Ο Βασίλης Παππάς είναι ένας σύγχρονος νέος ποιητής. Καλύπτει τον χώρο της πατρώας γης. Διαχρονικός, πέρα από τα σύνορα της διάνοιας, εκεί όπου η συγκίνηση και το πάθος συναντιούνται. Ποίηση τόσο ζωντανή, που σε παρασύρει στον χώρο και στον χρόνο, με τις ωραίες εικόνες και τα μηνύματα. Ζωντανή, απλή, ειλικρινής. Η ποίηση είναι μια ζωγραφική, γλυπτική, μελωδία και αρμονία. Υμνεί την Ορθοδοξία. Μας ορίζει τον ρόλο του ποιητή. Η ματιά του Βασίλη Παππά περιδιαβαίνει όλο τον ελλαδικό χώρο από τον Βορρά έως τον Νότο. Όλα διαδραματίζονται κάτω από το γαλάζιο κεντημένο σεντόνι της ηχόεσσας θάλασσας του Αιγαίου, αλλά και του Ιονίου, με τις δαντελωτές ακρογιαλιές, τους κόλπους, τα ασημοπράσινα λιόδεντρα. Σκηνικό ατόφιων ζωγραφικών πινάκων της πανέμορφης ελληνικής φύσης. Σε όλη αυτή την περιδιάβαση είναι είτε μόνος του είτε με την παρουσία κάποιου αγαπημένου προσώπου. Και τότε ο ποιητής τού απευθύνει τον λόγο χρησιμοποιώντας το α΄ ή το β΄ ενικό πρόσωπο, εξωτερικεύει προσωπικά συναισθήματα, σκέψεις και εντυπώσεις με τη χρήση άφθονων εκφραστικών μέσων. Ο Βασίλης Παππάς ζωγραφίζει τις εικόνες του με απλότητα, λυρισμό και ευαισθησία. Οι λέξεις του απλές, σωστά επιλεγμένες, δίνουν στους στίχους του τόσα χρώματα! Η θεματογραφία του και εδώ ποικίλλει. Δεν προσδιορίζεται χώρος, είναι όλη η Ελλάδα! O Βασίλης Παππάς κεντά τον ελεύθερο στίχο του κοιτώντας τα άστρα, μιλώντας με το φεγγάρι και τον ήλιο, τα οποία θεωρεί ζωτικά μέλη του προσωπικού σύμπαντός του. Ξεχειλίζει το συναίσθημα όταν μιλά για τη φύση, αφουγκράζεται τον ήχο της σιωπής μιας γης αγαπημένης. Αυτές οι απλές, ποιητικές, λυρικές λέξεις μάς οδηγούν σε μεταφυσικούς χώρους όπου όλα ενώνονται: άνθρωπος-φύση-δημιουργία. Ο λόγος πλούσιος, πηγαίος και καλά δουλεμένος. Η ανάγνωση δεν κουράζει, αντίθετα ικανοποιεί. Εντυπωσιάζει το ήθος και η ψυχική ωραιότητά του. Η ποίηση του Βασίλη Παππά είναι αυτό που ο Μπόρχες όρισε ως ποίηση, «η έκφραση, δηλαδή, του ωραίου διά μέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους» ή αυτό που είπε ο Πλάτων, ότι «η ποίηση είναι πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό». Τέλος, πιστεύω ότι τα ποιήματά του είναι αυτό που έχει γράψει ο Δημήτρης Καραμβάλης για το ποίημα: «Η μικρή ατομική του φυλακή ως καταφύγιο» και «η κρύα αφέγγαρη νύχτα που προμυνά ανασκαφή της μέρας», μιας ημέρας όμως γεμάτης από το φως της δημιουργίας του!