Το «Τόνιο Κρέιγκερ» με άγγιξε γιατί μιλά για εκείνο το αίσθημα του «ανήκειν και δεν ανήκειν» ταυτόχρονα. Ο Τόνιο είναι ο καλλιτέχνης που αγαπά τη ζωή, αλλά δεν μπορεί να ζήσει μέσα της χωρίς απόσταση, κι αυτή η αντίφαση είναι βαθιά ανθρώπινη. Ο Μαν γράφει με μια ήρεμη μελαγχολία που δεν κραυγάζει, αλλά μένει μέσα σου. Είναι ένα μικρό βιβλίο, όμως αφήνει μεγάλο αποτύπωμα: σε κάνει να σκεφτείς ποιο είναι το τίμημα της ευαισθησίας και της δημιουργίας. Ένα έργο που διαβάζεται αργά και θυμάται για καιρό.