Το "Δάκρυ του νόστου", που προηγήθηκε, καθάρισε το τοπίο από τον πόνο, λύτρωσε από τις κραυγές την ψυχή, έθεσε στην αθανασία τις καλές αναμνήσεις και νανούρισε τις συμφορές. Είχε μία πρώιμη αθωότητα που στεφάνωσε την αγάπη με τα πιο δοξαστικά της χρώματα. Ήταν σαν τα μωρά που γεννιούνται μέσα σε κύματα αγνότητας. Βημάτισα μέσα σε ψαλμωδίες που αντηχεί η κάθε ελληνική οικογένεια. Αποτύπωσα χαρές και χαρακιές. Δάκρυ μου ακριβό, δάκρυ μου κρινολουλουδιασμένο...

Αφού αγίασε το παρελθόν γύρισα το βλέμμα μου στο σήμερα. Αυτό που μας δονεί και σκιαγραφεί το αύριο των παιδιών μας. Δυστυχώς ζούμε στα χαρακώματα, σε μία καθημερινότητα βουβή, συννεφιασμένη, αιματοβαμμένη. Σεισμοί στη δημοκρατία, φωτιά στους χάρτες, πληγές στις αρετές. Τρομάζει η ταχύτητα των εξελίξεων και των συμφορών. Σαν τις πληγές του Φαραώ που έρχονται η μία μετά την άλλη. Δεν προλαβαίνουμε να αξιολογήσουμε και να αντιδράσουμε. Αποδεχόμαστε στωικά την θλίψη και η περηφάνια μας έχει βουή σφαγμένη. Τα καταφύγιά μας γίνονται παρανάλωμα στις φωτιές που βάζουν ψυχροί δολοφόνοι και σαν τα ποντίκια σε πανικό ψάχνουμε διεξόδους.
Έτσι ξεκίνησα τη νέα μου ποιητική συλλογή με βαθύ συναίσθημα ευθύνης, έχοντας στο μυαλό μου τον συνάνθρωπό μου και την πατρίδα μου. Προσπάθησα να αποτυπώσω αυτά που βιώνει ο κάθε Έλληνας σήμερα, αυτά που νιώθει ως ανήμπορος παρατηρητής και δούλος. Την απελπισία του την ζωγράφισα μέσα από τον μηδενισμό που φραγγελώνουν τις ορμές... Και μέσα από σκονισμένες λέξεις, μέσα από αναμνήσεις και σφραγίδες οφειλής, μέσα από μακρινούς προγόνους να εισβάλουν στην αφήγηση, ομολογώ πως δοξάστηκε άλλη μια φορά η αιώνια αγάπη.

"Ω Θεέ, δώσ\' μου ψυχή να προσκυνήσω από την αρχή το χώμα που μας γέννησε. Τον ήλιο που μας έθρεψε, τους ανέμους που σφυρίζουν ελευθερία"...
Έχοντας χρόνια μελετήσει την ποίηση και την λογοτεχνία, έφτασα στο προσωπικό συμπέρασμα ότι για να γράψεις κάτι πρέπει να έχεις κάτι να δώσεις. Κι η ποίηση είναι πολύ δύσκολη σε γκρεμισμένους αχυρώνες... Πως να εκδώσεις στίχους σε μια εποχή με οθόνες και like; Πρέπει να αποβάλεις το εγώ σου, να νηστέψεις από στολίδια και να νιώσεις την αλήθεια σαν τον έρωτα. Να έχεις να δώσεις κάτι δυνατό και να τολμήσεις.

Με σεβασμό στους νεκρούς, με σεβασμό στην Ρωμιοσύνη, με σεβασμό στον Θεό, μα πιο πολύ με σεβασμό στους ζωντανούς, τόλμησα. Έκανα επίκληση σε ένα μεγάλο μύθο και τον κάλεσα να ρθει. Του έβαλα ιερή μετάνοια και του ζήτησα να με βοηθήσει να θεριέψουν τα ταξίδια του στην προκυμαία της γραφής μου. Και το έκανε με το ζήλο του προσκυνητή και τη γενναιότητα του δοξασμένου πολεμιστή.

"Ο προσκυνητής" βάζει φραγές στους κολασμένους και χαρίζει λόγια με μοναδικό προορισμό, ΕΣΕΝΑ.

Βάσω Ρουμελή

"Κάποια ρολόγια τα σπάμε
για να σταματήσει η ώρα,
εκεί που θα την ορίσουμε
εμείς και όχι το σύμπαν!"

Περιλαμβάνει ποιήματα με διακρίσεις σε Πανελλήνιους και Παγκόσμιους Διαγωνισμούς:

- "Μακεδονία κόρη ακριβή", Β\' Βραβείο στον 7ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό 2017 Αμφικτυονίας Ελληνισμού με θέμα: "Απανταχού Ελληνισμός Διαχρονικές Αξίες"
- "Τα μάρμαρα αυτά ανήκουν στην χώρα μου", Β\' Βραβείο του ομίλου UNESCO Πειραιώς και Νήσων στον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό 2016 για την Επιστροφή των γλυπτών και μαρμάρων του Παρθενώνα με θέμα: "Γλυπτών Παλιννόστησις"
- "Σε γνωρίζω Αθάνατε πατέρα", Γ\' Βραβείο UNESCO στον 1ο Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό 2016 με θέμα: "Μια ωδή στον Διονύσιο Σολωμό"
- Σεβντάς στο καμβά", Γ\' Βραβείο στον 6ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό Αμφικτυονίας Ελληνισμού με ελεύθερο θέμα και κλασική δομή ρεφρέν-κουπλέ