Τα πάθη, οι έμμονες ιδέες, οι εσωτερικές διαμάχες, οι αγωνίες και τα όνειρα που βιώνει ένας μοναχικός άνθρωπος. Ο Αντίνοος ανακαλύπτει στην πλαγιά ενός βουνού της Αττικής έναν παράξενο κήπο με όμορφα λουλούδια από όλο τον κόσμο. Εκείνο όμως που τον γοητεύει περισσότερο είναι κάτι μικροσκοπικά άνθη που βρίσκονται στοιβαγμένα σε μια γωνιά του κήπου και σε απόσταση από τα υπόλοιπα λουλούδια. Κόβει λοιπόν μερικές χούφτες, τις βάζει στο σακάκι κι επιστρέφει σπίτι. Σύντομα διαπιστώνει πως το αφέψημά τους προκαλεί πρωτόγνωρα ταξίδια κατά τη διάρκεια του ύπνου!
...Με το χέρι στο μέτωπο αγναντεύω την αφρικανική στέππα.
Μια βροχή από χρυσαφένιες ηλιαχτίδες πέφτει στη γη με ορμή σχηματίζοντας φωτεινές λίμνες που αντανακλούν το γαλανόλευκο χρώμα του ουρανού. Ο ήλιος μεγάλος και στρογγυλός αγκαλιάζει τρυφερά το κορμί μου κι ένας ανατολικός άνεμος φυσά γλυκά στο πρόσωπό μου. Τα ηλιομέθυστα βουνά που ξεπροβάλλουν στον μακρινό ορίζοντα υψώνονται υπερήφανα και σχίζουν τον αιθέρα με το πελώριο στήθος τους. Τα πουλιά με ορθάνοιχτες τις φτερούγες πετούν ελεύθερα στον ουρανό και εφορμούν κατά σμήνη μέσα στη χρυσοκόκκινη λάμψη του μεσημεριού. Λευκός χιτώνας καλύπτει το σώμα μου, τα πόδια μου είναι δυνατά σαν το ατσάλι και στο δεξί μου χέρι κρατώ ακόντιο...