ΘΙΑΣΟΣ. Τίτλος ασθμαίνων για ένα έργο που κανείς δεν ξέρει αν τελείωσε ή μόλις αρχίζει.​ Πρόσωπα εμφανίζονται, αλλά οι φωνές τους μοιάζουν με ανάσες του παλαιού κόσμου, τα λόγια τους μοιάζουν ήδη ειπωμένα από άλλους, σε άλλες γλώσσες, σε άλλες εποχές. ​Aν κάτι μένει να αρθρωθεί, θα ειπωθεί μέσα από ρωγμές​, στον απόηχο​ του κόσμου​.

Ο Θίασος δεν είναι άθροισμα λέξεων, είναι ένα πείραμα διαφυγής — από το χρόνο, την ταυτότητα, από την ίδια την ανάγκη για ευταξία. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τα πάντα στροβιλίζονται, διαλύονται, ανασυντίθενται. Ο λόγος ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί — άλλοτε ψυχωμένος και άλλοτε παρακλητικός, κάποτε μονάχα σιωπηλός σαν φθινοπωρινός δρόμος. Δεν αποζητά να διδάξει, να συγκινήσει, να καθησυχάσει.

​Θίασος. «Εδώ τα πρόσωπα χορεύουν σ᾿ ανεξαγόραστη σιωπή​ / πόνοι και πληγές που ξεψυχούν γεμάτες χρόνο και σκοτάδι​ / μια αιωνιότητα που γερνά μες στην καταστρεπτική σοφία της μηχανής»​.