντού.