Το γέρας απονέμεται ως έπαθλο —αλλά και ως το μέγιστο λάφυρο— στο γήρας, όχι μόνον όταν συνεχίζει να γράφει, αλλά και όταν γράφοντας «πειράζει» τη γραφή. Αναθέτει τότε στην ποίηση να αντι-καταστήσει το «ε» (γέρας) με «η» (γήρας) και να «πειράξει» έτσι και το νόημα με μια ομοηχία στο παρά πέντε. Η αντιμετάθεση αυτή —γράμματος χάριν— δηλώνει όμως και την αντιμετάθεση της γραφής με τη ζωή. Το Il faut tenter de vivre (Πρέπει να μπαίνεις στον πειρασμό να ζεις) του Πωλ Βαλερύ διαλάμπει και ως «Πρέπει να πειράζεις και να πειράζεσαι με τα γράμματα».
* * *
Αλάτι στα μάτια
Αλάτι στα κόκαλα
Ούτε πρόσθιο ούτε ύπτιο
Γηρατειά
* * *
Είδα κι απόειδα με τα συμφραζόμενα

Ένα μαχαίρι ζητώ
να κόψω το ραδίκι του νου από τη ρίζα
να σκάψω βαθιά με το νύχι στο χώμα
για το νεκρό πουλάκι από θάνατο φυσικό και όχι
για την καρδερίνα που θρηνεί η οικογένεια στο σαλόνι

Τόλμησα και δεν τόλμησα
κατέφυγα στα ωδικά
στις σταθερές αξίες, στα κλουβιά
παρηγοριά ώριμων κυριών

Εμένα με ενδιέφερε η διάλεκτος του σπουργίτη:
τον Αύγουστο μόλις βουτήξει στη θάλασσα ο ήλιος
φεύγει βολίδα με τους ομοϊδεάτες του και ακελάηδιστος
χώνεται στη φοινικιά