Πρόκειται για το πιο πρόσφατο βιβλίο του συγγραφέα αποτελούμενο από παράλληλες ιστορίες που εκτυλίσσονται σε παρελθόν (1999, κάπου στην Ανατολική Ευρώπη και παρόν (σήμερα στην Ελλάδα). Τότε, ένα μικρό κορίτσι καταλήγει στα χέρια ενός κυκλώματος εκμετάλλευσης και κακοποίησης ανηλίκων. Τα μαρτύρια που περνάει για την ηλικία της είναι αποτρόπαια και κάθε μέρα ένα πράγμα κυριαρχεί στη σκέψη της: πώς να ξεφύγει από αυτό το βούρκο.



Η δεύτερη ιστορία, εκτυλίσσεται στην εποχή μας και αφορά στη νέα «μόδα» που επικρατεί να καταγράφονται τα πάντα σε video ή ηχητικά ντοκουμέντα, ακόμα και πράγματα τα οποία δε θα έπρεπε καν να γίνονται. Και οι δυο ιστορίες φέρουν έντονο ψυχολογικό φορτίο και ειδικά η δεύτερη τονίζει. τις αδιέξοδες καταστάσεις στις οποίες έρχονται συχνά οι νέοι σήμερα.

Ο τρόπος γραφής του Παπαθεοδώρου είναι τόσο παραστατικός που νομίζεις ότι βλέπεις ταινία, ύφος που κάνει τα βιβλία του πιο προσιτά στους νέους.