Γράφει: Δημήτρης Σακισλίδης

Ο Γεώργιος Παλαιστής γεννήθηκε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης και ζει στην Βέροια. Έχει τελειώσει Ι.Ε.Κ Πληροφορικής στην Βέροια, Α.Τ.Ε.Ι Πληροφορικής Δυτικής Μακεδονίας-Γρεβενών και ΤΔΑ Κομοτηνής. Έχουν εκδοθεί εξήντα έξι διηγήματα του, από τους εκδοτικούς οίκους Ιανός, Έαρ, Πηγή, Παρέμβαση, Ηλιαχτίδα, Πνοές Λόγου και Τέχνης, Αρχύτας, Κέφαλος, Bookstagram, το περιοδικό Storywits, το περιοδικό Literary Loom και το λογοτεχνικό site Λόγω Τιμής. Έχει λάβει επαίνους και τιμητικές διακρίσεις, από τους Πνευματικούς Ορίζοντες Λεμεσού, τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδος (Ε.Π.Ο.Κ.), τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, τον Σύνδεσμο Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και τα Ελληνικά Εκπαιδευτήρια. Στον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται με το διάβασμα, τον αθλητισμό και την πεζοπορία.

Βραβεία / Διακρίσεις

• Γ’ Βραβείο παραμυθιού ενηλίκων – «Κάτω από την σκιά του Ολύμπου της Βιθυνίας» (Μάιος, 2024)
• Αριστείο – «Μέσα από τις φλόγες ανθίζει η Ελπίδα» (Ιούνιος, 2024)
• Τιμητική διάκριση – «Διέξοδος από το αδιέξοδο» (Σεπτέμβριος, 2024)
• Τιμητικός έπαινος (Οκτώβριος, 2024)
• Β’ Έπαινος – «Πλέοντας κάτω από τα νερά του Ιονίου Πελάγους» (Νοέμβριος, 2024)
• Αριστείο (Δεκέμβριος, 2024)
• Τιμητικός έπαινος (Δεκέμβριος, 2024)
• Βραβείο φιλίας και αλληλεγγύης ενάντια σε κάθε μορφή βίας (Δεκέμβριος, 2024)
• Γ’ Βραβείο – «Αγναντεύοντας το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης με ελπίδα» (Απρίλιος, 2025)
• Τιμητικός έπαινος (Ιούνιος, 2025)
• Αριστείο – «Στην Καλντέρα της Σαντορίνης καθώς ο ήλιος δύει» (Ιούνιος, 2025)
• Α’ Βραβείο – «Στις Πύλες της Αντιόχειας» (Ιούνιος, 2025)
• Έπαινος – «Αμείλικτη Δικαιοσύνη» (Ιούνιος, 2025)
• Έπαινος – «Πλέοντας πέρα από τις Ηράκλειες στήλες, ενώ ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται» (Ιούνιος, 2025)
• Έπαινος (Αύγουστος, 2025)
• Τιμητική διάκριση – «Ένα Διαφορετικό Πάσχα» (Σεπτέμβριος, 2025)
• Τιμητικός έπαινος (Οκτώβριος, 2025)
• Έπαινος – «Ταξιδεύοντας με τον σταυραετό του Μάχαιρα» (Οκτώβριος, 2025)

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Δεκατρείς ιστορίες. Δεκαπέντε γυναίκες. Δεκατρία ταξίδια ψυχής σε τόπους γνώριμους και, ταυτόχρονα, βαθιά συμβολικούς. Από τη Θεσσαλονίκη έως τη Σαντορίνη, από τα Χανιά έως τη Δράμα, οι ηρωίδες βαδίζουν σε δρόμους εξωτερικούς και εσωτερικούς. Άλλοτε αναζητούν, άλλοτε λυτρώνονται, άλλοτε στέκονται στο χείλος της απώλειας και άλλοτε γεννιούνται ξανά μέσα από τις στάχτες τους.
Πράξεις καλοσύνης και αγάπης, στιγμές αναγέννησης και απελευθέρωσης, μαθήματα ζωής σε βουνά και σιωπές, ηλιοβασιλέματα γεμάτα ελπίδα, γενέθλια που αλλάζουν την πορεία της μοίρας, σωτηρίες που έρχονται όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Κάθε τόπος γίνεται σκηνή μιας προσωπικής μάχης, κάθε ιστορία μια κατάθεση ψυχής για την επιβίωση, τον έρωτα, την απώλεια, την πίστη στον άνθρωπο.
Ένα βιβλίο για τις γυναίκες που αντέχουν, που πέφτουν και σηκώνονται, που χάνουν και ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους. Ένα μωσαϊκό συναισθημάτων και ζωής, γραμμένο πάνω στον χάρτη της Ελλάδας και στην καρδιά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Το βιβλίο σας «15 Γυναίκες, 13 Ιστορίες» συνδυάζει το ταξίδι με την εσωτερική διαδρομή. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να αφηγηθείτε ιστορίες μέσα από γυναικείες φωνές και όχι από μια ενιαία αφήγηση;

Η ανάγκη να αποτυπώσω πολλές διαφορετικές ιστορίες και ξεχωριστούς γυναικείους χαρακτήρες, σε ένα ενιαίο συλλογικό τόμο. Όπως και η δυνατότητα να παρουσιάσω, πως τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας και οι ανίατες ασθένειες μπορούν να επισκεφτούν κάθε κοινωνικό στρώμα της κοινωνίας μας.

