Γράφει: Πόπη Ξοφάκη

Ολόκληρο το φωτορεπορτάζ σε άλμπουμ τού Facebook.
Το βιβλίο «Κρυφές ανάσες».
Η συγγραφέας Κατερίνα Σωπύλη.
Οι εκδόσεις Όστρια.

Ο μουσικοσυνθέτης Νάσος Κονίτσας υπόγραψε τη σκηνοθεσία της παρουσίασης της συγγραφέως Κατερίνας Σωπύλη και του έργου της, στο χώρο εκδηλώσεων των εκδόσεων Όστρια.

Γνωστοί δημιουργοί μίλησαν για τη συγγραφέα ως άνθρωπο αλλά και για το συγγραφικό της έργο, ακούστηκαν μουσικές που ο συνθέτης εμπνεύστηκε από τα έργα της και έπαιξε και τραγούδησε ο ίδιος, με τη συνοδεία τού Γιώργου Κοκκινέλη στο μπουζούκι.

Για τη συγγραφέα και τη δουλειά της μίλησαν οι:

• Μάριος Καρακατσάνης, συγγραφέας
• Γιώτα Παπαδημακοπούλου, συγγραφέας
• Κάκια Ξύδη, συγγραφέας

Έπαιξαν οι μουσικοί:

• Νάσος Κονίτσας, τραγούδι και κιθάρα
• Γιώργος Κοκκινέλης, μπουζούκι

Αφηγητής ήταν ο συγγραφέας Χρήστος Αναστασόπουλος ενώ το συντονισμό τής βραδιάς είχε η αναγνώστρια Φιλιώ Μπαφαλούκα.

Η ηθοποιός Ανδριάνα Ρωμανού απογείωσε την παράσταση υποδυόμενη σε ένα μονόπρακτο έκπληξη, την Πότα, ηρωίδα από το μυθιστόρημα «Κρυφές ανάσες», της Κατερίνας Σωπύλη.

«Απόψε έχουμε πάρει όλοι εισιτήρια για ένα μαγικό ταξίδι», είπε η συντονίστρια της παρουσίασης κα Μπαφαλούκα, βάζοντας τους παρευρισκόμενους στο κλίμα του βιβλίου, «Σ' ένα ταξίδι με ξεχωριστούς συνταξιδιώτες και συνεπιβάτες, με επίσης ξεχωριστούς ήρωες. Θα τους γνωρίσουμε, θα καθίσουμε μαζί τους στο σαλόνι, θα μιλήσουμε, θα αφουγκραστούμε τις κρυφές ανάσες τους. Αλλά ένα ταξίδι χωρίς οδηγό, ξεναγούς και φυσικά μουσική δεν γίνεται! Ξεκινάμε λοιπόν, Καλό Ταξίδι!».

Σαν καλός οδηγός ο Χρήστος Αναστασόπουλος πήρε τον λόγο, «Μαζευτήκαμε όλοι εδώ για την υπέροχη κυρία που ακούει στο όνομα, Κατερίνα Σωπύλη. Θα γνωρίσουμε το έργο της αλλά και τον "άνθρωπο" Κατερίνα». Ο κος Αναστασόπουλος ξεκίνησε τη ξενάγησή του μ' ένα περιεκτικό βιογραφικό της συγγραφέως και σχολίασε, «Ξεκίνησε να δημιουργεί χαρακτήρες από μικρή ηλικία, αρχικά πάνω στο παιχνίδι και μετά αποτυπώνοντάς τους στο χαρτί».

Ο Νάσος Κονίτσας, μουσικοσυνθέτης, τραγουδιστής και σκηνοθέτης της εκδήλωσης, ερμήνευσε τραγούδια τους στίχους των οποίων εμπνεύστηκε από τα βιβλία της συγγραφέως και μελοποίησε ο ίδιος. Μ' ένα ιδιαίτερο τρόπο ερμήνευσε το πρώτο τραγούδι με τίτλο, «Όνειρο δίχως ουρανό».

Ο Χρήστος Αναστασόπουλος συνέχισε την ξενάγηση κάνοντας μία αναδρομή στο συγγραφικό έργο της Κατερίνας Σωπύλη, εναλλάξ με το Νάσο Κονίτσα ο οποίος ερμήνευε τις μουσικές του, κερδίζοντας κάθε φορά, και δικαίως, το χειροκρότημα του κοινού. «Η πυξίδα της αλήθειας» και «Στα μονοπάτια της καρδιάς», ήταν τα επόμενα.

