Μακεδονική σουίτα (1949)

1. Ξημέρωμα σε Μακεδόνικο χωριό (εισαγωγή)
2. Μακεδονία ξακουστή... (ιντερμέτζο)
3. Στ\' αλώνια της Ιερισσού (αντάντε)
4. Χαρούμενο Μακεδόνικο σκίτσο (φινάλε)

Στο πρώτο μέρος του έργου "Ξημέρωμα σε Μακεδόνικο χωριό", με την εναλλαγή του διαστήματος της 5ης και της 8ης στα έγχορδα και το κόρνο (σε πιανίσσιμο), καθώς και το σόλο του φλάουτου, που μιμείται τα πρωινά χαρούμενα κελαδήματα των πουλιών, φαίνεται καθαρά η πρόθεση του συνθέτη να περιγράψει το ξημέρωμα στη Μακεδόνικη ύπαιθρο μέσα σε μια ατμόσφαιρα ήρεμη και διάφανη. Ακολουθεί η κύρια μελωδία, του μέρους αυτού, που πρωτοπαίζεται από το κλαρινέττο για ν\' απλωθεί ύστερα σ\' ολόκληρη την ορχήστρα, ζωντανεύοντας έτσι την πρώτη εικόνα με μια καινούργια χαρούμενη διάθεση.

Το δεύτερο μέρος της σουίτας (ιντερμέτζο) έχει για θέμα το Μακεδο -νικό τραγούδι "Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα . . .". Το θέμα παρουσιάζεται, απλά στη αρχή, από τα βιολιά για ν\' αναπτυχθεί κατόπιν, με ολόκληρη την ορχήστρα, σε μορφή κανόνων και μιμήσεων.

Ακολουθεί το τρίτο μέρος (αντάντε) που αρχίζει με το θέμα στα δύο κόρνα έχοντας για φόντο το "ψιθύρισμα" των βιολιών και τα ρυθμικά πιτσικάτι των βιολοντσέλλων και των κοντραμπάσσων.

Ο ποιμενικός χαρακτήρας είναι διάχυτος σ\' ολόκληρο σχεδόν το τρίτο μέρος. Υπάρχουν και σημεία δραματικού ύφους (όπως είναι η επεξεργασία του θέματος στον τόνο της φα ελάσσονος και το σόλο του βιολιού που ακολουθεί).

Το φινάλε αρχίζει με μια μεγαλόπρεπη εμφάνιση ενός θέματος που εξελίσσεται σ\' ένα εύθυμο συρτό. Τέλος μια μεγάλη CODA, με θεματικά στοιχεία από το τραγούδι "Μακεδονία ξακουστή . . .", επισφραγίζει, μ\' ένα εντυπωσιακό πρεστίσσιμο, το έργο.

Η Σουίτα παίχθηκε, για πρώτη φορά, το 1950 σε συναυλία της Ορχήστρας του Ραδ. Σταθμού Θεσσαλονίκης με διευθυντή τον Ευρ. Κοτσανίδη (καθηγητή στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης). Αργότερα παίχθηκε από τη Συμφωνική Ορχήστρα του ΕΙΡ (διευθυντής Αντίοχος Ευαγγελάτος). Αποσπάσματα του έργου παρουσιάστηκαν, επίσης, ως μουσική μπαλλέτου σε εμφάνιση του "Καλλιτεχνικού χορευτικού ομίλου Μαίρης Βρυάκου". [...]