Θεία Λειτουργία...
Δηλαδή; Δημόσιο ιερό έργο!
Αυτό που κάνουμε για να έχουμε ζωντανή μέσα μας την ύπαρξη-παρουσία του Χριστού, όπως Εκείνος μας υπέδειξε λέγοντας: «τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν». Υπάρχουν βεβαίως και φυσικές και νομικές λειτουργίες καθόλου... ιερές. Εδώ συζητάμε για την Θεία και Ιερά (όπως ενίοτε επεξηγηματικά προστίθεται) Λειτουργία.

Ποιός... τελεί-προσφέρει τη Θεία Λειτουργία;
Η Εκκλησία... Δηλαδή το Σώμα του Χριστού ολόκληρο. Δηλαδή; Κληρικοί, Λαϊκοί, Κατηχούμενοι (όταν υπήρχαν). ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Γι’ αυτό όλες οι προσευχές είναι στον πληθυντικό αριθμό. Ο ιερέας προσφέρει (έχοντας χειροτονηθεί προς τούτο) την Ευχαριστία εξ ονόματος ΟΛΩΝ... όχι ipso jure. Γι’ αυτό δεν νοείται (τα έκτακτα δεν ανατρέπουν την θεολογία και την τάξη του Εκκλησιαστικού Σώματος) τέλεση Ευχαριστίας χωρίς τον λαό. Ιδιωτική Λειτουργία!;

Το σύνηθες κείμενο της Λειτουργίας μας, αυτό που τιτλοφορείται ως του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (σαν να έκατσε μόνος του -αυτοαναιρούμενος από τους ρηματικούς πληθυντικούς!- και έγραψε μια Λειτουργία και μετά μας είπε «πάρτε την...») συλλειτουργεί την όλη προσφορά της Ευχαριστίας, με συμπλεκόμενες (νοηματικά και τελεστικά) προσευχές, ανάμεσα στους κληρικούς και τους λαϊκούς, που στην λογική και διαδικασιακή εξέλιξη της Λειτουργίας συμπροσφέρουν τα προς αγιασμόν Δώρα, συμπροφέροντας τις ευχές.

Σκοτεινοί χρόνοι όμως, αναλφαβητισμός και θεολογική άγνοια, μας έχουν αφήσει δυστυχώς στρεβλώσεις και υπερευλάβειες τραγικές και άγνοια δολοφονική και «μαγική συμμετοχή» στην Λατρεία, πράγματα που γίνονται βαρίδια εμποδίζοντας την σχέση με το χώρο ζωής των χριστιανών, που είναι η Θεία Λειτουργία. Εκδίδουμε λοιπόν το κείμενο της Αγίας Ευχαριστίας στοιχηδόν σε (σχεδόν) συνεχή ροή, για να γίνει αντιληπτή ακόμη και από τους ηθελημένα επιμένοντας στα παραδοσιακά λάθη, ή ενοείδεια του Εκκλησιαστικού Σώματος!! Είναι ΕΝΑ κείμενο η λειτουργία των χριστιανών, που το τελετουργούν ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ. Οι ιερείς και ο λαός, αδιασπάστως ενωμένοι.