Γράφει: Διονύσης Λεϊμονής

Η Λουίζα (Λίζη) Χανδακάρη (FB) γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Μουσικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε στην ιδιωτική εκπαίδευση για δεκαπέντε χρόνια καθώς και ως εμψυχώτρια εκπαιδευτικών, διαδραστικών και θεατρικών προγραμμάτων σε ιδιωτική εταιρεία. Τα τελευταία τρία χρόνια εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Από το 2019 έως το 2021 πραγματοποίησε στον διαδικτυακό σταθμό Syzefxi την εκπομπή «Παραμυθόλογα» με θέμα τα λαϊκά παραμύθια καθώς και άλλες δύο εκπομπές που αφορούσαν τα έντεχνα παραμύθια και το θέατρο.

Από το 2012 ασχολείται με τη συγγραφή παραμυθιών και ποιημάτων, καθώς επίσης και με την αφήγηση λαϊκών παραμυθιών. Έχει αφηγηθεί σε σχολεία και νηπιαγωγεία σε πολλές πόλεις της Ελλάδας και έχει συμμετάσχει σε φεστιβάλ ποίησης και αφήγησης στην Αθήνα και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Το 2016 έκδωσε την ποιητική συλλογή «Σημειώσεις για τη Λεωφόρο Συγγρού» και το 2017 τη συλλογή παραμυθιών «Όνειρα Παραμύθια». Τον Ιούλιο του 2019 συμμετείχε στη συλλογή λαϊκών παραμυθιών «Παραμύθια με σοφούς τρελούς» των εκδόσεων Απόπειρα και τον Ιούλιο του 2020 από τις ίδιες εκδόσεις στη συλλογή «Μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις σαν παραμύθια». Ποιήματά της έχουν απαγγελθεί σε διαδικτυακούς σταθμούς και στην ΕΡΑ 5.

Μουσικός, εμψυχώτρια δράσεων, ραδιοφωνική παραγωγός, συγγραφέας παιδικών ιστοριών, ποιήτρια, αφηγήτρια … Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Κανένας ρόλος δεν επισκιάζει κανέναν, όλα ήταν μία προσωπική ανάγκη και έγιναν πιστεύω τη στιγμή που έπρεπε. Σίγουρα όμως συνυπάρχουν αρμονικά. Μου αρέσει να εμπνέομαι από το λαϊκό παραμύθι στην ποίηση και τις ιστορίες μου Αλλά και το αντίστροφο, οι σύγχρονοι προβληματισμοί να αναδύονται μέσα από την αφήγηση των λαϊκών παραμυθιών. Το ραδιόφωνο είναι ένα πολύ καλό μέσον διάδοσης των περισσοτέρων τεχνών και είχα την τύχη να το κάνω εν καιρώ πανδημίας. Το βιοποριστικό επίσης κομμάτι της ζωής μου αφορά τη διδασκαλία της μουσικής στη Δημόσια Εκπαίδευση. Οπότε στο πλαίσιο μιας σχολικής αίθουσας γίνονται πολύ ενδιαφέροντες και δημιουργικοί συνδυασμοί. Ο στόχος μου είναι η παρακίνηση του ενδιαφέροντος των μαθητών και όχι τόσο η στείρα γνώση, η προτροπή του ακροατηρίου είτε στο ραδιόφωνο είτε στην αφήγηση για κάτι καλό, η πορεία μέσα στην παραμυθία των παραμυθιών… Τελικά, είμαι μία εμψυχώτρια!

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Τα δύο αυτά που αναφέρετε αλλά και πόσα άλλα…Ταινίες, συναυλίες, γνωριμίες, ταξίδια, επιτυχίες και αποτυχίες «…κι όλο πάλι απ’ την αρχή…» όπως λέει ο Σαββόπουλος. Οι πιο ουσιαστικές εμπειρίες στην ζωή του ανθρώπου ωστόσο θεωρώ πως είναι ο τρόπος που βιώνει τα συναισθήματά του. Τα συναισθήματα ή σε ωριμάζουν ή σε καταστρέφουν. Υπάρχει η επιλογή μεταξύ των δύο και είναι απολύτως ελεύθερη.

