"Τι να πεις για τον Παυλάκη (έτσι τον φώναζα -χαϊδευτικά- κι εκείνος "θείο" ή Δημητράκη). Φάγαμε ψωμί κι αλάτι μαζί, μέσα στα χρόνια, από τότε που τον γνώρισα, κάπου τέλη του \'60 - αρχές του \'70. Από την αρχή είχαμε μια αμοιβαία συμπάθεια, αγάπη θα έλεγα. Ο Παυλάκης -που ενώ ήταν περπατημένος στους δρόμους- έμεινε ωστόσο μέχρι τέλους ένα αγνό, αγαθό, ρομαντικό παιδί. Γι\' αυτό, μαζί με τη δουλειά του και τα τραγούδια του έχει σημαδέψει τη ζωή μας και τη σημαδεύει ακόμα. Προσέφερε τη ζωή του στη ζωή απλόχερα!
Γεια σου Παυλάκη! Σε φιλώ!"

(Δημήτρης Πουλικάκος, από τον Πρόλογο)