Τα «Τρία χρυσά νομίσματα» της Josephine Moon ήταν για μένα ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, συναίσθημα και, πάνω απ’ όλα, ελπίδα.

Η γραφή της είναι τόσο γλαφυρή και ζωντανή, που οι περιγραφές μοιάζουν να παίρνουν ζωή μπροστά σου. Σε ταξιδεύει με έναν τρόπο που σε κάνει πραγματικά να θέλεις να τα παρατήσεις όλα, να χαθείς κάπου σε ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης, να ζήσεις πιο απλά και, γιατί όχι, να ερωτευτείς.

Αυτό που αγάπησα περισσότερο, όμως, ήταν το μήνυμα που αφήνει πίσω του. Το τέλος είναι όμορφο και λυτρωτικό, γεμάτο φως και μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας για το μέλλον. Σου θυμίζει πως, όσο δύσκολη κι αν μοιάζει μια κατάσταση, τίποτα δεν είναι πραγματικά αδιέξοδο. Ακόμη κι όταν όλα γύρω σου φαίνονται μαύρα, μπορεί πάντα να υπάρξει μια νέα αρχή, αρκεί να μην τα παρατήσεις.

Είναι από εκείνα τα βιβλία που, όταν τα κλείσεις, νιώθεις λίγο πιο αισιόδοξος και λίγο πιο έτοιμος να πιστέψεις πως οτιδήποτε μπορεί να συμβεί.

Για μένα είναι ένα ξεκάθαρο 10/10 και σίγουρα ένα βιβλίο που θα ξαναδιάβαζα. Θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όποιον χρειάζεται αυτή την περίοδο λίγη περισσότερη ελπίδα, φως και πίστη πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. ✨