Ο αφηγητής έδωσε το λόγο στη συγγραφέα Κάκια Ξύδη να μιλήσει για το βιβλίο, «Στα μονοπάτια της καρδιάς», το τρίτο βιβλίο της Κατερίνας Σωπύλη.

«Τη Κατερίνα τη γνώρισα μέσω κοινών γνωστών αρχικά και αργότερα μέσω της σελίδας μίας ομάδας φιλαναγνωσίας. Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση πόσο χρόνο ξόδευε για να βοηθάει τους νέους συγγραφείς. Αργότερα κατάλαβα γιατί το έκανε. Είχε μέσα της και εκείνη το "σαράκι" της συγγραφής. Κάποια στιγμή αναγκάστηκε και μας το αποκάλυψε πολύ δειλά, ότι της άρεσε να γράφει. Ξεκίνησε να γράφει λοιπόν, έχει πάρει φόρα και δεν σταματάει με τίποτα», είπε η κα Ξύδη χαριτολογώντας και συνέχισε, «Έρχεται όλο και πιο κοντά στα κρυμμένα κομμάτια του εαυτού της. Μας δίνει, άλλοτε απλές καθημερινές ιστορίες άλλοτε πολύπλοκες και μακρινές. Πάντα όμως με μια ζωντανή γραφή, πραγματική και πολλές φορές ωμή. Δεν καλύπτεται πίσω από ωραίες λέξεις και περιγραφές ξεχνώντας την ουσία». H κα Ξύδη έκανε μια περιεκτική αναφορά στο προηγούμενο βιβλίο της συγγραφέως, «Στα μονοπάτια της καρδιάς», σκιαγραφώντας τους ήρωές του. Ολοκλήρωσε την ομιλία της με μία ευχή, «Εύχομαι στην Κατερίνα να κάνει πραγματικότητα τα δικά της όνειρα και να αφιερώσει τη ζωή της εκεί που πραγματικά θέλει».

Ο Νάσος Κονίτσας, ως άλλος «Αντώνης Βαρδής», ερμήνευσε το τραγούδι που έγραψε για το βιβλίο της Κατερίνας Σωπύλη, «Κρυφές ανάσες», εισπράττοντας πάλι το ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

«Έτσι, το 2015 εκδίδει το βιβλίο "Κρυφές ανάσες" στο οποίο μας εξιστορεί...», προσπάθησε ο Χρήστος Αναστασόπουλος να αναφερθεί στο νέο βιβλίο της συγγραφέως συνεχίζοντας την αναδρομή στο συγγραφικό έργο της Κατερίνας Σωπύλη, αλλά τον διέκοψε μία γυναικεία φωνή από το βάθος της αίθουσας, «ΑΣΤΟ! Καλύτερα να τα πω εγώ...». Ήταν η Πότα Πετράκου, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου η οποία μέσω της ηθοποιού Ανδριάνας Ρωμανού, μας εξιστόρησε τη ζωή της, μία ακόμα χαμένη ζωή λόγω των στερεοτύπων και αγκυλώσεων της εποχής.

«Μεγάλωσα στο Πετροβούνι της Μάνης. Μεγάλωσα! Ούτε που θυμάμαι πως μεγάλωσα! Το χωριό μου δεν το θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι η εκκλησία και αυτή όταν πήγαινα εκεί με τη Στεφανία, τη μάνα μου, την άμοιρη τη μάνα μου! ΠΩΣ ΜΕ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΣ ΜΑΝΑ; Δεν μ' έβλεπες; Με έφερες να μεγαλώσω μέσα σε τέσσερις τοίχους, μέσα σε έξι ψυχές όπου δεν υπήρχα για κανένα. Έξι; Όχι! Πέντε ήταν. Ο Ζαφείρης μου δεν ήταν σαν αυτούς! Για το Ζαφείρη μου υπήρχα. ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΖΑΦΕΙΡΗ; Αγαπημένε μου! Σου είπα ποτέ πόσο σε αγαπάω; Πόσο ανάγκη σε έχω αδελφέ μου; ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ! Για χρόνια μιλούσα με τη σκιά μου και φίλοι μου ήταν οι σταγόνες της βροχής. Έβλεπα τα παιδιά που περιδιάβαιναν το σοκάκι φορτωμένα με τις σάκες τους στην πλάτη! ΓΙΑΤΙ ΜΑΝΑ; ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΗ; Τα μόνα γράμματα που ξέρω μου τα έμαθε κρυφά ο Ζαφείρης μου. Η ζωή μου άδεια μέχρι που με έστειλαν σε αυτόν, σ' εκείνον το Στάμο. Με πήραν από τη μία φυλακή και με κλείσαν σε μια άλλη. Και μετά έγινε το κακό. Ίσως νάμαι εγώ η ίδια μα κατάρα. Ο Στάμος μου μ' έσωσε, με πήγε στο σπίτι του νύφη. 'Ομορφος γάμος! Όλοι οι καλεσμένοι έχουν να το λένε αλλά ήταν λίγοι, απ' το χωριό κανένας. ΜΕ ΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ; Γιατί είμαι κόρη, όχι παιδί! ΓΙΑΤΙ;».

