Το 1900, ο Γ. Ε. Μπ. Ντι Μπόις έκανε μια δυσοίωνη πρόβλεψη: «Το πρόβλημα του εικοστού αιώνα είναι το πρόβλημα της γραμμής του χρώματος· το ερώτημα είναι σε τι βαθμό οι φυλετικές διαφορές [...] θα γίνουν από εδώ και στο εξής η βάση ώστε περισσότερο από το μισό του κόσμου να στερηθεί στον μέγιστο βαθμό τις ευκαιρίες και τα προνόμια του σύγχρονου πολιτισμού». Μισό αιώνα αργότερα, ο Αιμέ Σεζαίρ καταγγέλλει ότι η Ευρώπη είναι ανεπίδεκτη υπεράσπισης. Πίσω από τα προσωπεία των δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του πολιτισμού, αποκαλύπτει τη βία της αποικιοκρατίας, η οποία καταδικάζει τους λαούς από την άλλη μεριά της γραμμής του χρώματος σε μια συνθήκη πραγμοποίησης, εκμετάλλευσης και καταστροφής των τρόπων ζωής τους. Η αποικιοκρατία όμως έχει ένα τίμημα: απανθρωποποιεί τόσο τα θύματα όσο και τους θύτες της. Ο Σεζαίρ διακηρύσσει την επανεφεύρεση της μαύρης ταυτότητας, την αξία της μαύρης κουλτούρας και της αλληλεγγύης όλων των καταπιεσμένων. Ο Λόγος περί αποικιοκρατίας αποτελεί το ιδρυτικό κείμενο της μεταποικιακής σκέψης και μια επίκαιρη υπενθύμιση για τη μακρά διάρκεια των αποικιακών σχέσεων εξουσίας. Η έκδοση συνοδεύεται από τον Λόγο περί Νεγροσύνης, που εκφωνήθηκε το 1987 στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Φλόριντα στο Μαιάμι.