Γράφει: Δημήτρης Σακισλίδης

Η Ελένη Σίμπα γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Από νωρίς βρέθηκε ανάμεσα σε λέξεις, μουσικές και ανθρώπους, μαθαίνοντας να παρατηρεί και να αφουγκράζεται τον κόσμο γύρω της. Σπούδασε μουσική, ασχολήθηκε με το κλασικό τραγούδι και συμμετείχε σε χορωδίες, ενώ παράλληλα άνοιξε τον δρόμο της στη δημοσιογραφία, τη μετάφραση και την εκπαίδευση.

Η αγάπη της για τη γνώση και τη διαρκή μάθηση την οδήγησε να ασχοληθεί με διαφορετικά πεδία, από τη γλωσσομάθεια και την οικογενειακή επιχειρηματικότητα έως την ψυχολογία και την κοινωνική προσφορά. Στο πλαίσιο αυτής της πολυδιάστατης πορείας, δημιούργησε και τον δικό της εκδοτικό οίκο, τις Εκδόσεις Σίμπα δίνοντας χώρο σε ιστορίες που πίστεψε και θέλησε να μοιραστεί. Ταξίδεψε, συμμετείχε σε συνέδρια και φεστιβάλ, δίδαξε και συνεργάστηκε με φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, κρατώντας πάντα ζωντανή τη σχέση της με τα παιδιά και τη δημιουργική έκφραση.

Από τις εκδόσεις Σίμπα κυκλοφόρησαν οι παρακάτω τίτλοι βιβλίων της, οι οποίοι σύντομα και εξαντλήθηκαν:

''Το τρίτο χρώμα του πελάγους'' Ποιητική συλλογή

''Του μύθου και της πραγματικότητας'' Διηγήματα

''Περί έρωτος... ουδείς λόγος'' Ποιητική συλλογή

''Παραμύθια για παιδιά μεγάλα'' Ποιητική συλλογή

''Λιωμένες, κέρινες σταγόνες'' Ποιητική συλλογή

''Εκατό λαχταριστοί λουκουμάδες'' Διηγήματα

''Ανθολόγιο Ύμνων Ιστορικών Περιοχών'' ΤΟΜΟΣ Α'

Σήμερα θα μας μιλήσει για την «Πατατούλα με τα Ροζ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές.

Τι είναι αυτό που σας οδηγεί κάθε φορά στη γραφή; Η ανάγκη έκφρασης, η παρατήρηση της καθημερινότητας ή κάτι πιο προσωπικό;

Κατ' αρχάς, σας ευχαριστώ πολύ που μου δίνετε το βήμα για να ξεδιπλώσω τις σελίδες της προσωπικότητάς μου σε όλους τους αναγνώστες. Ουσιαστικά, η συγγραφή αποτέλεσε από τα μικράτα μου και αποτελεί ανάγκη για έκφραση. Εξωτερικεύοντας τα συναισθήματά μου στο χαρτί προσελκύω ανθρώπους με τις ίδιες απόψεις. Οι εκφάνσεις της καθημερινότητας δρουν επίσης σαν καθρέφτης που αντανακλούν στο υποσυνείδητό μου τις οποίες θα τις επεξεργαστώ και θα τις εξωτερικεύσω γράφοντας. Λογικό είναι, όπως κάνουν όλοι οι συγγραφείς, να περιλάβω στα γραφόμενά μου προσωπικά βιώματα από το παρελθόν, κυρίως αυτά που με έχουν  συγκλονίσει.

Έχετε υπάρξει συγγραφέας αλλά και εκδότρια. Πώς αυτή η διπλή εμπειρία επηρεάζει τον τρόπο που προσεγγίζετε ένα παιδικό βιβλίο;

Ω! Κι άλλη σύνθετη ερώτηση! Ωραία! Αναγκάστηκα να ιδρύσω τις εκδόσεις ΣΙΜΠΑ το 2006, επειδή έστελνα υλικό σε εκδ. οίκους και δεν το ενέκριναν. Είχα την ανάγκη να βγάλω στην επιφάνεια μέρος του συγγραφικού μου έργου γι' αυτό και το έκανα. Είχα ως πελάτες κι ένα ζευγάρι μεγάλης ηλικίας, που έφερε έργο του πατέρα του ανδρός που είχε φύγει από την ζωή και φέραμε μαζί στην επιφάνεια ένα σπουδαίο έργο από την Σινώπη του Πόντου, το οποίο επιμελήθηκα εξ ολοκλήρου. Είχε τίτλο: ''Άσματα Σινώπης''! Το γεγονός ότι υπήρξα εκδότρια και συγγραφέας σαφώς και επηρεάζει τον τρόπο που προσεγγίζω ένα παιδικό βιβλίο, π.χ. την ''Πατατούλα με τα ροζ''. Πρώτα το βλέπω με τα μάτια του μικρού αναγνώστη, μετά με τα μάτια του γονέα που θα το αγοράσει για το παιδί του, έπειτα με τα δικά μου που έχουν διπλό ρόλο, εκείνον του συγγραφέα-αναγνώστη και του εκδότη.

Πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που γράφετε με τα χρόνια; Υπάρχει κάτι που σήμερα θα τολμούσατε να γράψετε διαφορετικά απ’ ό,τι στο παρελθόν;

Ο τρόπος που γράφω φυσικά κι έχει αλλάξει με τα χρόνια ως προς το ότι γράφω πιο ώριμα. Σήμερα γράφω με περισσότερη ειλικρίνεια για το τώρα. Χρησιμοποιώ και την φαντασία αλλά η καθαρότητα της σκέψης μου είναι πάντα εμφανής στα γραφόμενά μου.

Η Πατατούλα με τα Ροζ αντλεί εμπειρίες από τη σύγχρονη παιδική καθημερινότητα. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιστορία και τι ήταν εκείνο που σας έκανε να της δώσετε φωνή;

Ναι, έτσι είναι. ''Η πατατούλα με τα ροζ'' αντανακλά την καθημερινότητα των παιδιών του σήμερα. Γεννήθηκε από μία πτυχή του εαυτού μου. Από την παιδική μου ηλικία, λάτρευα πολλές φορές το ανθυγιεινό φαγητό σε κάποιο ταχυφαγείο, όμως δεν το έκανα καθημερινά. Οι γονείς μου είχαν μαγειρείο και ήταν γνωστοί chef, μάλιστα ο πατέρας μου ήταν και μάγειρας Πρωθυπουργού στα νιάτα του. Εκεί δεν μπορούσαμε να φάμε κάθε μέρα ό,τι θέλαμε αλλά ο πατέρας μου επέλεγε το γεύμα μας για να τρώμε υγιεινά. Όμως πάντα ως ''Πατατούλα Στρουμπουλούλα'' υπέφερα από περιττά κιλά με τα κουμπιά από τα φορέματά μου να πετάγονται με δύναμη και τα φερμουάρ από τις φούστες μου να ξηλώνονται ξαφνικά. Έτσι, βλέποντας ότι πολλά παιδιά σήμερα παλεύουν με την παχυσαρκία, θεώρησα σωστό να της δώσω φωνή για να μάθει στα παιδιά την υγιεινή διατροφή, την μεσογειακή δίαιτα βλέπε παιδιά της κυρίας Χωριάτικης Σαλάτας και να αρχίσουν να πηγαίνουν στο γυμναστήριο.

Η διατροφή αποτελεί τον βασικό άξονα του βιβλίου, όμως η ιστορία δεν λειτουργεί διδακτικά. Ήταν συνειδητή η επιλογή να μιλήσετε για αυτό το θέμα μέσα από τη φαντασία και όχι μέσα από κανόνες;

Η ιστορία, όπως και να έχει, πάντα έχει διδακτικά στοιχεία. Μάς βοηθάει να επιλέξουμε ανάμεσα στο καλό ή στο κακό και να μην κάνουμε αυτό που δεν πρέπει. Ήταν συνειδητή η επιλογή να μιλήσω με γνώμονα την φαντασία επειδή εκείνη κάνει το παιδί να ταξιδέψει μέσα στον κόσμο που του έχω χτίσει. Εκεί ζουν αυτοί οι χαρακτήρες των λαχανικών και των φρούτων, όπως ο Καρότος, το Λαχανάκι Βρυξελλών, το Ραπανάκι, το Σπανάκι, τα καλά παιδιά του σχολείου, που οι περισσότεροι είναι γραμμένοι μάλιστα και σε γυμναστήρια. Μαζί τους όμως συμβιώνουν και οι άλλοι χαρακτήρες, όπως η Πίτσα Σπέσιαλ, το Πατατάκι με την Ρίγανη και το Τσίζμπεργκερ, οι οποίοι είναι τα κακά παιδιά για όλους. Τα πιο καλά παιδιά που δεν θέλουν ούτε να ακούν για τα κακά, είναι τα φρούτα όπως το Κερασάκι, το Βύσσινο και η Φράουλα. Σε αυτό το σημείο αφήνω όλα τα παιδιά που θα διαβάσουν το βιβλίο να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Οι κανόνες δεν φέρνουν πάντα αποτέλεσμα. Μέσα από τα παραδείγματα που δίνω στο παραμύθι μπορούν να μάθουν πολλά! Άλλωστε, το κάθε παιδί ήδη γνωρίζει από τους γονείς του ποια πρέπει να είναι η διατροφή που πρέπει. Αν οι γονείς του επέλεξαν την υγιεινή διατροφή για την οικογένεια τότε το παιδί είναι ήδη μαθημένο και δεν χρειάζεται άλλους κανόνες. Αν δεν έχουν επιλέξει όμως την υγιεινή τότε το παιδί θα παραδειγματιστεί από το πάθημα της ''Πατατούλας με τα ροζ'' στο παραμύθι μου, ίσως ταυτιστεί κι αποφασίσει να αλλάξει τακτική όσον αφορά στην διατροφή του. Αρκεί που θα μπει στο υποσυνείδητό του διαβάζοντας.

