Βιβλίο Ο ήρωας φάντασμα
Συγγραφέας Βαγγέλης Γεωργάκης
Κατηγορία Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα
Εκδότης Oasis Publications
Συντάκτης-ρια Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης

Το διάβασες;
Πες τη γνώμη σου στο Bookia!
Βαθμολόγησε στο Bookia αυτό το βιβλίο και γενικά τα βιβλία που διαβάζεις!

Τα βιβλία έχουν πολλές κατηγορίες. Άλλα είναι κοινωνικά, κάποια είναι αισθηματικά και κάποια άλλα μυστηρίου. Εμένα αυτή η κατηγορία μου αρέσει. Τα βιβλία μυστηρίου. Αυτά τα σκοτεινά βιβλία που σε οδηγούν σε άγνωστα μονοπάτια και ανυπομονείς να μάθεις τι θα γίνει στο τέλος…

Το βιβλίο του συγγραφέα Βαγγέλη Γεωργάκη έχει κάτι σπάνιο που δεν το συναντάς συχνά στα βιβλία. Έχει μια ιδιαίτερη  και έξυπνη πλοκή, γεμάτη πολλές ανατροπές, που δεν ξέρεις που θα σε πάει και αυτό σε ιντριγκάρει ακόμα περισσότερο…

Ο «Ήρωας Φάντασμα» είναι μια ιστορία γεμάτη άφθονο σασπένς και φυσικά αγωνία. Για να πω την αλήθεια είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο του συγγραφέα και οφείλω να ομολογήσω ότι δεν το μετάνιωσα καθόλου…

Δεν σας κρύβω ότι το είχα καιρό ακουμπισμένο στο κομοδίνο μου. Εκείνο το βράδυ όμως που ξεκίνησα να το διαβάζω, με συνεπήρε τόσο πολύ η ιστορία του που μου ήταν αδύνατο να το αφήσω από τα χέρια μου…

Το βιβλίο αυτό πρόκειται για ένα σπάνιο λογοτεχνικό διαμάντι από τα λίγα που κυκλοφορούν εκεί έξω και διαβάζεται απνευστί. Δεν είναι στολισμένο με υπερβολές και βαρετές επαναλήψεις. Δεν κουράζει τον αναγνώστη. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Είναι τόσο καλογραμμένο και άρτια δομημένο που ανυπομονείς να μάθεις τι θα συμβεί στο επόμενο κεφάλαιο, στην επόμενη σελίδα…

Οι χάρτινοι ήρωές του είναι τόσο καλοφτιαγμένοι και άκρως περιποιημένοι που σε πολλά σημεία νομίζεις ότι θα ξεπηδήσουν μέσα από τις σελίδες του. Σε αυτό το βιβλίο τίποτα δεν περισσεύει. Ούτε μία τελεία. Ούτε ένα θαυμαστικό…

Ενθουσιάστηκα πολύ όταν το τελείωσα που «μάλωσα» τον εαυτό μου επειδή το είχα στην άκρη τόσο καιρό. Ευελπιστώ και τα άλλα βιβλία του συγγραφέα να είναι τόσο καλά όσο κι αυτό…

Κλείνοντας θα πω μονάχα αυτό: το βιβλίο αυτό πρόκειται για ένα δυνατό αναγνωστικό ταξίδι από αυτά που κερδίζουν τον κάθε αναγνώστη. Αναγνώστη που έχει βαρεθεί τα συνηθισμένα και έχει απαιτήσεις...

Σας το προτείνω για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά κυρίως επειδή ένα τέτοιο βιβλίο αξίζει την καλύτερη θέση σε κάθε βιβλιοθήκη!

«Ο πίνακας για μία ακόμη φορά είχε αλλάξει...».

Ένας πίνακας που μεταβάλλεται και μαζί του μεταβάλλεται η πραγματικότητα, ένα αίνιγμα που ζητά λύση, ένα σέντερ φορ που θριαμβεύει στους αγωνιστικούς χώρους αλλά ηττάται από τον ίδιο του τον εαυτό, ένας αγαπημένος ήρωας των κόμικς ζωγραφισμένος διαφορετικά, μία αιθέρια ύπαρξη με όνειρα μεγάλα για το θέατρο, πολίτες-φαντάσματα μιας χώρας-φάντασμα, εξαφανίσεις παιδιών που συνταράσσουν την επικράτεια, ένας αστυνόμος με ανορθόδοξες μεθόδους, μια σκοτεινή μορφή πανταχού παρούσα, και ο ήρωας, που, για να γεννηθεί, συντρίβεται.

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

Στο κέντρο του πίνακα δέσποζε ο Μίκυ Μάους, ο αγαπημένος ήρωας. Αλλά τι Μίκυ ήταν αυτός… Τίποτα δεν ήταν σωστό πάνω του. Το αθώο χαμόγελό του είχε αντικατασταθεί από μια σαρδόνια σαρκαστική γκριμάτσα. Το δεξί του χέρι ήταν τόσο λεπτό και ελλειψοειδές, που περισσότερο έμοιαζε με δρεπάνι. Το κεφάλι του δεν ήταν στρογγυλό όπως στα σκίτσα του Ουώλτ Ντίσνεϋ. Το πάνω μέρος του ήταν μία ευθεία γραμμή, λες και είχε απότομα κοπεί. Στις άκρες του φιγούραραν τα στρογγυλά αυτιά του και αυτό θα μπορούσε να είναι ένα από τα θετικά του παράξενου πίνακα, αν ο Κωστής και η Ίρις δεν διαπίστωναν με αυξανόμενη ανησυχία ότι μέσα στο κάθε αυτί του Μίκυ ήταν εγκλωβισμένο και από ένα παιδί. Εκείνο που βρισκόταν στο δεξί είχε κίτρινα ακατάστατα μαλλιά, στο άλλο τα μαλλιά του είχαν ζωγραφιστεί με πορτοκαλί χρώμα. Δύο ακόμη παιδιά βρίσκονταν δεξιά και αριστερά του Μίκυ, αιωρούμενα στο φόντο, απλώνοντας τα χέρια τους στον αρρωστημένο ουρανό. Φαίνονταν να έχουν μπλεχτεί στο χάος ενός διαταραγμένου νου, χωρίς διέξοδο. Και να η πιο αταίριαστη λεπτομέρεια απ’ όλες: ένας τροχός με έξι ακτίνες ανάμεσα στα πόδια του αλλοπρόσαλλου Μίκυ. Έμοιαζε με μασουράκι μοδίστρας, και, παρά το ότι ακόμη και αυτό δεν ήταν κάτι συνηθισμένο, φαινόταν να είναι η μόνη λεπτομέρεια του σουρεαλιστικού πίνακα που τον συνέδεε με την πραγματικότητα.