Η Μυρτώ είχε βουλιάξει στο κάθισμά της, για ν’ απολαύσει την πτήση που θα την έφερνε στην Ελλάδα. Ήταν η πτήση «138» απ’ το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης για Αθήνα. Το αεροπλάνο ήταν λευκό με μια μπλε ρίγα σ’ όλο του το μήκος κι απ’ τις δυο πλευρές. Οι έξι δακτύλιοι, που ήταν το διακριτικό των αερογραμμών της Ολυμπιακής Εταιρείας, κάλυπταν όλη την ουρά. Δεν είχε ταλαιπωρηθεί καθόλου να βρει θέση, αφού στο άκουσμα του ονόματός της μπορούσαν πλέον να γίνουν τα πάντα. Άφησε τις σκέψεις της να ταξιδέψουν μαζί με τ’ αεροπλάνο και χαμογέλασε αχνά, σκεπτόμενη τη συνάντηση που θα είχε σε λίγες ώρες με τον Νίκο. Το ταξίδι της ήταν τόσο ήσυχο, που καμιά απ’ τις εξακόσιες ψυχές που ταξίδευαν μαζί της δεν αισθάνθηκε κάποιον κίνδυνο ή έστω μια μικρή αναταραχή. Δεν την είχε αναγνωρίσει κανείς - εκτός απ’ την αεροσυνοδό που την υποδέχτηκε με το επίθετό της- κι έτσι πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.