Μια παγωμάρα επικράτησε για λίγο στην αίθουσα. Η ερμηνεία της Ανδριάνας Ρωμανού ήταν συγκλονιστική δίνοντας με περιεκτικό τρόπο το στίγμα της ιστορίας στο βιβλίο, «Γιατί είμαι κόρη, όχι παιδί!». Απολαύστε στο βίντεο που συνοδεύει το ρεπορτάζ, αυτήν αλλά και όλες τις στιγμές της παρουσίασης.

Περισσότερο από όλους φάνηκε να αποσυντονίστηκε ο αφηγητής της βραδιάς οποίος εμφανώς φορτισμένος συναισθηματικά έδωσε το λόγο «Στον ταλαντούχο φίλο της Κατερίνας, Μάριο Καρακατσάνη», όπως τον προσφώνησε.

Ο συγγραφέας Μάριος Καρακατσάνης μίλησε για τον άνθρωπο Κατερίνα Σωπύλη φωτογραφίζοντας τη ψυχή της. «Με την Κατερίνα είχα την χαρά να γνωριστώ μέσα από την πρώτη μας εκδοτική οικογένεια όπου και οι δύο κάναμε τα δειλά πρώτα βήματά μας», είπε και συνέχισε, «Οι άνθρωποι που μου τραβάνε τη προσοχή είναι λιγομίλητοι, αυτοί που μιλάνε μόνο όταν έχουν να πουν κάτι. Κυρίως δεν λένε φανφάρες και λόγια απλά και μόνο για να τα πουν. Η Κατερίνα είναι ακριβώς έτσι. Ο κύκλος μας μαστίζεται από ανθρώπους που λένε επαίνους και κομπλιμέντα απλά και μόνο για να τα έχουν καλά μαζί μας ή έστω για να μας έχουν εύκαιρους σε μια ώρα ανάγκης. Όχι όμως και η Κατερίνα. Προτιμά να παλέψει μόνη της, προτιμά να κάνει μια παρουσίαση μόνη της ή ακόμα και να μην την κάνει καθόλου, απ' το να έχει ανθρώπους δίπλα της που δεν εκτιμά εκείνη μέσα από την καρδιά της. Ποτέ δεν θα κακολογούσε, αν κάτι την ενοχλούσε θα στο έλεγε κατάμουτρα. Κι αυτό, όχι για να σε πικάρει αλλά για να βελτιώσει τη φιλία της μαζί σου. Αυτή είναι η Κατερίνα Σωπύλη. Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει την έννοια της διπλωματίας αλλά μονάχα το δρόμο της ειλικρίνειας. Το μόνο που θα μπορούσε να κρατήσει κρυφό θα ήταν μονάχα η δικιά της ανάσα. Κι αυτό γιατί μέσα από εκείνη αφήνει να πλανάται στον αέρα κάθε της καημός και κάθε της ανησυχία. Μέσα από τους ήρωές της μιλάει για όλα αυτά που την προβληματίζουν».

Κλείνοντας, ο κος Καρακατσάνης έκανε μια περιληπτική ανάλυση της ιστορίας του βιβλίου καταλήγοντας, «Έτσι λοιπόν, μέσα από το βιβλίο της "Κρυφές ανάσες" θα ζήσουμε μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή. Όχι όμως τη δική της αλλά τη δική μας ιστορία αφού το να είσαι γυναίκα σε κάποια χωριά είναι κατάρα ακόμα και σήμερα. Το βιβλίο της Κατερίνας δεν είναι μια ιστορία αγάπης από αυτές που έχουν κατακλύσει την ελληνική λογοτεχνία. Είναι μια ιστορία που όλοι μας έχουμε λίγο πολύ βιώσει κάποια στιγμή στη ζωή μας. Μέσα από τη γραφή της Κατερίνας θα βιώσουμε στιγμές μοναξιάς και απόγνωσης αφού εκεί που εμείς επιτρέπουμε να βάζουμε τη γνώμη του κόσμου, η καρδιά πάντα μένει μόνη, μέχρι ν' αφήσει τη δική της κρυφή ανάσα».

«Το ζεϊμπέκικο του Ζαφείρη» ήταν το επόμενο τραγούδι εμπνευσμένο από το βιβλίο της Κατερίνας Σωπύλη, το οποίο ερμήνευσε ο Νάσος Κονίτσας.

«Έχω πάθει σοκ από τα ταλαντούχα άτομα που είναι εδώ σήμερα όπως η κυρία στην οποία θα δώσω τώρα το λόγο», δήλωσε ο αφηγητής της εκδήλωσης και κάλεσε τη συγγραφέα Γιώτα Παπαδημακοπούλου.

«Όποιος έχει γνωρίσει την Κατερίνα έχει αισθανθεί φαντάζομαι το ίδιο με μένα». είπε παίρνοντας τη σκυτάλη η κα Παπαδημακοπούλου, «Είναι ένα χαρισματικό παιδί, πάρα πολύ ευαίσθητο και τρυφερό. Παρόλο που είναι συγκρατημένη, θα συμφωνήσω με τον Μάριο, δεν προσπαθεί να σε κεντρίσει με περιττά λόγια και κομπλιμέντα. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που τα βιβλία της δεν πραγματεύονται τόσο πολύ τον έρωτα. Θεωρώ ότι ασχολούνται περισσότερο με την αγάπη και το βαθύτερο νόημά της όπως και τρόπους έκφρασής της. Η αγάπη έχει πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Την ίδια στιγμή που μπορεί να σε εξιλεώσει και να σε οδηγήσει στην απόλυτη ολοκλήρωση μπορεί να σε οδηγήσει και στην ολοκληρωτική σου καταστροφή. Σ' ένα τέλος με πολλές προεκτάσεις και ακόμα περισσότερες συνέπειες, όχι μόνο για σένα τον ίδιο αλλά για τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου. Τέτοια ιστορία είναι και οι "Κρυφές ανάσες" της Κατερίνας μας».

Η κα Παπαδημακοπούλου σκιαγράφησε τους ήρωες της ιστορίας του βιβλίου σημειώνοντας, λόγω της κοινής της καταγωγής με τη συγγραφέα, «Έχουμε κοινές εικόνες και βιώματα. Μπορεί να έχουμε μεγαλώσει σε μια εποχή η οποία είναι διαφορετική από αυτή που περιγράφει στο βιβλίο της. Η Μάνη εκτός από ένας πολύ όμορφος τόπος είναι συνάμα και ένας πολύ σκληρός τόπος με σκληρούς ανθρώπους. Οι Μανιάτες δεν είναι κακοί άνθρωποι, ακριβώς το αντίθετο. Απλά μεγάλωσαν για γενιές ολόκληρες υπηρετώντας κάποια στεγανά που τους κληροδοτήθηκαν. Με το πέρασμα του χρόνου δεν μπόρεσαν να τα απαρνηθούν και να τα αποτινάξουν από πάνω τους... Στη Μάνη οι οικογένειες είναι κατ' εξοχήν μητριαρχικές. Οι Μανιάτισσες είναι πολύ σκληρές γυναίκες... Είναι εκείνες που κρατάνε το τιμόνι της οικογένειας... Είναι εκείνες που δίνουν τη κατεύθυνση των παιδιών τους... Καλλιεργούν συνειδήσεις και διαμορφώνουν προσωπικότητες» και χαριτολογώντας σχολίασε, «Θέλω να πιστεύω ότι εμείς δεν έχουμε γίνει τέτοιες γυναίκες».

Ολοκληρώνοντας σημείωσε ότι «Η Κατερίνα μας με αυτό το βιβλίο δεν αφηγείται απλά μια ιστορία αλλά αποτυπώνει την πραγματικότητα μιας ολόκληρης εποχής, μίας κοινωνίας την οποία δομεί και αποδομεί κατά τη διάρκεια της αφήγησής της. Το ίδιο κάνει και με τους ήρωές της, το εκτίμησα δεόντως στην ιστορία της γιατί δεν το παρατηρούμε συχνά αυτό στη σύγχρονη λογοτεχνία. Η γραφή της είναι μεστή, δοτική και διεισδυτική. Σε χτυπάει στο κόκκαλο. Δεν προσεγγίζει τους ήρωές της επιφανειακά αλλά τολμάει να μπει στις πιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού και της καρδιάς τους... Κρυφές ζωές που λαχταρούν για κρυφές ανάσες που θα τους επιτρέψουν να ζήσουν έστω και μια στιγμή ευτυχίας». Έκλεισε την ομιλία της με τη δική της ευχή, «Σου εύχομαι Κατερίνα μου καλοτάξιδο, να φτάσει εκεί ψηλά που αξίζει κι εσύ ποτέ να μην παίρνεις κρυφές ανάσες παρά μόνο φανερές και ανοιχτές».

