Ο λόγος, ασφαλώς, για το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Αυτό το κείμενο των 23 σελίδων, απαύγασμα μίας κοσμοθεωρίας που έμελλε να αλλάξει τη ζωή, τις τύχες και τον τρόπο σκέψης δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, για ενάμιση περίπου αιώνα. Γράφτηκε το 1848 κατ’ εντολήν της Λίγκας των Κομμουνιστών, που ήταν η μετεξέλιξη της Λίγκας των Δικαίων, εκείνης της Ένωσης φυγάδων Γερμανών εργατών στο Παρίσι. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, ωστόσο, το παρασκήνιο της συγγραφής του Μανιφέστου επισκιάστηκε σε σημαντικό βαθμό από πολυάριθμα βιβλία που προσπαθούσαν να συνδέσουν το κείμενο αυτό με το Τάγμα των Illuminati, της περιβόητης εκείνης μυστικής εταιρείας που είχε ιδρυθεί στα μέσα του 18ου αιώνα. Η ομοιότητα πολλών βασικών ιδεών που εκφράζονται στο Μανιφέστο, με αυτές που φέρονται να αποτελούσαν τα βασικά σημεία της διδασκαλίας των Illuminati (όπως η κατάργηση της ιδιοκτησίας, της κληρονομιάς, του γάμου, του πατριωτισμού και της θρησκείας), έδωσαν το έναυσμα για την εμφάνιση μίας θεωρίας που υποστήριζε ότι οι Marx και Engels έγραψαν αυτό το επαναστατικό κείμενο, κατόπιν εντολής μίας Λίγκας εργατών που ήταν η συνέχεια των Illuminati. Η θεωρία αυτή, σε συνδυασμό με άλλες που υποστήριζαν ότι οι Illuminati ευθύνονταν για πολλά κοσμοϊστορικά γεγονότα, όπως η Γαλλική Επανάσταση, οδήγησε σε σοβαρά ερωτήματα για το αν το Μανιφέστο ήταν όντως μία διακήρυξη που γράφτηκε με σκοπό να προετοιμάσει την επανάσταση για το πέρασμα της ανθρωπότητας σε μία κομμουνιστική κοινωνία, ή ήταν ένα κείμενο που στόχευε σε μία επανάσταση για την εγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας αρχής, με τη χρηματοδότηση του εβραϊκού τραπεζικού συστήματος.
Γιατί, λοιπόν, γράφτηκε το Μανιφέστο; Η μονογραφία αυτή φιλοδοξεί να δώσει μία αξιόπιστη απάντηση στις θεωρίες που συνδέουν το Μανιφέστο με τους Illuminati, εξετάζοντας την εξέλιξη των ιδεών των Marx και Engels μέχρι τη συγγραφή του Μανιφέστου. Με αφορμή την ανάλυση αυτή, ο αναγνώστης οδηγείται στα μονοπάτια της ιστορίας των φιλοσοφικών ρευμάτων του υλισμού και του ιδεαλισμού, από την αρχαιότητα μέχρι το Μανιφέστο, αλλά και στις σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που σφράγισαν την ευρωπαϊκή ιστορία την εποχή της «νεωτερικότητας». Η αναδρομή αυτή, σε συνδυασμό με μία γλαφυρή ανάλυση του διαλεκτικού και του ιστορικού υλισμού, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό κίνητρο της συγγραφής του Μανιφέστου, ήταν να καλύψει το μεγάλο θεωρητικό κενό που υπήρχε στον μαρξισμό, μεταξύ της εμπειρίας και της υπέρβασης (δηλαδή αυτού που ζει σήμερα ο άνθρωπος και αυτού που ονειρεύεται να ζήσει αύριο), ώστε να καταστεί δυνατή η ανθρωπολογική αλλαγή που προαπαιτείται για να γίνει το άλμα από την καπιταλιστική στην κομμουνιστική κοινωνία…
Ο συγγραφέας, όμως, δεν αρκείται μόνο σε αυτό, αλλά κάνει και ένα τολμηρό βήμα παραπέρα: επιχειρεί να κωδικοποιήσει τα βασικά διακριτικά γνωρίσματα του Μανιφέστου και να προτείνει μία κατεύθυνση για την τροποποίησή τους, ώστε η διακήρυξη αυτή να αποτελέσει ξανά πηγή σκέψης, ανάλυσης και έμπνευσης στον σύγχρονο κόσμο και να δώσει γόνιμες κατευθυντήριες γραμμές στη δράση του για τη δημιουργία μίας πιο βιώσιμης κοινωνίας τις δεκαετίες που έρχονται.