Βιβλίο Το παιδί
Συγγραφέας Fernando Aramburu
Κατηγορία Ισπανική πεζογραφία - Μυθιστόρημα
Εκδότης Πατάκη
Συντάκτης-ρια Αναστασία Δημακοπούλου

Το διάβασες;
Πες τη γνώμη σου στο Bookia!
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Το μυθιστόρημα Το παιδί του Φερνάντο Αραμπούρου είναι μια συγκλονιστική αναμέτρηση με την απώλεια, βασισμένη σε πραγματικό τραγικό γεγονός, που σημειώθηκε το 1980 σε σχολείο της Ορτουέγκα, στη Βασκονία, μια τραγωδία που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες παιδιά και εκπαιδευτικούς. Το γεγονός αυτό αποτελεί τον πυρήνα γύρω από τον οποίο χτίζεται όλη η αφήγηση.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η απώλεια ενός παιδιού και η αβάσταχτη θλίψη που διαλύει την οικογένεια. Ο Αραμπούρου εξετάζει, πώς ένα τέτοιο πλήγμα μεταμορφώνει οριστικά τη ζωή των γονιών με την απώλεια να είναι τόσο βαθιά, που σπάει τη ζωή στα δύο, σε δύο χρονικές περιόδους που δεν μπορούν να ενωθούν ποτέ ξανά.

Ο Αραμπούρου προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να μιλήσει για ένα τόσο τραγικό γεγονός χωρίς να το κάνει πιο δραματικό απ’ όσο είναι. Θέλει να δείξει τον πόνο όπως πραγματικά είναι, χωρίς υπερβολές και χωρίς εύκολες συναισθηματικές εικόνες. Γι’ αυτό επιλέγει μια λιτή, συγκρατημένη γραφή, που σέβεται το τεράστιο βάρος της απώλειας. Στόχος του είναι να αφήσει τον αναγνώστη να νιώσει το αληθινό του γεγονότος, χωρίς να τον κατευθύνει ή να τον χειραγωγεί συναισθηματικά.

Στο παιδί, ο συγγραφέας δίνει φωνή στο ίδιο το βιβλίο. Έτσι η αφήγηση δεν περιορίζεται μόνο στα γεγονότα, αλλά σχολιάζει τη δυσκολία να αποδοθεί ένα τόσο βαθύ τραύμα με λόγια. Αυτή η τεχνική δείχνει, ότι οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν τον πόνο. Αποφεύγει τις υπερβολές και τους μελοδραματισμούς κρατώντας μια ήρεμη και σεβαστική απόσταση από το γεγονός. Ταυτόχρονα κάνει τον αναγνώστη να σκεφτεί, όχι μόνο το ίδιο το συμβάν, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί κανείς να το διηγηθεί.

Ο Αραμπούρου αποφεύγει την υπερβολική συναισθηματικότητα, γιατί γνωρίζει ότι η απώλεια παιδιών είναι από μόνη της συντριπτική. Δεν χρησιμοποιεί υπερβολικά συναισθηματική γλώσσα, διότι θα ρίσκαρε να φανεί χειριστικός, ή να μειώσει τη σοβαρότητα του πόνου. Γι’ αυτό επιλέγει μια πιο λιτή αλλά ταυτόχρονα «σκληρή» γραφή, που αφήνει το γεγονός να μιλήσει από μόνο του.

Η αποστασιοποίηση του συγγραφέα από το κεντρικό θέμα λειτουργεί ως τεχνική σεβασμού προς το τραύμα. Κρατώντας απόσταση, ο συγγραφέας επιτρέπει στον αναγνώστη να νιώσει το βάρος του γεγονότος χωρίς να τον κατευθύνει συναισθηματικά. Η ωμή αφήγηση, -όπως είπα παραπάνω- προστατεύει από εύκολη συγκίνηση και τον καλεί να αντιμετωπίσει το τραύμα με καθαρή σκέψη και προσωπική ευθύνη.

Εν κατακλείδι, Το παιδί του Αραμπούρου αφήνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τον ωμό, αδιαπραγμάτευτο πόνο της απώλειας. Η αφήγηση φωτίζει τη ζωή των γονιών που καταρρέει και ξαναχτίζεται από το μηδέν και πάνω στο κενό της απώλειας, δείχνοντας πως το πένθος δεν είναι μια στιγμή, αλλά μια μόνιμη κατάσταση ύπαρξης. Η ουσία του βιβλίου πηγάζει από την ειλικρίνειά του, διότι δεν προσφέρει παρηγοριά ούτε εύκολες εξηγήσεις, αλλά μια βαθιά εμπειρία που μένει μέσα στον αναγνώστη και τον αναγκάζει να σκεφτεί, τι σημαίνει να συνεχίζεις, όταν το ανεπανόρθωτο έχει ήδη συμβεί.