Η ποιητική σύνθεση ο " Άνθρωπος ήταν η Συνθήκη της Ειρήνης" δύσκολα αφήνει τον αναγνώστη ασυγκίνητο. Βαθιά εξομολογητική και ανθρώπινη σε "καλεί" να συντροφεύσεις τον πρωταγωνιστή στο μακρύ και επίπονο εσωτερικό ταξίδι στον κόσμο των αναμνήσεων με προορισμό την αυτογνωσία και ακολούθως τη λύτρωση. Η παλέτα των συναισθημάτων του ήρωα είναι ιδιαίτερα πλούσια και η ταύτιση με τα πάθη, τις σκέψεις και τα βιώματά του είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Εντυπωσιακές εικόνες και μεταφορές, καθώς και μεταβάσεις στον χώρο και τον χρόνο. Αξιοσημείωτη είναι η τρυφερότητα που διατρέχει το έργο στο σύνολό του καθώς και η βαθειά πίστη των ηρώων του Τιχομίρ στον άνθρωπο ( βλ. επίσης " Νάθαν" ). Στο τέλος, ο Τιχομίρ πάντα λυτρώνει και αναγεννά τόσο τους ήρωές του όσο και τους αναγνώστες του.