Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Ο Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη, στον Έβρο, το από γονείς πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και ραδιόφωνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981 και το 1982 ξεκίνησε να γράφει τα «Σαββατιάτικα» στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Έγραψε αρκετά σατιρικά κείμενα και θεατρικά έργα από τα οποία τα περισσότερα παρουσιάστηκαν στο ελληνικό θέατρο. Ακόμη ασχολήθηκε και με το παιδικό θέατρο, καθώς επίσης έγραψε και εικονογράφησε παιδικά βιβλία. Το 2012 δέχθηκε έντονη κριτική για τις θέσεις του όπως δημοσιεύτηκαν από αρθρογραφία του. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

Δημοσιογράφος, εικονογράφος, μυθιστοριογράφος … Ποιος από αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Η «δημοσιογραφία» μου έγινε «χρονογράφημα» στην «Ελευθεροτυπία» από το 1982 μέχρι το κλείσιμό της. Παράλληλα εικονογραφούσα, ζωγράφιζα κι έγραφα βιβλία και θέατρο, το οποίο εγκατέλειψα συνειδητά το 1989. Γράφοντας βιβλία φυσικά έχω μια, ας πούμε, εικαστική ματιά, ενώ το όποιο δημοσιογραφικό μου «ένστικτο» μου βγήκε αναγκαστικά στο τελευταίο μου βιβλίο «Μαρινέλλα, οι νύχτες που γίναν μεσημέρια» αφού πρόκειται για μια υβριδική βιογραφία της μεγάλης τραγουδίστριας.

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Κυρίως η εφηβική δύσκολη περίοδος που προσπαθούσα να επιζήσω σε ένα κυριολεκτικά υπαρξιακό χάος. Και βέβαια η δίψα για μάθηση και πληροφόρηση σε εποχές ανέφικτες για κάτι τέτοιο. Ωστόσο, κάτι έγινε…

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Βρήκα τον τρόπο να γίνω θερμός θεατής του εαυτού μου, κάτι που με τρομάζει αλλά παράλληλα με βοηθά να αυτοαναιρούμαι δημιουργικά.

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Υπήρξα μεγάλος κατάσκοπος των μικρών πραγμάτων βάζοντας στοίχημα με τον εαυτόν μου να τα μεγεθύνω. Εξάλλου ανέκαθεν πίστευα ότι βλέπω σαν γάτα.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία-τραγούδι-φράση);

Κατά καιρούς απόλυτα δοσμένος σε επιλεγμένες μουσικές φράσεις του Μάνου Χατζιδάκι, του Νίνο Ρότα, του Προκόφιεφ, του Άλεξ Νορθ και άλλων… συναφών.

Αγαπημένη εικόνα;

Τα χειμωνιάτικα τοπία σε ασπρόμαυρες αποχρώσεις.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Δεν απαντώ γιατί με οξυγόνο ή χωρίς δε με ξετρελαίνει η ζωή…

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Η καθημερινή μου ρουτίνα χωρίς να σημαίνει ότι είμαι υπερβολικά εμμονικός. Θα έλεγα ότι τελικά είμαι ευπροσάρμοστο άτομο.

Αγαπημένο: Λουλούδι, Γεύση, Μυρωδιά;

Αγαπώ τις παιώνιες. Έχω καλή όσφρηση. Γενικά μου αρέσουν οι μυρωδιές της κουζίνας.

Ένας κακός εφιάλτης;

Η τεχνολογία, οι εφευρέτες και ο τουρισμός.

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Να εκπαιδευτώ στην προσαρμογή μου στο γήρας.

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις (θα προτιμούσα αυτοβιογραφικό): παιδί, φως, τρέλα, σύννεφο και φίδι

Ένα παιδί φοβόταν
το φίδι του σπιτιού αν
και συγκάτοικοι, γι’ αυτό
κοιμόταν πάντα με το φως
ανοιχτό.
Κάποτε το φίδι ξέχασε
ότι είναι οικόσιτο και
πιστεύοντας ότι είναι κροταλίας
σφύριξε σε ρυθμό μάμπο.
Το παιδί τρελό από φόβο
έγινε σύννεφο και γλύτωσε.

Σας ευχαριστώ.