Γράφει: Παναγιώτης Σιδηρόπουλος

Ολόκληρο το φωτορεπορτάζ σε άλμπουμ τού Facebook.
Το βιβλίο «Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα».
Η συγγραφέας Ελένη Γερουλάνου.
Ο εικονογράφος Φίλιππος Φωτιάδης.
Οι εκδόσεις Πατάκη.

To Free Thinking Zone και η συγγραφέας Ελένη Γερουλάνου, παρουσίασαν το βιβλίο, «Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα», σε εικονογράφηση του Φίλιππου Φωτιάδη.

Δεν ήταν όμως μία τυπική παρουσίαση με ομιλίες, δεν ήταν καν παρουσίαση, ήταν το ζωντάνεμα του ίδιου του βιβλίου με τη συμβολή και της νηπιαγωγού Γιούλας Μπλέσιου από το Παιχνιδαγωγείο. Η νηπιαγωγός και η συγγραφέας υλοποίησαν ένα δρώμενο μέσω του οποίου τα παιδιά έμαθαν για την κυκλαδικά ειδώλια και μέσω αυτών ανακάλυψαν τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Νικηφόρος, ο γλάρος, τον οποίο υποδήθηκε άκρως διασκεδαστικά, ΚΑΙ για τους μεγάλους, η νηπιαγωγός Γιούλα Μπλέσιου.

Ο Νικηφόρος, αφού ενημέρωσε για το πως γνώρισε τη συγγραφέα βάζοντας σταδιακά τα παιδιά στην ατμόσφαιρα της θάλασσας και στη συνέχεια στον κυκλαδικό χώρο, τους μίλησε για τα ειδώλια, το πότε και πως κατασκευάζονταν, τις φάσεις από τις οποίες πέρασαν ως τέχνη και τα υλικά από τα οποία φτιάχνονταν. Τα παιδιά, ως αρχαιολόγοι, ανακάλυψαν ειδώλια χωμένα μέσα στην άμμο, τα σκούπισαν με το βουρτσάκι τους και επεξεργάστηκαν το υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένα. Μάρμαρο! φώναξαν με ενθουσιασμό.

Πως όμως μέσα από τα κυκλαδικά ειδώλια μπορεί ένα παιδί να ανακαλύψει τα ανθρώπινα συναισθήματα; Η ιδέα της συγγραφέως έχει να κάνει με την αφαιρετικότητα στην τέχνη της εποχής αυτών των ειδωλίων, με κύριο χαρακτηριστικό την απουσία του προσώπου και των χαρακτηριστικών τους, εκτός από τη μύτη!

Ο Νικηφόρος περιέγραψε το πως η συγγραφέας εφάρμοσε την ιδέα της στο βιβλίο, «Κάθε συναίσθημα έχει δύο αντικριστές σελίδες στο βιβλίο. Στην αριστερή σελίδα δείχνει ειδώλια στην αρχική τους μορφή, χωρίς καμία παρέμβαση. Στη δεξιά σελίδα, πάνω στα ίδια ειδώλια, ο εικονογράφος Φίλιππος Φωτιάδης, σχεδίασε ένα συναίσθημα και η συγγραφέας το έντυσε με κείμενο περιγράφοντάς το, το όνομά του, πότε το νοιώθουμε και πως το νοιώθουμε».

Τα παιδιά έπαιξαν και ένα παιχνίδι όπου με τη βοήθεια ενός καθρέπτη υποδύονταν τα διάφορα συναισθήματα ή προσπαθούσαν να μαντέψουν στα πρόσωπα άλλων παιδιών τα συναισθήματα που ένιωθαν ή που προσπαθούσαν να δείξουν ότι ένιωθαν! Στο τέλος συνέθεσαν το βιβλίο από τις σκόρπιες σελίδες που μάζεψαν από τον πεζόδρομο, την αριστερή και τη δεξιά σελίδα κάθε συναισθήματος, με τη Γιούλα Μπλέσιου να τα βοηθά στην κατανόησή τους.

Στο τέλος, τα παιδιά είχαν στη διάθεσή τους εκτυπωμένα αντίτυπα κυκλαδικών ειδωλίων στα πρόσωπα των οποίων ζωγράφισαν συναισθήματα. Αυτές τις ζωγραφιές, μαζί με μία πλαστικοποιημένη ζωγραφιά τους με το Νικηφόρο, πήραν μαζί του φεύγοντας.

Αν κρίνω από το πως ενέργησε σε εμένα η παρουσίαση, πρέπει να ήταν για τα παιδιά μία ενδιαφέρουσα και τρυφερή εμπειρία, τόσο τρυφερή όσο η ηλικία τους αλλά και η ανθρωπιά που πρέπει να διατηρήσουμε μέσα μας μεγαλώνοντας.