Η μυθοπλασία του Μάγκρις, ωστόσο, μετριάζει αυτήν την φαινομενικά παρηγορητική σύνδεση της ζωής, του χώρου και της ταυτότητας με την απογοήτευση ως εννοιολογικό και ηθικό εργαλείο που, όπως είδαμε στα δοκίμιά του, είναι ένα κρίσιμο συστατικό της ειρωνικής, απομυθοποιητικής προσέγγισής του στις ψεύτικες βεβαιότητες. Αλλά από το μικροσκοπικό σύμπαν, ο τακτοποιημένος κόσμος των μικρών, αυτόνομων τόπων στους ‘Μικρόκοσμους’, η ονειρική πεζογραφία του Μάγκρις μας ρίχνει σε ένα καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό παγκόσμιο χάος, ένα παγκόσμιο σπίτι φρίκης που περικλείει ολόκληρο το σύμπαν, όπου δεν υπάρχει χώρος για ένα κοινοτικό ‘εμείς’, αλλά μόνο για αμοιβαία βία, όπου τα όρια καταπατούνται λόγω έλλειψης ευθύνης και ανθρωπιάς!