Στο βιβλίο, οι φίλοι της Πατατούλας παίζουν καθοριστικό ρόλο. Πόσο κεντρική είναι για εσάς η έννοια της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης στην παιδική λογοτεχνία;

Έχετε δίκιο. Πάντα πολλές είναι οι φορές που προσπαθώ να μεταφέρω την καθημερινότητα μέσα στα βιβλία μου. Οι φίλοι της Πατατούλας μας, όπως και οι δικοί μας φίλοι ή οι φίλοι των παιδιών παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην ζωή μας. Πόσο δε μάλλον στις καθημερινές μας συνήθειες. Έννοιες όπως η φιλαλληλία, η φιλία, η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα υπάρχουν διάχυτες στα βιβλία μου. Ίσως επειδή το έχω διδαχτεί και εγώ όταν στα παιδικά μου χρόνια διάβαζα αρειμανίως παιδική λογοτεχνία. Είναι η προσπάθεια του συγγραφέα, το μέσο που χρησιμοποιεί, για να πείσει μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες ποιο είναι το σωστό. Είναι η βάση για να χτιστεί ο σκελετός μιας ιστορίας κατά την γνώμη μου.

Το βιβλίο σας απευθύνεται στα παιδιά, αλλά διαβάζεται και από ενήλικες. Τι θα θέλατε να κρατήσουν οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί από αυτή την ιστορία;

Ναι το παραμύθι μου απευθύνεται στα παιδιά, αλλά διαβάζεται και από ενήλικες. Μα, αυτό που θέλω, εκτός από το να τους πείσω ότι το βιβλίο μου είναι κατάλληλο για τα παιδιά τους, κυρίως να διδάξω και σε αρκετούς από εκείνους μέσα από το πάθημα της ''Πατατούλας'' να στραφούν προς την υγιεινή διατροφή. Παρακολουθώντας τις στατιστικές σχετικά με την παχυσαρκία διαπίστωσα ότι χρειάζεται από την παιδική ηλικία να γίνει προσπάθεια προς αποφυγή της ανθυγιεινής διατροφής. Παρ' όλο που οι κανόνες εδώ δεν είναι και τόσο εμφανείς, ωστόσο υπάρχουν τα ''πρέπει'' και τα ''μη''. Έτσι, κάποιος διδάσκεται από την ανάγνωση αλλά και την αφήγηση του παραμυθιού ''Η πατατούλα με τα ροζ'' όπως γίνεται και με όλα τα παραμύθια.

Αν η Πατατούλα μπορούσε να πει κάτι σε ένα παιδί που δυσκολεύεται να αποδεχτεί τον εαυτό του, τι θα θέλατε να είναι αυτό;

Αυτός είναι και ο λόγος που δημιούργησα τον χαρακτήρα της ''Πατατούλας''. Υπάρχουν παχύσαρκα αλλά και αδύνατα παιδιά όπως και είναι και οι πρωταγωνιστές του παραμυθιού. Η ''Πατατούλα'' είναι παχύσαρκη ενώ ο Καρότος είναι αδύνατος. Παρατηρούμε ως αναγνώστες ότι από την αρχή μέχρι το τέλος του παραμυθιού υπάρχει διάχυτη η αλληλεγγύη. Ο καθένας, όπως η Μπάμια, που δεν είναι αρεστή από όλους ως φαγητό, κυρίως για την ''Πατατούλα'', που κάνει ''μπλιαχ'' στην θέα του τάπερ με τις μπάμιες που της φέρνουν έχει αποδεχτεί τον εαυτό του. Έχει τον δικό του ρόλο στο παραμύθι. Όμως έτσι και η ''Πατατούλα'' θα μπορούσε να διδάξει σε ένα παιδί ότι υπάρχει ακόμα χρόνος για να διορθώσει κάποιος κάτι που κάνει λάθος. Ποτέ δεν είναι αργά όπως γίνεται βέβαια και στο τέλος του παραμυθιού όπου και η ''Πατατούλα'' αναγκάζεται με την παρότρυνση των φίλων της να ακολουθήσει την υγιεινή διατροφή και να γραφτεί και στο γυμναστήριο. Εύχομαι να αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους το παραμύθι μου ''Η Πατατούλα με τα ροζ'', όπου η πρώτη έκδοσή τείνει να εξαντληθεί,  μέσα σε ούτε έναν μήνα κυκλοφορίας του. Αυτό σημαίνει, ότι κάτι έχω κάνει καλά εγώ και όλη η ομάδα των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές, τους οποίους ευχαριστώ πολύ! Κύριε Σακισλίδη σας ευχαριστώ θερμά για την συνέντευξη.