Το βιβλίο αναφέρεται σε τρεις ιστορικές προσωπικότητες, οι οποίες συκοφαντήθηκαν και δαιμονοποιήθηκαν ως διώκτες των Χριστιανών, αν και οι ίδιοι ήταν φιλέλληνες, και μάλιστα, «φανατικοί ελληνολάτρεις και θαυμαστές του ελληνικού πολιτισμού, οι οποίοι αγάπησαν την πατρίδα των Ελλήνων πιο πολύ κι απ’ τη δική τους», όπως επισημαίνει ο συγγραφέας.
Με στοιχεία από έγκριτες πηγές, το ιστορικό αυτό δοκίμιο προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια, αλλά και να αποκαταστήσει τη μνήμη των τριών «καταραμένων» φιλελλήνων και να εξηγήσει «πώς ένας, άγνωστος μέχρι τον 3ο π.Χ. αιώνα στους Έλληνες, νομαδικός λαός, οι Εβραίοι, κατάφερε να κατακτήσει πνευματικά τον αρχαιοελληνικό και εντέλει ολόκληρο τον δυτικό κόσμο».