Με μάσκες ή χωρίς, με εντατικές ή με απλές αντιβιώσεις, με ηρεμία ή με θυμούς, με έρωτα ή με το υποκατάστατό του σαν συντροφιά, αναζητήσαμε την έξοδο στον δρόμο, στην παραλία, δίπλα στο ποτάμι, μέσα στην καρδιά της πόλης, στο πάρκο, στο μονοπάτι του βουνού που οδηγούσε στην κορυφή για να αναπνεύσουμε. Να συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, να γίνουμε πολλοί, συνεκτικός κρίκος μιας πολύχρωμης αλυσίδας από στιγμές, επιθυμίες, χαρμολύπες, αποχωρισμούς, τραυματικούς έρωτες. Δυο γυναίκες συναντιούνται σε μικρούς περιπάτους, δίνουν τα χέρια, κρατούν το πολύτιμο δώρο της ζωής στις παλάμες τους, αφηγούνται η καθεμιά με τον τρόπο μικρές ιστορίες και ύστερα αποχαιρετιούνται με ένα κλασικό γεια, θα τα ξαναπούμε! Κι όπως απομακρύνονται, αφήνουν το αχνό στίγμα τους στο σημείο όπου συναντήθηκαν.