Οι ηρωίδες σας κινούνται ανάμεσα σε διαφορετικούς τόπους της Ελλάδας. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο χώρος στη διαμόρφωση της ιστορίας; Είναι απλώς σκηνικό ή λειτουργεί ως καθρέφτης της ψυχικής τους κατάστασης;

Ο κάθε τόπος της Ελλάδας έχει τις δικές του παραδόσεις και τα δικά του μοναδικά μνημεία. Η κάθε τοποθεσία μιας πόλης, σημαίνει κάτι διαφορετικό για τις ηρωίδες μας. Ένας λόφος ενδέχεται να είναι το μέρος του πρώτου ραντεβού της, μια πλατεία μπορεί να είναι η τελευταία φορά που περπάτησε μαζί με την μητέρα ή τον πατέρα της και μια παιδική χαρά, η τελευταία χαρούμενη ανάμνηση της κόρης της.

Στο βιβλίο συναντάμε γυναίκες που βρίσκονται συχνά σε οριακές στιγμές. Σας ενδιαφέρει περισσότερο η πτώση ή η στιγμή που αποφασίζουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους;

Προσπαθώ να περιγράψω την διαδρομή μέχρι την πτώση και την επακόλουθη ανύψωση της ηρωίδας, που δεν το βάζει κάτω και προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις αντίξοες συνθήκες της ζωής. Αυτό που θέλω να συνειδητοποιήσει ο αναγνώστης είναι πως τις περισσότερες φορές, οι ηρωίδες δεν έχουν επιλογή. Το συγγενικό τους πρόσωπο αρρωσταίνει ή ο σύντροφός τους, σηκώνει το χέρι του εναντίον τους και αναγκάζονται να το αντιμετωπίσουν. Είτε την ανίατη ασθένεια είτε την ενδοοικογενειακή βία. Βήμα βήμα κάθε μέρα.

Οι ιστορίες επίσης θεωρώ πως έχουν έναν έντονα εξομολογητικό χαρακτήρα. Πώς δουλέψατε αυτή τη φωνή; Υπάρχει κάτι βιωματικό πίσω από αυτές ή πρόκειται περισσότερο για μια παρατηρητική, σχεδόν «συλλεκτική» γραφή;

Η αλήθεια είναι πως τον Σεπτέμβριο του 2006, ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο της ουροδόχου κύστης. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, όπως το να τον μεταφέρω σε ημιαναίσθητη κατάσταση στα επείγοντα του νοσοκομείου Βέροιας και να χρειαστεί να υπογράψω εγώ για να κάνει αιμοκάθαρση, ώστε να του σώσουν την ζωή.   Εκείνη την περίοδο ήμουν τεταρτοετής φοιτητής στο ΤΕΙ Πληροφορικής και λόγω αγροτικής οικογένειας, δυσκολευτήκαμε να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές απαιτήσεις της ανίατης νόσου, πουλώντας οικόπεδα και αγροτεμάχια. Και εγώ και η μητέρα μου, γίναμε οι φροντιστές του πατέρα μου. Σε μερικές από τις ιστορίες του βιβλίου, προσπαθώ να αποτυπώσω την καθημερινότητα αυτών των γυναικών, που έχουν να φροντίσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, που πάσχουν από κάποια ανίατη ασθένεια, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να ισορροπούν ανάμεσα στις απαιτήσεις της εργασίας τους αλλά και της καθημερινότητας. 

Από το 2006 μέχρι και το 2020 που απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών ο πατέρας μου, διήλθα εκατοντάδες φορές το κατώφλι του Νοσοκομείου της Βέροιας και είδα από κοντά τον ανθρώπινο πόνο αλλά και τις υπεράνθρωπες πολλές φορές προσπάθειες, των ιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού. Προσπαθώ να περιγράψω μέσα από τα βιβλία και τα διηγήματα μου, ένα μικρό κομμάτι του βιώματος μου.  

Απλές στιγμές όπως ένα ηλιοβασίλεμα, μια συνάντηση, ένα γεγονός φαίνεται να αλλάζουν τα πάντα. Πόσο συνειδητή ήταν αυτή η επιλογή να δώσετε βάρος στο απλό που τελικά γίνεται καθοριστικό;

Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, μας έχουνε κάνει να τρέχουμε συνεχώς και να μην ζούμε πραγματικά. Για αυτόν τον λόγο στο βιβλίο μου, ένα ηλιοβασίλεμα ή μια τυχαία συνάντηση, είναι ένα κομβικό σημείο της ιστορίας. Σηματοδοτεί την συνειδητοποίηση της ανθρώπινης θνητότητας ή την εξύψωση της ηρωίδας μας.

Ο τίτλος «15 Γυναίκες, 13 Ιστορίες» δημιουργεί μια μικρή ασυμμετρία. Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη σχέση αριθμών;

Για να είμαι ειλικρινής, ευελπιστώ ένας πιασάρικος τίτλος, που θα εξάψει την περιέργεια των αναγνωστριών.

Αν αυτές οι 15 γυναίκες μπορούσαν να συναντηθούν κάπου, τι πιστεύετε πως θα έλεγαν μεταξύ τους;

Θα αντάλλασσαν τις ιστορίες τους και θα συνειδητοποιούσαν πως υπάρχουν και άλλες γυναίκες που πάλεψαν και βγήκαν νικήτριες, στον στίβο της ζωής.

Αν έπρεπε να συνοψίσετε το βιβλίο όχι με την πλοκή, αλλά με ένα συναίσθημα που θέλετε να μείνει στον αναγνώστη, ποιο θα ήταν αυτό;

Το ότι ανεξάρτητα από τις δυσκολίες της ζωής, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε και να χάνουμε το χαμόγελο μας, καθώς πάντα υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ.