Μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, ρεαλισμού και δυστοπίας, παραμυθητικής και εφιαλτικής αφήγησης, το Τζίντιλι εξιστορεί τις περιπέτειες ανθρώπων που βίωσαν μιαν απρόσμενη οικολογική καταστροφή και αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν σε άγνωστο προορισμό για να χτίσουν από την αρχή τη ζωή τους. Τα Σόθιψα, το χωριό τους, είναι το φανταστικό σκηνικό με τις απροσδιόριστες συντεταγμένες, ο τόπος όπου ξεκίνησε το τέλος του κόσμου μας, όπως τον ξέρουμε, με τις ακλόνητες βεβαιότητές του. Στα τριάντα ένα κεφάλαια του βιβλίου εγκιβωτίζονται δεκατέσσερις εμβόλιμες αφηγήσεις ημερολογιακού τύπου: είναι οι φωνές των μυθιστορηματικών προσώπων, που ηχούν σαν της Κασσάνδρας την αμείλικτη φωνή, προλέγοντας πού ενδέχεται να οδεύουμε, όταν οι Τζίντες —οι φανταστικές νεράιδες των βουνών— διανοηθούν ν΄ ανοίξουν το πηγάδι του Κάτω Κόσμου.

Το Τζίντιλι, «ανεμοστρόβιλος» στα βλάχικα, συμπυκνώνει το φόβο για το ζοφερό μέλλον αλλά και το αισιόδοξο όραμα μια νέας πορείας προς μια οικο-κοινωνική διέξοδο. Οι διαδρομές των προσώπων γίνονται τα νήματα που συνδέουν το χθες με το σήμερα αλλά και το άχρονο της ανθρώπινης μοίρας, καθώς ο άνεμος της Ιστορίας συμπαρασύρει μνήμες, παραδόσεις και ζωές προς ένα αφανέρωτο, αλλά όχι και τόσο μακρινό, μέλλον.