"Το κόκκινο, κατακόκκινος
της φωτιάς ρήτορας
σε πεινασμένο λιάζεται τοπίο.
Σ\' ένα της σάλπισμα
χλωρό κλαράκι υψώθηκε μεσίστιο.
Και τρεμουλιάζουν στα περάσματα
ύστατο χαίρε
πνοές και ψιθυρίσματα".
(απόσπασμα από το βιβλίο)


Ποίηση για τους εκλεκτούς των Ελληνικών Γραμμάτων και η ένατη συλλογή της Μαριέττας Λομπιάνκο, που φέρει τον τίτλο "Larqo Sinfonico", και την επιμελήθηκε ο ποιητής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Δημ. Νικορέτζος. Τη διακοσμούν σχέδια του γλύπτη Αντώνη Καραχάλιου.
Από το πρώτο κιόλας ποίημα, το "Αρχή αντιστοιχίας", δίνει το στίγμα του κεντρικού πιστεύω της η ξεχωριστή λογοτέχνης:
"Έχοντας για πρίσμα τα επιτεύγματα της επιστήμης,/
η ποίηση διαθλάται σαν φως φέρνει στο προσκήνιο/
και φανερώνει, με τη δική της γλώσσα, τα μυστικά/
της φύσης, τη δύναμη που έχουν σβούρες υπέρμικρες/
και όπου μ είναι μαγνήτης [...]"
Ύμνος στην ελευθερία και προβληματισμός στο μεγάλο ερωτηματικό του Σήμερα, το ποίημα που τιτλοφορεί τη συλλογή:
"Κόκκινη σημαία της επανάστασης/ κρούουν
τα τύμπανα μιας νέας ανάστασης./ Πες μου,
τ\' είσαι ελευθερία;/ μπασαβιόλα πληττόμενη από
τόξο του Καρόλου (Μαρξ)/ μονό/ δι/ τριή/
τετράχορδος αχόρδιστος ανάσταση κόκκινη; [...]"
Ένα 3σειρό της "τα λέει όλα":
"Δεν έχω σάρκα είμαι πνεύμα./ περιίπταμαι
στων ωρών μου το πένθος/ εναγώνιο σάλπισμα. [...]"