Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1960. Είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει εργαστεί επί σειρά ετών στην τηλεόραση και τώρα συνεργάζεται με το Μουσείο Σχολικής και Εκπαίδευσης.

Γράφει στο διαδίκτυο, σε εφημερίδες και περιοδικά κυρίως για θέματα βιβλίου και πολιτισμού.

Υλοποιεί εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά και ενηλίκους.

Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος/ παρουσιαστής σε μια σειρά ντοκιμαντέρ κυρίως για ιστορικά θέματα.

Έχει γράψει παραμύθια, βιβλία για ενηλίκους και μια σειρά βιβλίων για γονείς. 

Τα τελευταία χρόνια γράφει αστυνομικές ιστορίες για παιδιά και εφήβους. 

Βιβλία του έχουν βρεθεί στη βραχεία λίστα των βραβείων του «Αναγνώστη» και του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ 2024 και στη Χρυσή Λίστα του ELNIPLEX.COM, ενώ ο «Κώδικας της Λέρου» έλαβε το Πανδωδεκανησιακό βραβείο.

Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ), της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (IFJ),  του PEN Greece, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.)  

Περισσότερα για τον Κώστα Στοφόρο: 

paramithokouzina blogspot 

stoforos blogspot 

Δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός, αρθρογράφος, συγγραφέας: Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Θα έλεγα πως συνυπάρχουν αρμονικά κι είναι κατά κάποιον τρόπο «συγκοινωνούντα δοχεία». Χωρίς την πολυετή δημοσιογραφική μου δουλειά δεν θα είχα γράψει τα βιβλία που έγραψα. Ωστόσο την εποχή που εργαζόμουν ως αρχισυντάκτης σε τηλεοπτικές εκπομπές, η πίεση και ο φόρτος εργασία με είχαν απομακρύνει από το γράψιμο. Πέρασε μια δεκαετία ώστε να βγει αρχικά το βιβλίο μου για την Ίμβρο και ακόμη αργότερα η σειρά με τον τίτλος «Το ημερολόγιο ενός πατέρα»…

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Η οικογενειακή ιστορία, τόσο από τη μεριά του πατέρα, όσο και από της μητέρας μου. Συχνά μοιάζει σαν παραμύθι αλλά ώρες -ώρες γινόταν κι εφιάλτης. Χωρίς αυτή την ιστορία θα ήμουν άλλος.

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Νομίζω περνάει μέσα σε όλα μου τα βιβλία. Άλλωστε δυο από αυτά βασίζονται σε ντοκουμέντα οικογενειακά: «Του νεκρού αδερφού -41 γράμματα από το μέτωπο του Εμφυλίου», με γράμματα του θείου μου, αδερφού του πατέρα μου, του οποίου φέρω το όνομα  και «Πολύ αργά για το Αϊδίνι», το οποίο βασίζεται σε αυτοβιογραφικό κείμενο που άφησε ο παππούς μου -από τη μεριά της μητέρας μου- Κωνσταντίνος Ταρλατζής…

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Χάρη στους γονείς μου αγάπησα το διάβασμα. Όταν ήμουν μικρός η μητέρα μου αυτοσχεδίαζε για μένα και έπλαθε ιστορίες και παραμύθια εμπνευσμένα από ανθρώπους που γνώριζε. Μεγάλος πια, χάρη στα παιδιά μου, δημιουργώντας με τη σειρά μου ιστορίες, κατέληξα να τις κάνω και βιβλία…

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία- τραγούδι-φράση)

Ιστορία: Το «Δυο χρόνια διακοπές» του Ιουλίου Βερν.

Τραγούδι: «Μια πόλη μαγική» του Μάνου Χατζιδάκι

Φράση: «Ας γίνουμε ρεαλιστές ζητώντας το αδύνατο» (σύνθημα του Μάη του ’68)

Αγαπημένη εικόνα;

Ο ήλιος που χάνεται στη θάλασσα, ηλιοβασίλεμα στο Καρλόβασι της Σάμου.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Η θάλασσα!

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Το καλό φαγητό.

Αγαπημένο: ΄Ονομα, Λουλούδι, Γεύση, Μυρωδιά;

-Μαρίνα

-Ανεμώνα

-Ανθοί κολοκυθιού γεμιστοί με ρύζι

-Η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου λεμονιού

Ενας κακός εφιάλτης;

Να μείνει η κατάσταση στη χώρα μας όπως είναι σήμερα (ή και να συνεχίσει να χειροτερεύει)

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Δεν έχω βάλει κάποιον συγκεκριμένο στόχο. Ελπίζω να είναι καλά η οικογένειά μου, να είμαστε όλοι υγιείς και θα βρούμε τους δρόμους. Θα ήθελα να συνεχίσω να γράφω και να συναντιέμαι με τους μικρούς και νεαρούς αναγνώστες μου. Και τέλος να κάνω τα ταξίδια που ονειρεύομαι.

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις(κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): κύμα, μελάνη, ζωή, φως και σκοτάδι

Μαύρο το νερό, λες κι έπεσε σκούρα μελάνη. Ήταν όμως ο λασπώδης βυθός. Το κύμα ερχόταν κι έφευγε παλεύοντας ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Η θάλασσα τραβήχτηκε, η ζωή αποκαλύφθηκε. Αστερίες, κοχύλια, καβούρια. Τα κυνηγούσαμε στις λωρίδες της άμμου. Ένα μακρινό καλοκαίρι.

Σας ευχαριστώ