To βιβλίο Άντρες που αγαπούν άντρες είναι μια ποιητική ιστορία με πρωταγωνιστές δύο από τις ηγετικές μορφές του ισλανδικού ρομαντισμού: τον ποιητή και φυσιοδίφη Γιόνας Χάλγκριμσον (1807-1845) και τον θεολόγο Τόμας Σάιμουντσον (1807-1841). Το κεντρικό της θέμα είναι σίγουρα πέρα και πάνω από τη μνήμη μου, όμως η προσωπική εμπειρία παραμένει πάντα η τεράστια δεξαμενή της φαντασίας μου. Τα ποιήματα είναι σαν ένα κοστούμι που δοκίμασα, το παρελθόν σαν μια μάσκα που άφησα να πέσει, σαν ένα θεατρικό έργο που συνέθεσα στο μυαλό μου. Ήταν ένας εσωτερικός διάλογος που απάλυνε τον πόνο μου και με βοήθησε να βιώσω όσο πιο ανώδυνα γίνεται ένα πένθος, που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ. Ένας καλός μου φίλος πέθαινε. Ο θάνατός του δεν ήρθε ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση. Τον έβλεπα να αργοσβήνει σαν μια φωτογραφία που ξεθωριάζει από το εκτυφλωτικό φως και τον χρόνο. Και τότε η μνήμη του έγινε ξαφνικά πιο ξεκάθαρη, πιο έντονη από το ίδιο το πρόσωπό του. Αν και ο φίλος μου ήταν ακόμα ζωντανός, η μνήμη μου είχε ήδη αρχίσει να ξεδιαλέγει όλα όσα άντεχα να θυμάμαι από εκείνον. Αντίθετα, όσα δεν άντεχα, τα έκλεισε μαζί του μέσα στο φέρετρο και τα έθαψε στο χώμα. Πραγματικότητα, μνήμη, υστεροφημία, ιστορία.[...]