Νύχτα Μαρτιάτικη και γλυκιά σαν φθινοπωρινή! Νότιο πλάτος εικοσιπέντε, μήκος κοντά στον πρώτο μεσημβρινό. Μπροστά και δεξιά ο Νότιος Σταυρός, πάνω οι πήχεις του Ωρίωνα κι ένας αποσπερίτης όνειρο δευτερόπρυμα. Η πλώ­ρη αφρίζει με δεκατέσσερα μίλια κατά το Σορόκο κι ο νους σκίζει τα κύματα του υποσυνείδητου προς το παρελθόν. Από παιδί θυμούμαι πως με μάγευαν οι νότιες θάλασ­σες και ρουφούσα αχόρταγα κάθε γραφτό, κάθε ιστορία ή θρύλο που μιλούσε γι’ αυτές.

Ποτέ δεν έμαθα το γιατί, αλλ’ αυτό το μισό του πλανή­τη το ’χα συνδυασμένο με το εξωτικό, αυτό που σε γεμίζει με το φόβο τ’ αγνώστου και νοσταλγίες παράξενες μαζί. Κάτι που ποτέ δεν είχα ζήσει. Και τώρα που το ταξίδεψα, το ίδιο εξωτικό το βρίσκω, και το ίδιο συναίσθημα με διακα­τέχει απομεινάρι ίσως του χτες. Απόψε ταξιδευτής της Νοτιάς στοχαστικός, α­κου­μπι­σμένος στην κουπαστή της βαρδιόλας, αφήνω λεύτερο τ’ άλογο της σκέψης να τρέξει πίσω σε θύμησες νοσταλγικές αλλά και πικρές που, πώς να το κάμω, σημαδέψανε τη θα­λασσινή μου ζωή. Ένα ανεμολόγιο, ζωγραφισμένο στον πίνακα της τιμο­νιέρας, μάθημα σ’ ένα νέο ναυτίλο που μόλις τέλειωσα, ήτανε αρκετό για να με φέρει χρόνια πίσω.

Μυστήριο στ’ αλήθεια τ’ ανθρώπου ο νους, αφού από μια χαραμάδα σ’ αφήνει να δεις την περασμένη σου ζωή, γυρίζοντας κατά κά­ποιο τρόπο το χρόνο αντίστροφα. Μικροί-μεγάλοι τόνε φωνάζανε καπετάνιο, χωρίς να ’ναι, άσχετο αν τ’ αξιζε και με το παραπάνω. Γνώρισε την καραβίσια γέφυρα στα τέλη μιας πολυταξιδεμένης ζωής, ρεγάλο πες για τη μεγάλη ναυτοσύνη του. Όλοι τότε, από­πειροι μιας θαλασσινής καριέρας τον είχανε για δάσκαλο.

Κι εγώ έτσι τον πίστευα. Μικρός, πιο μικρός απ’ όλους έ­νιωσα φόβο κοιτάζοντάς τον, όπως όταν πρωτοπήγα στο σκολειό, το δάσκαλο..."

(Απόσπασμα από τις "Θύμησες του Νότου")