Ο Χρήστος Αναστασόπουλος ευχαρίστησε τη συγγραφέα για την τιμή που του έκαναν να τον συμπεριλάβουν στους συντελεστές της παρουσίασης και της έδωσε το λόγο.

«Δεν έχω λόγια για να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι απόψε», είπε η συγγραφέας Κατερίνα Σωπύλη και συνέχισε, «Όταν αποφασίσαμε με το Γιάννη (σ.σ. τον εκδότη της Όστρια, Γιάννη Κοτσαφτόπουλο ) να βγάλουμε το βιβλίο, μου είπε, "Θέλω ο Κονίτσας να παρουσιάσει τη Σωπύλη". Ο Νάσος Κονίτσας λοιπόν άρχισε να καταστρώνει όλο αυτό που είδατε σήμερα. Είναι ολότελα δικό του. Εγώ δεν ασχολήθηκα καθόλου. Το μόνο που έκανα ήταν να γράψω το κείμενο της ηθοποιού μας Ανδριάνας Ρωμανού η οποία το απέδωσε εξαιρετικά και της αξίζει ένα τεράστιο χειροκρότημα».

«Τώρα που είδα την Πότα εδώ να ζωντανεύει ενθουσιάστηκα ακόμα περισσότερο, δεν περίμενα τέτοια εμπειρία. Ένιωθα τη συγκίνηση και τον πόνο όταν έγραφα αυτό το κείμενο το οποίο δεν υπάρχει στο βιβλίο, το διαμόρφωσα ειδικά για την παρουσίαση. Όλοι δούλεψαν και απογείωσαν αυτή τη παρουσίαση αλλά το ζωντάνεμα της "Πότα" ήταν το κάτι άλλο. Εύχομαι ν' αγαπήσετε το βιβλίο».

«Ευχαριστώ το Νάσο Κονίτσα, τον κο Κοκκινέλη, το Μάριο Καρακατσάνη, τη Φιλιώ Μπαφαλούκα η οποία ήταν η πρώτη μου αναγνώστρια και γι' αυτό τη προσκάλεσα σήμερα εδώ για να της πω με αυτό το τρόπο ένα μεγάλο "Ευχαριστώ" για την στήριξή της. Επίσης, τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου που όσο διάβαζε την ομιλία της με κοιτούσε, τον εξαίρετο φίλο Χρήστο Αναστασόπουλο, την Κάκια Ξύδη για τα καλά της λόγια και την ανταπόκρισή της στο κάλεσμά μου».

Τέλος, ευχαρίστησε όλους τους ομότεχνους που της έκαναν τη τιμή να παρευρίσκονται στη παρουσίασή της. «Εύχομαι να περάσατε καλά, να αγαπήσετε την "Πότα" μου και ίσως να την συγχωρέσετε».

Τον επίλογο έκανε η κα Μπαφαλούκα η οποία μίλησε ως εκπρόσωπος των αναγνωστών και απευθυνόμενη στη συγγραφέα είπε, «Θα πω ένα μεγάλο ευχαριστώ Κατερίνα για τις ηρωίδες που έπλασες, για τα ταξίδια που με πήγες. Είσαι μία ψυχή καθαρή και μέσα από τα βιβλία σου βλέπω ότι οι ήρωές σου αναζητούν το νόημα της ζωής. Κι αν καμιά φορά γίνονται θηρία είναι γιατί τους λείπει η αγάπη. Γιατί ουσιαστικά αυτό που μας κάνει ανθρώπους είναι η αγάπη. Νομίζω ότι τώρα πια φτάσαμε στο προορισμό μας, γνωρίσαμε τους ήρωές μας και το ταξίδι μας έχει τελειώσει.Ή μήπως όχι;».

«Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ, η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας, μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή, ψυχή μου εσύ ανάσα μου και αέρας...», ακούστηκε από το Νάσο Κονίτσα, αφιερωμένο στη συγγραφέα Κατερίνα Κονίτσα Σωπύλη!