Εκείνο το απόγευμα το Σύννεφο είχε μια καταπληκτική ιδέα…
«Ποιος θέλει να παίξουμε κρυμμένο θησαυρό;» ρώτησε.
«Εγώ!» φώναξε ενθουσιασμένος ο Ήλιος.
«Κι εγώ, κι εγώ παίζω!» συμφώνησε το Ουράνιο Τόξο.
«Κρύβω πρώτη!» ούρλιαξε με χαρά η Βροχή.
Το Ουράνιο Τόξο χάνει τον θησαυρό του, το χρωματιστό του χαμόγελο και είναι λυπημένο.
Ποιος το πήρε και γιατί;
Κάτι μυστήριο συμβαίνει εκεί.
Θα σταθούν οι φίλοι του κοντά του;
Σ’ αυτήν την δύσκολη στιγμή που ραγίζει την καρδιά του;
Ποια λύση θα βρεθεί;
Απόφαση χρειάζεται σωστή!
Φωνές ή συζήτηση
χρειάζονται αυτή τη στιγμή;
Για να δούμε τι απ’ όλα θα συμβεί…
Ένα παραμύθι για την ενσυναίσθηση και την αλληλοβοήθεια, για την αποδοχή των συναισθημάτων και την αυτοαποδοχή.