Βιβλίο Ένας Τούρκος στο σαλόνι μου
Συγγραφέας Σταυρούλα Σαμαϊλίδου - Βάκου
Κατηγορία Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα
Εκδότης Σιδέρη Μιχάλη
Συντάκτης-ρια Αναστασία Δημακοπούλου

Το διάβασες;
Πες τη γνώμη σου στο Bookia!
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Στο  μυθιστόρημα Ένας Τούρκος στο σαλόνι μου, η Ρούλα Σαμαϊλίδου ξεκινά από μια απρόσμενη και σχεδόν θεατρική στιγμή: η ηρωίδα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν Τούρκο άντρα που εμφανίζεται ξαφνικά μέσα στον ιδιωτικό της χώρο. Η συγγραφέας αξιοποιεί αυτή την ανατροπή για να ανοίξει μια συζήτηση γύρω από την ταυτότητα, τη μνήμη και τα στερεότυπα που κουβαλάμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ως αναγνώστρια, ένιωσα ότι αυτή η εισβολή του «άλλου» λειτουργεί, σαν μια δυνατή υπενθύμιση ότι οι βεβαιότητες μας δεν είναι πάντα τόσο σταθερές όσο θέλουμε να πιστεύουμε, και ότι η επαφή με το διαφορετικό μπορεί να μας αναγκάσει να ξανασκεφτούμε την προσωπική και συλλογική μας ιστορία.

Καθώς προχωρούσα στο βιβλίο, αισθάνθηκα ότι αυτή η «εισβολή του άλλου» δεν είναι απλά, άλλο ένα ευρηματικό στοιχείο της συγγραφέως, αλλά ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που με αναγκάζει να δω πόσα στερεότυπα κουβαλάμε χωρίς να το έχουμε επιλέξει, πόσες ιστορίες της οικογένειας και της κοινωνίας έχουν χτίσει μέσα μας εικόνες που δεν τις έχουμε ποτέ εξετάσει. Η ηρωίδα, με τις μνήμες και τους φόβους της, μου θύμισε εμένα, εμάς, όλους: ανθρώπους που προσπαθούν να προστατεύσουν τον μικρό τους κόσμο, αλλά ταυτόχρονα νιώθουν μια αδιόρατη ανάγκη να καταλάβουν τι υπάρχει πέρα από αυτόν.

Ο Τούρκος άντρας παρουσιάζεται ως μια φιγούρα με ηρεμία, λεπτότητα και ευαισθησία κάτι που τον κάνει αληθινό και ανθρώπινο. Η παρουσία του αποδομεί σταδιακά τις βεβαιότητες της ηρωίδας, διότι λειτουργεί ως υπενθύμιση, που την ωθεί να κοιτάξει μέσα της και να αναμετρηθεί με όσα πίστευε μέχρι τότε. Η σχέση τους εξελίσσεται μέσα σε ένα πεδίο ουσιαστικού διαλόγου, όπου ο «άλλος» παύει να είναι μια αφηρημένη έννοια και αποκτά πρόσωπο, φωνή και ανθρώπινη υπόσταση.

Το σαλόνι, ο χώρος που θεωρούμε ασφαλή, γίνεται σκηνή όπου ξεδιπλώνεται η εσωτερική της μεταμόρφωση. Εκεί είδα την αμηχανία της, το χιούμορ που προσπαθεί να την προστατεύσει, τον φόβο που δεν θέλει να παραδεχτεί, αλλά και μια τρυφερότητα που αναδύεται σιγά σιγά. Σαν να παρακολουθούσα έναν άνθρωπο να ανοίγει ένα παράθυρο μέσα του και να αφήνει λίγο φως να μπει.

Στο τέλος, ένιωσα ότι το βιβλίο δεν μιλά απλά για δύο λαούς, μιλά για δύο ανθρώπους. Και κυρίως, μιλά για τη μάχη που δίνουμε όλοι μέσα μας ανάμεσα σε όσα μας έμαθαν και σε όσα μπορούμε να γίνουμε. Η Σαμαϊλίδου με έκανε να σκεφτώ ότι η συμφιλίωση δεν ξεκινά από μεγάλα λόγια ή ιστορικές αναλύσεις, ξεκινά όταν επιτρέπουμε σε κάποιον να μπει στο «σαλόνι» μας, να μας αναστατώσει λίγο, και να μας δείξει ότι ο κόσμος μπορεί να είναι πιο ανοιχτός απ’ όσο νομίζουμε.