Όταν έχεις διαβάσει αρκετά βιβλία, αρχίζεις και γίνεσαι κάπως δύστροπος. Η αρχική χαρά του διαβάσματος, τότε που μικρό παιδί χανόσουν σε κάθε βιβλίο, τότε που δεν μπορούσες καν να περιμένεις πότε θα έρθει η στιγμή που θα ξαναπιάσεις το βιβλίο στα χέρια σου, έρχεται πια όλο και πιο σπάνια. Σήμερα λοιπόν τελείωσα την ανάγνωση -για 2η φορά- ενός τέτοιου βιβλίου, που είχα να συναντήσω χρόνια. Από αυτά τα βιβλία που χάνεσαι μέσα τους, που από απλά βιβλία μετατρέπονται σε τόπους οικείους, που τους επισκέπτεσαι και αγαλλιάζει η ψυχή σου, που δεν θες να τους αφήσεις. Αυτό συνέβη με το 2ο βιβλίο της Αγγελικής Ζούμπου.

Η ίδια ηρωίδα που μας συστήθηκε στο πρώτο μυθιστόρημα, η Ραφαέλα Πλούμη, αυτή τη φορά ανοίγει την ψυχή της περισσότερο και μας προσκαλεί στον εσωτερικό της κόσμο. Το έγκλημα στο νησί των Φαιάκων δεν είναι απλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Ναι, τα έχει όλα: φόνους, μυστήριο, αγωνία, ανατροπές. Έχει και τον υπέροχο, ατμοσφαιρικό κόσμο που γνωρίσαμε και στο πρώτο βιβλίο, το έγκλημα στο καστανόδασος. Πάλι η Ραφαέλα σε πρώτο πρόσωπο περιγράφει αυτά που βλέπει, αυτά που ακούει και αυτά που μυρίζει -πόσο ολοκληρώνει τον κόσμο αυτή η αίσθηση- και μας μεταφέρει στην Κέρκυρα με τρόπο που πραγματικά λες ότι θα ήθελες να είσαι εκεί. Αυτή τη φορά όμως αφήνει πιο ανοιχτό το παράθυρο, και μας αφήνει να δούμε περισσότερο και αυτά που νιώθει, που θυμάται, που φοβάται, που τολμά να ονειρευτεί. Κάνει το βήμα και αποκαλύπτεται. Και μας κάνει να την αγαπήσουμε περισσότερο. Ευαισθησία, ευγένεια, οξυδέρκεια, συγκρότηση, χιούμορ, ειλικρίνεια, τόλμη και ταπεινότητα, θάρρος να κοιτάξει κατάματα τις αδυναμίες της και τις πληγές της. Αυτή είναι η Ραφαέλα. Μάλλον και η συγγραφέας...

Δεν είναι λοιπόν μόνο ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι ένα βιβλίο που παρατηρεί την εσωτερική διαδρομή της ηρωίδας, τόσο ωραία που θα μπορούσε να σταθεί και χωρίς το 'αστυνομικό' κομμάτι. Δεν ξέρω τι από όλα αυτά με κέρδισε τόσο και αφέθηκα να χαθώ τόσο πολύ μέσα σε αυτό το βιβλίο. Το διάβασα 2 φορές και δεν ήθελα να τελειώσει. Από τα λίγα βιβλία που τη δεύτερη φορά το απόλαυσα ακόμα περισσότερο. Νομίζω πως τελικά αυτό που αγαπώ είναι η γραφή της Αγγελικής Ζούμπου, η ματιά της στα πράγματα, ακόμα και σε μικρές μικρές λεπτομέρειες που σε ξαφνιάζουν, που σε κάνουν να πεις 'ωχ! υπάρχει και άλλος που το σκέφτεται αυτό, που νιώθει έτσι;' (είμαστε πολλοί τελικά).

Έτσι όπως το έγραψα ακούγεται 'βαρύ'. Δεν είναι. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα, τόσο ενδιαφέρον που με έκανε να αλλάξω το φορτωμένο πρόγραμμά μου και να κάτσω στο σπίτι για να μπορέσω να διαβάσω παρακάτω και να χαθώ στις σελίδες του, να περπατήσω στον κόσμο του, και μάλιστα ενώ το είχα ξαναδιαβάσει. Ξαναένιωσα τη χαρά του διαβάσματος που είχα όταν ήμουν μικρό παιδί και ευχαριστώ πολύ τη συγγραφέα για αυτό.

Το «Έγκλημα στο νησί των Φαιάκων» της Αγγελικής Ζούμπου, από τις Εκδόσεις Πηγή, είναι ένα crime μυθιστόρημα που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και την τελευταία σελίδα.Η συγγραφέας χτίζει με δεξιοτεχνία την αγωνία, αφήνοντας κάθε φορά όσα στοιχεία χρειάζονται για να σε κάνει να συνεχίζεις την ανάγνωση και να αναζητάς τις απαντήσεις μαζί με τους ήρωες. Η πλοκή έχει ρυθμό, οι ανατροπές λειτουργούν ουσιαστικά και η ατμόσφαιρα του νησιού δένει όμορφα με το μυστήριο.Ξεχώρισα ιδιαίτερα την εξαιρετική γραφή της Αγγελικής Ζούμπου: στρωτή, ζωντανή και άμεση, χωρίς να κουράζει ούτε στιγμή. Ένα καλοδουλεμένο crime μυθιστόρημα που διαβάζεται με πραγματική απόλαυση και σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το τέλος.Σίγουρα μια πολύ δυνατή επιλογή για τους λάτρεις του είδους!

