Αλαφιασμένη κοιτώ και δεν αναγνωρίζω κανέναν και τίποτε. «Μη με σκοτώνετε», μουγκρίζω με αμείωτη επιθετικότητα. Ένα γέλιο κρύο, σκληρό συνταράσσει το κορμί μου. Η ιαχή “σας νίκησα” ανεμίζει σαν πύρινη ρομφαία… Μια κλαίω, μια γελώ και μια ουρλιάζω. Δυνατά χέρια με πιάνουν όσο εγώ διατηρώ ένα γέλιο τρανταχτό, με καθηλώνουν στο κρεβάτι και με τρυπούν με μια βελόνα στο μπράτσο. Παραδίδω τα χέρια μου να τα δέσουν. Μαζί με αυτά δένουν και το μυαλό μου.