Σύνδεση Τώρα Σύνδεση στη Βιβλιοθήκη μου   ·   Όλες οι Βιβλιοθήκες στο Bookia
Τι είναι το Bookia;   ·   Blog   ·                     ·   Επικοινωνία  
Πως γράφω κριτική; Είμαι Συγγραφέας Είμαι Εκδότης Είμαι Βιβλιοπώλης Live streaming / Video
 

Το Bookia αναζητά μόνιμους συνεργάτες σε κάθε πόλη τής χώρας για την ανάδειξη τής τοπικής δραστηριότητας σχετικά με το βιβλίο.

Γίνε συνεργάτης τού Bookia στη δημοσίευση...

- Ρεπορτάζ.
- Ειδήσεις.
- Αρθρογραφία.
- Κριτικές.
- Προτάσεις.

Επικοινωνήστε με το Bookia για τις λεπτομέρειες.
«ΖΕΝΙΑ», συνέντευξη με λογοτεχνικό ήρωα
Διαφ.

Γράφει: Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

«ΖΕΝΙΑ»
Από το μυθιστόρημα του Γιώργου Γιώτσα, «Το κουτί», εκδόσεις BELL

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να σου πουν ολόκληρη την ιστορία τους μονάχα με το πώς κάθονται σε ένα παγκάκι. Καθώς περπατούσα με «τράβηξε» η στάση – ιστορία μιας κοπέλας που κοιτούσε τη θάλασσα σαν να 'θελε να πνιγεί μέσα της. Πήγα κοντά της. Δε μίλαγε πολύ. Μου ψέλλισε πως τη λένε Ζένια, και αυτό ήταν η αρχή.

Γιατί νιώθεις τόσο μόνη; Τι σου λέει η θάλασσα που δεν το ακούς απ’ τους γύρω σου;

Γιατί έχω δύο γονείς που δε νοιάζονται... Γιατί στο σχολείο όλοι μου συμπεριφέρονται σαν να είμαι διαφορετική... Η θάλασσα πνίγει όλα τα πρόστυχα τους λόγια. Σβήνει τις άσχημες εικόνες. Οι ήχοι της είναι ήχοι καρδιάς, μέχρι που όλα ηρεμούν.

Φοβάσαι την αγάπη, και αν ναι, γιατί;

Δε φοβάμαι την αγάπη. Φοβάμαι πως δε με αγάπησε κανείς, ποτέ.

Ποιος είναι αυτός που θα του έδειχνες δίχως φόβο τις πληγές σου;

Δε χρειάζομαι κανέναν να μου δείξει, τις ξέρω όλες μια προς μια... Ο μόνος άνθρωπος που με κάνει να ξεχνιέμαι από αυτές, είναι ο μικρός μου αδερφός ο Νικόλας. Αγνό χαμόγελο, καθαρή ψυχή.

Ο εαυτός σου ώρες – ώρες σε τρομάζει;

Ναι.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο «αγκάθι» σου;

Ότι νιώθω μόνη. Νιώθω κάποιες φορές «ένοχη». Για μια στιγμή νιώθω πως μου αξίζει να μου φέρονται άσχημα. Σαν να έχω κάνει κάτι λάθος. Αλλά δε μου αξίζει. Σε κανένα παιδί δεν αξίζει.

Ποιο το φως και ποιο το σκοτάδι σου;

Ο μικρός μου αδερφός ο Νικόλας είναι το φως της ζωής μου. Μοιραζόμαστε τα όνειρα μας σαν ένα κομμάτι μικρό ψωμί, μόνοι μας τα βράδια, στο παιδικό μας δωμάτιο. Το σκοτάδι είναι γύρω μας...

Το μεγαλύτερο «γιατί» που σε τρώει;

Γιατί δεν είμαι 18 χρονών να πάρω τον Νικόλα και να το σκάσουμε για πάντα από αυτό το σπίτι, από αυτό το περιβάλλον...

Εφιάλτες βλέπεις;

Είδα έναν προχθές, τόσο έντονο που νόμισα θα πεθάνω στ' αλήθεια. Ήταν ένας άγνωστος με το πρόσωπο του πατέρα μου. Και με κοιτούσε μέσα από το παράθυρο.

Ανάμεσα σε οικογένεια και σχολείο, ποιο θα ονόμαζες «καταφύγιο»;

Στο μουσικό σχολείο έχω δύο φίλους αλλά δε θα το ονόμαζα με τίποτα «καταφύγιο». Στο σπίτι αναγκαζόμαστε να κλειδώνουμε τις πόρτες μας, να βάζουμε τις καρέκλες πίσω από τα χερούλια όταν πίνει και μεθοκοπάει ο πατέρας. Καταφύγιο είναι μονάχα το πρόσωπο του μικρού Νικόλα. Μόνο η αφίσα των Iron Maiden στον τοίχο. Μόνο η μουσική και τα όνειρα μου...

Τι ξέρεις για σένα που δε θα το μάθει ποτέ κανείς;

Κάτι που όλοι εσείς οι ενήλικοι δεν ξέρετε. Κάτι που δε θα το μάθετε ποτέ. Κάτι που ούτε εγώ η ίδια δεν μπορώ να δώσω σχήμα και μορφή γιατί ξεγλιστράει από τα δάχτυλα μου σαν το νερό. Αλλά με βρέχει κάθε μέρα.

Τι είναι αγάπη και τι έρωτας;

Αγάπη αληθινή είναι να μου χαμογελάει ο μικρός μου αδερφός. Έρωτας μεγάλος είναι ο Βίκτωρας στο σχολείο... Αλλά δε μου δίνει σημασία, είναι πάντα τόσο άνετος και δήθεν...

Πού βρίσκεις μεγαλύτερη κατανόηση, στην πραγματικότητα ή την ψευδαίσθηση;

Στη μουσική. Στα ατελείωτα τραγούδια.

Τώρα πού θα πας;

Ήθελα να μπω στη θάλασσα... Να νιώσω κάτι.

Αύριο θα σε βρω πάλι εδώ;

Δεν ξέρω...

 
 
``

Θέλετε να λαμβάνετε ενημέρωση από το Bookia;

Χρυσοί Υποστηρικτές
Ασημένιοι Υποστηρικτές
Χάλκινοι Υποστηρικτές
Με ενδιαφέρει να εμφανιστώ και εγώ στους Υποστηρικτές
Πηγή δεδομένων βιβλίων



Χορηγοί επικοινωνίας






Κοινωνικά δίκτυα