4,5*

Δεν πρόλαβα καλά καλά να κλείσω το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως, το «Έγκλημα στο Καστανόδασος» ‒το οποίο λάτρεψα‒ και έπιασα αμέσως το δεύτερο της σειράς με ερευνήτρια την Ραφαέλα Πλούμη.

Τι να πω και γι’ αυτό; Το διάβασα και το απόλαυσα με όλη τη σημασία της λέξης. Είναι από εκείνα τα αστυνομικά που σε αρπάζουν από την πρώτη σελίδα και δεν σε αφήνουν μέχρι την τελευταία. Η Αγγελική Ζούμπου, με τη χαρακτηριστική της ακρίβεια και την αίσθηση της σκηνής, χτίζει μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστήριο και διαρκή ανατροπή. Η πλοκή είναι καλοκουρδισμένη, με πολλούς κι εξαιρετικά ρεαλιστικούς χαρακτήρες που κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο και εξελίξεις που δεν παύουν να σε εκπλήσσουν.

Το κλίμα που δημιουργεί είναι σχεδόν κινηματογραφικό. Η δράση κυλά με ρυθμό, οι εικόνες είναι ζωντανές, και η Ραφαέλα Πλούμη κινείται ‒ άλλοτε με σιγουριά άλλοτε νυχοπατώντας ‒ μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο υπόγειες εντάσεις και επικίνδυνες διασυνδέσεις. Η ηρωίδα, παρουσιάζεται πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη και σίγουρα πιο αποφασισμένη να βγει νικήτρια μέσα από ένα πολυσύνθετο πλέγμα ενδείξεων και αμφιβολιών.

Αυτό που ξεχωρίζει στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι η ικανότητα της Αγγελικής να στήνει μια ιστορία που πατά γερά εντός του πλαισίου της αστυνομικής λογοτεχνίας αλλά και που δεν φοβάται να ρίξει το βλέμμα της και σε πιο σύνθετα κοινωνικά και υπαρξιακά ερωτήματα. Η ένταση είναι πανταχού παρούσα, οι χαρακτήρες, όπως προείπα, έχουν βάθος και κίνητρα και η γλώσσα υπηρετεί τη δράση με λιτότητα και ακρίβεια. Δεν χρειάζεται φθηνά κόλπα η Αγγελική για να εντυπωσιάσει. Το πετυχαίνει άριστα μέσω της απλότητας και του υπέροχα καλογραμμένου της κειμένου. Ακόμη και σε στιγμές όπου η υπόθεση αποκτά μια πιο διεθνή και φιλόδοξη διάσταση ‒πέρα από τα αυστηρά ελληνικά όρια ‒καταφέρνει να τη χειριστεί με τέτοια ισορροπία, ώστε να ενισχύεται η δυναμική του θρίλερ και να αποκτά η ιστορία έναν σύγχρονο, ανοιχτό χαρακτήρα που ξεπερνά τα σύνορα.

Το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο της Αγγελικής Ζούμπου «Έγκλημα στο νησί των Φαιάκων» διάβασα πρόσφατα και είμαι ενθουσιασμένη με τη δεινότητα της συγγραφέως να μας τραβάει και να μας βουτάει σε μια υπόθεση που η πλοκή της είναι, εκτός από ευφάνταστη, τόσο περίτεχνα πλεγμένη που σε ξαφνιάζει.

Διαβάζοντας το βιβλίο διαπίστωσα ότι όσο εύκολα ψυχανεμίζομαι τον δολοφόνο στις ταινίες άλλο τόσο πιο δύσκολα τον βρίσκω στα βιβλία της Αγγελικής. Γιατί δεν μπορείς να μην μπεις κι εσύ στον ρόλο της ιδιωτικής ερευνήτριας Ραφαέλας Πλούμη και να αναζητείς μαζί της τον δολοφόνο.

Είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως με την ίδια κεντρική ηρωίδα, όμως διαβάζεται πολύ άνετα μεμονωμένα. Σου καλύπτει τα κενά που προκύπτουν αν δεν έχεις διαβάσει το πρώτο της «Έγκλημα στο καστανόδασος».

Η Ραφαέλα λοιπόν βρίσκει το πτώμα ενός άντρα έξω από το σπίτι που έμενε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Σύντομα διαπιστώνει ότι αυτός ο άντρας ερχόταν να τη συναντήσει. Ποιος είναι ο Παναγιώτης Καλδάνης που κείτεται μπροστά της νεκρός; Είναι εγκληματική ενέργεια ή φυσικός θάνατος;

Στο πορτοφόλι του Καλδάνη βρίσκονται σημειώσεις με αριθμούς και γράμματα που δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο τον γρίφο του θανάτου του.

Στο μεταξύ ακολουθούν κι άλλοι θάνατοι που είναι επιβεβαιωμένα εγκληματικές ενέργειες και εκεί αρχίζει ένα κυνηγητό ανελέητο μέχρι να βρεθεί η άκρη του νήματος.

Τα εγκλήματα πληθαίνουν και η Ραφαέλα βρίσκεται μπροστά σε μια υπόθεση όπου η αχαριστία, η απώλεια και η πλεονεξία είναι πρωταγωνίστριες.

Καταιγιστική δράση, αγωνία και η Πλούμη μπαίνει τελικά στο στόχαστρο του δράστη. Θα τα καταφέρει;

Αν ψάχνετε ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα αναζητήστε το.