T’ αρχίνισμα, προσπαθεί να στρέψει τη ματιά στον τρόπο, στον τρόπο όχι του να ξεπερνάς, μα του να τοποθετείς κομμάτια του παρελθόντος, κοιτώντας τα κατάματα και μαθαίνοντας να διεκδικείς και πάλι.
Στην πορεία αυτή, διαπραγματεύεται τον έρωτα, την απώλεια, τ’ αδιέξοδο, την αλλαγή, την προσπάθεια, την επιθυμία, την ωριμότητα· κυριότερα, όμως, πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το ταξίδι αυτό έχει χώρο του τη μνήμη, αφορμάται από κει, για να συναντήσει διάφορους τόπους, διασχίζοντας το Βόρειο Αιγαίο, εκεί στ’ ανατολικά, αγγίζοντας μέχρι τα Δαρδανέλια, ώσπου να ξαποστάσει, τελικά, κάπου ανάμεσα στον Ευβοϊκό και το Ιόνιο.
Με πυξίδα το συναίσθημα και μ’ αυτοβιογραφικό έρεισμα αποπειράται μέσω της ποιητικής πράξης να προτείνει έναν τρόπο ν’ απολαύσουμε ξανά.