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Πάντα ψάχνω το βαθύτερο νόημα των λέξεων ως αποτέλεσμα των εσωτερικών μου αναζητήσεων και όλου του υπόλοιπου «φορτίου» όπως αναφέρατε πριν. Μια λέξη από μόνη της έχει τη δυναμική της. Τι είναι αυτό που νομίζουμε ότι μας παρακινεί να τη χρησιμοποιήσουμε; Ποια ανάγκη καλύπτει; Κι όμως, μιλάμε ασυνείδητα πολλές φορές. Κατ’ επέκταση ζούμε ασυνείδητα; Επιθυμώ οι λέξεις στα γραπτά και τις αφηγήσεις μου να ανακτούν τη δυναμική τους. Ίσως αυτό ακολουθώ περισσότερο σαν άτυπη διακριτική ιδεολογία γιατί ποτέ δεν μπόρεσα ν’ ακολουθήσω μια μανιέρα πιστά στον τρόπο που εκφράζομαι καλλιτεχνικά.

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Το στενό ή το ευρύτερο περιβάλλον αν είναι ιδανικό ή μη, θετικά προσκείμενο ή όχι αποτελεί μία δοκιμασία. Το ζήτημα είναι πώς το μετουσιώνει κανείς αυτόν τον ρόλο. Ανθρώπινο είναι να επηρεαζόμαστε από το περιβάλλον μας, αλλά ας μη γίνεται τροχοπέδη, οι συνθήκες πάντα αλλάζουν.

Αγαπημένο άκουσμα (ιστορία- τραγούδι-φράση);

Δύσκολη απάντηση, θα ξεχωρίσω λίγα: Τα Ορφικά Αργοναυτικά, «Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ» του Τερζάκη και «Ο δρόμος με τις φάμπρικες» του Στάινμπεκ, τα περισσότερα μαγικά λαϊκά παραμύθια. Από μουσική ο Ορφέας Περίδης, αδελφοί Κατσιμίχα, η Loreena Mc Kennitt, Ronnie James Dio, γενικά η προκλασική ευρωπαϊκή μουσική. H φράση που αποδίδεται στον Ιησού «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω» είναι η επιτομή της απενοχοποίησης και της συγχώρεσης. Η λέξη αμαρτία εμπεριέχει την έννοια της αστοχίας. Υπάρχει κάποιος που να μην έχει αστοχήσει;

Αγαπημένη εικόνα;

Η θάλασσα όταν είναι καταμεσήμερο καλοκαιριού.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Η αγάπη, ίσως είναι το μαγικό συστατικό του οξυγόνου…

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Αν πρέπει να στερηθείς κάτι για να είσαι καλύτερα τότε λέγεται απεξάρτηση. Οπότε είναι για καλό. Από την άλλη πλευρά, όταν κάτι το αγαπάμε και έχει ουσία, τότε μένει για πάντα στην ψυχή μας και δεν υποφέρουμε που το στερηθήκαμε.

Αγαπημένο: Όνομα; Λουλούδι; Γεύση; Μυρωδιά;

Αγαπημένο μου όνομα είναι του συζύγου μου, Γιώργος.

Αγαπώ το λουλούδι της γαζίας. Είναι τόσο μικρό χωρίς καμία ιδιαίτερη εμφάνιση αλλά γεμάτο ευωδία.

Σαν γεύση, το αλάτι στο φαγητό.

Θα προσθέσω άλλη μία μυρωδιά, εκείνη του δάσους μετά από μια δυνατή μπόρα. Νομίζω ότι κρύβει μέσα της παραμύθια!

Ένας κακός εφιάλτης;

Η συνεχής απογοήτευση, δεν οδηγεί πουθενά, είναι ένας ζωντανός εφιάλτης.

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Να βρίσκω όσο μπορώ χαρά στην καθημερινότητά μου από όπου κι αν προέρχεται και να έχω θετικούς ανθρώπους γύρω μου.

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις (θα προτιμούσα αυτοβιογραφικό): κύμα, βήμα, πηγάδι, νότες και δρόμοι.

Τα κύματα φοβόταν, το βήμα της το έχανε. Μήτε σε στεριά μήτε σε θάλασσα μπορούσε. Βρήκε το μονοπάτι του παραμυθιού, απάτητο από χρόνους. Ως το πηγάδι των ευχών νότες ελευθέρωνε από τα όνειρά της. Οι δρόμοι της ξανοίχτηκαν και σε στεριά και θάλασσα.

Σας ευχαριστώ.

Εγώ σας ευχαριστώ!