Έχει μια πολύ ωραία και πρωτότυπη ιδεα αλλά είναι άτεχνο και αδύναμο λογοτεχνικά. Οι διάλογοι μακροσκελέστατοι και πλήρεις φιλοσοφικών απόψεων και ενός λόγου που με τίποτα δεν μπορείς να τον πεις προφορικό. Πολλές φορές στο ίδιο κεφάλαιο η αφήγηση αλλάζει απότομα από αόριστο σε ενεστώτα διαρκείας, κάτι που δείχνει ασυνέχεια και κουράζει. Η ιδέα όμως, να βρει κάποιος δύο αρχαία αγάλματα και να τα πουλήσει για να μοιράσει τα χρήματα σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη (αναπήρους και τυφλούς) κάνοντας την κοινωνία να στραφεί εναντίον του, είναι πολύ συγκινητική και πρωτότυπη, όλο αυτό το σκεπτικό όμως δίνει λαβή στον συγγραφέα να αναπτύξει μακροσκελέστατα τις απόψεις του για το βραδύπουν, αργόσχολο κράτος, κάτι που κουράζει και κάπου ενοχλεί.